• Përshëndetje Vizitor!

    Nëse ju shfaqet ky mesazh do të thotë se ju nuk jeni regjistruar akoma. Edhe pse nuk jeni regjistruar ju arrini të shihni pjesën me të madhe të seksioneve dhe diskutimeve të forumit, por akoma nuk gëzoni të drejten për të marrë pjesë në to dhe në avantazhet e të qënurit anëtar i këtij komuniteti. Ju lutem : REGJISTROHUNI që të dërgoni postime dhe mesazhe në Forum-Al.

    Regjistrohu !

Fragmentet me te bukura te librave !

Kurt

———>
Anëtar
Aug 9, 2014
Postime
5,387
Reaction score
346
Points
83
Përgjigje e: Fragmentet me te bukura te librave !

Sa mire do ishte sikur tna sjedhni kto shkrime ne anglisht ose shqip.
 

lenci

::
Staff member
Anëtar
Feb 4, 2012
Postime
2,544
Reaction score
49
Points
0
Përgjigje e: Fragmentet me te bukura te librave !

– Se un uomo commette un gran delitto in qualunque società, grande o piccola, badi a non riuscire. Gli perdoneranno il delitto, ma non il successo.

Le avventure di Nicola Nickleby
Dickens
 

SystemA

V.I.P
Anëtar
Sep 14, 2010
Postime
48,792
Reaction score
1,107
Points
113
Përgjigje e: Fragmentet me te bukura te librave !

The stagecoach bounced along the uneven trail through Indian lands. A year ago there would have been danger from Indians. But Ulysses Grant had sent General Philip Henry Sheridan, who had brought the horrors of war to Confederate civilians, to annihilate the plains Indians.

In his winter campaign of 1868-69, Sheridan attacked the Cheyenne, Kiowa, and Comanche tribes in their winter quarters, killing women and children and taking the Indians’ supplies and livestock. In Congressional testimony, Sheridan advocated the slaughter of the vast herds of bison in order to deprive Indians of food. Having turned professional hunters loose on Indian lands, Sheridan wrote: “Let them kill, skin and sell until the buffalo is exterminated.” For his proficiency in war crimes, Sheridan was made commanding general of the U.S. Army.

When the first thud of the arrows hit the stage, the passengers screamed, “Indians, we will be scalped.” Among the passengers was a grizzled, hardened man. He retrieved an arrow and noting the metal arrowhead realized that it was not an Indian arrow and that the stage was being attacked by outlaws posing as Indians.

False flag attacks are as old as history. “Bowie” Johnston had fought Indians all his life. He had more respect for them than he had for most white men. Unlike the other passengers, he understood that Indians would be blamed when whites preyed upon whites.

He also understood that seized with fear, the stage driver would urge the horses onward. The rough trail would mean no accurate shooting from the coach and likely a broken axel or lost wheel. An overturned and wrecked stagecoach would be easy pickings for the outlaws.

Bowie opened the stage door and swung up on top of the coach. With his Colt at the driver’s head, he ordered the driver to stop the coach. He seized the Winchester from the guard. When the coach stopped, he commenced firing.

His two shots took two of the raiders out of their saddles. The rest, realizing they were facing an experienced fighter, rode off.

The stage driver and guard and the other passengers were both angry and relieved.

“We thought you were with the Indians,” they exclaimed, “but you drove them off!”

“They weren’t Indians,” Bowie replied. Those were outlaws after the payroll, knowing that they would be home clear with the robbery blamed on Indians.”

One of the self-important passengers ejaculated, “Why are you shielding those murdering savages. We know it was Indians. Look at all the arrows.”

“Mister,” replied Bowie, “I have been fighting Indians all my life. Look at this arrow. The feathers are not representative of any tribe. The arrowhead is metal. Indians have flint arrowheads. No Indian nation has a foundry or blacksmith. Come with me. Let’s go look at the two I killed.”

Reluctantly, the passengers accompanied Bowie, who wiped the war paint and grease from the dead men’s faces. A uniform gasp was emitted from the driver, guard, and passengers. All could see that a false flag attack had been perpetrated upon the stagecoach.

Bowie told his now attentive audience, ” this attack was intended to bring retribution upon demonized Indians. Innocent Indians would have been massacred while white men rode away with the money. Bowie removed the arrows from the stagecoach and put the metal tips into his pocket. We will take the bodies with us as evidence against further depredations against the Indians.

Bowie contemplated his life. He had been a man ever since a plains grizzly had struck down his horse and ripped him and his saddle off his horse’s back. Faced with a massive killing machine, the 185 pound man armed with a bowie knife felt small indeed. Bowie had been able to inflict enough wounds that the grizzly abandoned the attack.

Bowie’s steadfastness had saved his life, and now it had saved the lives of the stage passengers. Where did this steadfastness originate? Why hadn’t Bowie screamed, “we will be scalped !”

Experience. Bowie had experience. He knew.


False Flag Attack

P.C.Roberts
 

SystemA

V.I.P
Anëtar
Sep 14, 2010
Postime
48,792
Reaction score
1,107
Points
113
Përgjigje e: Fragmentet me te bukura te librave !

Pershendetje....thashe duke perqafuar trupin e saj te ....holle apo ZHDERVJELLE.

Te pelqen?
Eshte pamja e ime e tipit...nuk kam qene asnjehere seksi,por tani po perpiqem me te gjitha forcat.
Si te duket????
Je...BOMBE FARE.

[ame]https://www.youtube.com/watch?v=WxQ2XLFDyNI[/ame]

Djallit i pelqen pasta apo ...EMBELSIRA.

Faqja 155-se.
 

lenci

::
Staff member
Anëtar
Feb 4, 2012
Postime
2,544
Reaction score
49
Points
0
Përgjigje e: Fragmentet me te bukura te librave !

NICCOLÒ AMMANITI
ANNA

Era come se qualcuno la osservasse dall'alto e scrivesse la sua storia inventando modi sempre più crudeli per farla soffrire. La metteva alla prova per vedere quando avrebbe mollato. Le aveva portato via il padre, la madre, e l'aveva lasciata sola con un bambino da crescere. Si era divertito a farle incontrare Pietro, glielo aveva reso indispensabile e glielo aveva tolto. La verità era che avanzava come un criceto in un percorso obbligato. L'idea di poter scegliere se andare a destra o a sinistra era un'illusione.
Le ritornò in mente quello che le aveva detto tante volte Pietro: «Questo mondo non esiste. È un incubo dal quale non riusciamo a svegliarci».
 

Mistrece

...
Staff member
Anëtar
Aug 21, 2011
Postime
14,613
Reaction score
465
Points
83
Përgjigje e: Fragmentet me te bukura te librave !

Kur shkoja ta takoja prane hekurudhave, me rrenqethej i gjithe trupi, nuk e kisha te mundur te flisja, kaq shume e deshiroja. Nuk e kuptoja sesi kisha ndenjur me te gjashte muaj, si student i druajtur, pa vene re tek ajo femren.
Me kete nuk dua te them se dashuria ime per te ishte shemtuar, se ishte thare, se kishte humbur dhembshurine. Do te thosha se ne ate kohe provoja- te vetmen here ne jeten time- deshiren me te plote per nje femer, ku do te futej e gjithe qenia ime: trupi dhe shpirti, epshi dhe dhemshuria, hidherimi dhe deshira e terbuar per te jetuar, lakmia per vulgaren e per ngushellimin, etja per nje çast kenaqesie e per zoterimin e pafund. Isha i teri i pushtuar, i tendosur, i perqendruar dhe i kujtoj ato momente si nje parajse te humbur.

Shakaja, Milan Kundera
 

Mistrece

...
Staff member
Anëtar
Aug 21, 2011
Postime
14,613
Reaction score
465
Points
83
Përgjigje e: Fragmentet me te bukura te librave !

Ai veshtrim gruaje duke vdekur, qe nuk kishte me nevoje per asgje, vrau pernjeheresh bishen qe jetonte tek une- ate gje shtazarake qe e quajne ne menyre te shenjte dashuri, dhe ate bishe qe e vrau ate vete. Pashe te ajo per te paren here nje krijese njerezore, nje moter, dhe nuk munda te gjej fjale per te shprehur ndjenjen e dashurise dhe dhimbshurise qe ndjeva per te.

Sonata e Kroicerit, Tolstoj
 

Mistrece

...
Staff member
Anëtar
Aug 21, 2011
Postime
14,613
Reaction score
465
Points
83
È come se stessi cercando di raccontarvi un sogno, e non ci riuscissi, perché non c’è resoconto di un sogno che possa rendere la sensazione del sogno, quel miscuglio di assurdità, di sorpresa e di sconcerto nello spasimo di un’affannata ribellione, quella sensazione di essere prigionieri dell’incredibile che è l’essenza stessa dei sogni... No, è impossibile! È impossibile comunicare la sensazione della vita di un qualsiasi momento della propria esistenza, ciò che rende la sua verità, il suo significato, la sua essenza sottile e penetrante. È impossibile. Viviamo come sogniamo: soli.

——————————————————

Il destino! Il mio destino! Che buffonata la vita: questa misteriosa combinazione di logica impietosa per un futile scopo. Tutto quello che ci si può aspettare, è una qualche conoscenza di se stessi- che viene troppo tardi- e un mucchio di inestinguibili rimpianti. Ho lottato con la morte. È il combattimento meno eccitante che si possa immaginare. Si svolge in uno grigiore impalpabile, con niente sotto i piedi, niente intorno, senza testimoni, senza clamore, senza gloria, senza il gran desiderio di vincere, senza il gran timore della sconfitta, in una insalubre atmosfera di tiepido scetticismo, senza una ferma convinzione nel proprio diritto, e meno ancora in quello dell’avversario. Se questa è la forma suprema della saggezza, allora la vita è un enigma più grande di quanto alcuni di noi pensano che sia.

Cuore di tenebra, Joseph Conrad
 

cool_shqype

cun per s'mari
Anëtar
Jun 5, 2011
Postime
27,919
Reaction score
1,506
Points
113
Location
ne NYC
Re: Përgjigje e: Fragmentet me te bukura te librave !

Kur shkoja ta takoja prane hekurudhave, me rrenqethej i gjithe trupi, nuk e kisha te mundur te flisja, kaq shume e deshiroja. Nuk e kuptoja sesi kisha ndenjur me te gjashte muaj, si student i druajtur, pa vene re tek ajo femren.
Me kete nuk dua te them se dashuria ime per te ishte shemtuar, se ishte thare, se kishte humbur dhembshurine. Do te thosha se ne ate kohe provoja- te vetmen here ne jeten time- deshiren me te plote per nje femer, ku do te futej e gjithe qenia ime: trupi dhe shpirti, epshi dhe dhemshuria, hidherimi dhe deshira e terbuar per te jetuar, lakmia per vulgaren e per ngushellimin, etja per nje çast kenaqesie e per zoterimin e pafund. Isha i teri i pushtuar, i tendosur, i perqendruar dhe i kujtoj ato momente si nje parajse te humbur.

Shakaja, Milan Kundera
kur po e lexoja kete paragraf (the ju falenderoj qe e keni sjelle ne Shqip),.... kur ndalova tek pika ne fund te saj, kuptova qe e kisha lexuar pa marre fryme......
magjia e pershkrimit kish lene trupin tim ne pauze duke e lejuar te thithte vetem kuptimin e fjaleve qe syri lexonte..... e shpirti kish harruar tik takun e tij monoton tek humbiste per pak sekonda brenda meje.

shum e thjeshte por tmerresisht e thene bukur.
 

Kasëmi

MJ
Anëtar
Aug 13, 2019
Postime
1,554
Reaction score
176
Points
63
Si shumica e te rinjve, ai me Davidin i vishnin shoqerise mondane inteligjencen dhe meritat qe kishin vete. Ne qofte se rinia qe akoma s'ka rene ne gabime eshte e pameshirshme per fajet e te tjereve, ajo ua vesh atyre edhe madheshtine e besimeve te saj. Duhet te kesh fituar shume pervoje ne jete, qe te pranosh, sipas shprehjes se bukur te Rafaelit se, te kuptosh do te thote te jesh i barabarte.
...
Fisnikeria e ndjenjave nuk bashkohet gjithmone me fisnikerine e menyrave te sjelljes.
...
Iluzione te humbura
 

Mistrece

...
Staff member
Anëtar
Aug 21, 2011
Postime
14,613
Reaction score
465
Points
83
Kam qene nje e huaj per pothuajse gjithe jeten, kusht qe e pranoj, sepse nuk mund te bej ndryshe. Disa here kam qene e detyruar te nisem, duke zgjidhur lidhje e duke lene gjithçka pas shpine, per te filluar nga zeroja ne nje vend tjeter; jam endur neper me shume vende nga c’mund te me kujtohen. Duke thene vazhdimisht “lamtumire” me jane thare rrenjet dhe me eshte dashur te nxjerre te tjera; ne mungese te nje trualli ku te ngulem, jam ngulur ne kujtese; por kujdes, kujtesa eshte nje labirint ku minotauret jane ne prite.

Vendi im imagjinar, Isabel Allende
 

Meri

.
Anëtar
Sep 26, 2009
Postime
12,035
Reaction score
982
Points
113
Nuk e di nese eshte pjese libri, apo jo, nuk do rremoj per kete...
Me terhoqi qe nga titulli e nuk u zhgenjeva...

Fernando Pessoa

‘Nuk di me ndie, nuk di me mendue, nuk di me dashtë…’

Papritmas sot kam brenda një ndjesi absurde dhe të drejtë. Kuptova, me një ndriçim të fshehtë, se jam askushi. Askush, absolutisht kurrkush.
Në shkreptimat e llampës ai që pandehja ish një qyetet na qenkesh një djerrinë e shkretë; dhe drita sinistre që më zbuloi vetveten nuk më zbuloi asnjë qiell mbi të. Më kanë vjedhur të egzistuarët para se të egzistonte bota.
Nëse kam qenë i detyruar të rimishërohem, jam rimishëruar pa veten me vete, pa u rimishëruar. Unë jam rrethina e një qyteti inegzistent, parathënia e stërzgjatur e një libri të pashkruar.
Jam askush, askush. Nuk di me ndie, nuk di me mendue, nuk di me dashtë.
Jam një figurë e një romani ende për m’ u shkrue, që kalon ajrore dhe e fletëzuar pa pasë patur një realitet, mes ëndrrave të dikujt që s’ ka ditur me më plotësue.

Mendoj vazhdimisht, ndjej vazhdimisht; por mendimi im është i pa gjykim, emocioni im i pa emocion!
Nga një e çarë atje lart, po bie hapësirës së pafund, në një rënie pa drejtim, të pambarimtë dhe boshe.
Shpirti im është një maëlstrom i zi, një marramendje e zgjeruar përreth boshllëkut, lëvizje e një oqeani pa kufij përreth një vrime në hiç, dhe në ujrat, që më shumë se ujra janë turbina, vozisin imazhet e asaj çka kam pa e ndie në botë: vorbullisen shtëpi, fytyra, libra, arka, jehona muzikash dhe copa zërash në një turbinë sinistre e pa fund.

Dhe unë, tamam unë, jam qendra që ekziston vetëm prej një gjeometrie të abisit; jam hiçi përreth të cilit kjo lëvizje rrotullohet, si e qëllimshme në vetvete, me atë qendër që egziston vetëm se çdo rreth duhet të ketë një qendër.
Unë, bash unë, jam pusi pa parete por me rezistencën e pareteve, qendra e gjithshkahes me hiçin përreth.
Dhe brenda meje duket se ferri qesh, pa të paktën njerëzishmërinë e djajve që qeshin, marrëzinë e shpupëluar të universit të vdekur, kufomën rrotulluese të hapësirës fizike, fundi i të gjithë botëve që pluskon errësisht në erë, patrajtë, jashta kohe, pa një Zot që ta ketë krijuar, pa as edhe vetveten që po sillet nëpër hijet e hijeve, e pamundur, unike, gjithshkahe.
Me dijtë me mendue! Me dijtë me ndie!
Nëna më ka vdekur shumë herët, dhe unë s’ e kam njohur…

KultPlus.com


Por nje gje kuptova pasi e lexova...duhet t'a kisha filluar leximin nga fundi ....
 

SystemA

V.I.P
Anëtar
Sep 14, 2010
Postime
48,792
Reaction score
1,107
Points
113
Wie sind eigentlich die Mädels in Argentinien?“ Während und nach meiner Zeit in Südamerika wurde mir diese eine Frage von Freunden und Bekannten immer wieder gestellt.

Ich musste ehrlich gesagt etwas mit mir ringen um diesen Beitrag endlich mal anzugehen. Über diese Thematik öffentlich zu schreiben erfordert Fingerspitzengefühl, schließlich soll es nicht chauvinistisch rüberkommen. Vielmehr ist es ein Erfahrungsbericht und daher sehr subjektiv.
Zunächst sei gesagt das ich in Argentinien länger an einzelnen Orten war als der typische Backpacker um die Sprache und die Kultur besser zu lernen – während dieser Zeit habe ich großartige Menschen kennen- und das Land lieben gelernt.
Zwar war ich auch in Argentinien solo unterwegs, jedoch nicht ständig auf der Suche wie so manch andere Zeitgenossen die sich in den Party Hostels zunächst die Kante gaben um danach auf die Pirsch zu gehen.

Der Exotikfaktor.

Auf jeden Fall habe ich in keinem anderen südamerikanischen Land so viele hübsche Frauen gesehen wie in Argentinien. Viele Argentinier haben europäische Wurzeln, in Buenos Aires überwiegend in Italien – die Kombination aus italienischer Herkunft und Südamerikanischem Temparament klingt doch äußerst interessant, oder?
Generell ist es ja so das das exotische seinen ganz eigenen Reiz hat – das beruht meist auf Gegenseitigkeit…dazu aber gleich mehr.

Machos und Chameure.

Das Aussehen spielt bei den Argentiniern schon früh eine sehr wichtige Rolle – Frauen verbringen mitunter Stunden damit sich „ausgehfertig“ zu machen. Und sie sind es gewohnt markige Sprüche zu hören, denn die Männer hier sind Machos vom allerfeinsten.
Gerade wenn man spanisch gelernt hat und auch die argentinischen Eigenheiten versteht horcht man in den Straßen doch öfter mal auf. Was dort teilweise Mädels hinterhergerufen wird…da schlackern einem die Ohren.
Beim Asado mit Porteños wechselten die Gesprächsthemen munter zwischen Fußball, Politik und…Sex(PERFEKT). Was einem in Deutschland eher befremdlich vorkommen mag ist hier ganz normal – insbesondere unter Männern.
Andererseits sind die Argentinier auch exzellente Charmeure, dafür gibt es sogar ein eigenes Wort. Der „Chamuyero“ weiß wie man mit einer Frau spricht und sie für sich zu gewinnen. Wenn man sich also ins Nachtleben stürzt geht es meist offensiv zur Sache. Manche halten sich erst gar nicht mit Gesprächen auf.

Offenerer Umgang.

In Südamerika geht es wesentlich offener zu als in Deutschland, das gilt in allen Lebenslagen – selbst völlig Fremde werden schnell integriert. Diese Herzlichkeit und Offenheit ist anfangs ungewohnt macht jedoch vieles einfacher.
Auf einer Party kommt man so auch schnell ins Gespräch mit Mädels und stößt auf viel Neugier: „Wie ist es so in Deutschland? Find ich toll das du in Argentinien bist, gefällt es dir?“
Nein, es ging nicht immer nur darum letztlich gemeinsam Horizontalpolka zu tanzen. Die Argentinier sehen sich selbst oft als die Europäer in Südamerika und schielen immer ein wenig zum alten Kontinent und sind dementsprechend tatsächlich an Gesprächen interessiert.

Als Europäer wird man oft angesprochen.

Überhaupt zieht man als Europäer in Argentinien schnell das Interesse auf sich. Oft war es so das nicht ich die Initiative ergriff sondern von Frauen angesprochen wurde – in der Bar aber auch im Club.
Das war ungewohnt aber zugegeben irgendwie auch mal ziemlich cool und manchmal entwickelte sich daraus ungeahntes.
In Buenos Aires traf ich mich beispielsweise mit einem Kumpel aus Australien auf ein Bier, als wir an der Bar angesprochen wurden:
„Hey, wie heißt du? Was, du bist aus Deutschland? Warte, ich hole mal meine Freundin die kann deutsch“.
Ein paar Drinks später hatte eines der 3 Mädels plötzlich folgende Idee:
„Wir fahren jetzt alle zu mir. Da gibt es Alkohol und dann haben wir alle Sex. Wer ist dabei?“
Huch. Wir schauten uns verdutzt an, mein Kumpel fragte direkt nach der Adresse und sagte danach „Alter, die Gegend scheint mir ziemlich zwielichtig zu sein – ich glaube das ist keine gute Idee.

Vorsicht walten lassen.

An der Story wird auch klar: man sollte nie leichtsinnig sein und auf sein Bauchgefühl vertrauen bevor man sich auf irgendetwas einlässt.


Auch wenn es vielleicht den Eindruck erweckt: tatsächlich sind One-Night-Stands eher die Ausnahme. Klar sollte auch sein, dass man nicht die große Liebe erwarten kann, vielmehr geht es den Mädels darum eine gute Zeit zu haben.
Verglichen mit Deutschland kommt man also wesentlich schneller ins Gespräch, der Umgang ist unverkrampfter – dennoch sollte man nicht nur aus diesem Grund nach Argentinien reisen, denn Schönheit hat dieses Land in großer Vielfalt im Angebot.

Die Sache mit den Frauen in Argentinien
von
S.Hänisch.

PS.....me vrap ATJE.

DANKE.


FAZIT................Zeige mir dein Pferd und ich sage dir, wer du bist.

Aus=ARGENTINIEN.

TSCHYSS.
 

Alivia

Anëtar
Anëtar
Mar 8, 2019
Postime
30
Reaction score
33
Points
18
Unë e dua qetësinë, nuk më pëlqen zhurma e shoqërisë. Atje unë flas pak, atje duhet të dish të servilosesh...atje këtë kërkojnë, edhe lodra fjalësh kërkojnë...duhet të dish të sajosh komplimente të fryra...ja ç'kërkojnë atje. E unë nuk di, nuk jam mësuar të bëj lajka, s'më ka qëlluar.
Unë jam njeri i thjeshtë, pa zbukurime, nuk mundohem të dukem.
Krenohem që nuk jam njeri i madh, por i vogël. Nuk jam intrigant, nuk veproj nën rrogoz por hapur e pa mashtrime.
Edhe sikur të dua t'i bëj keq njeriu nuk di kujt duhet ti bëj dhe si duhet bërë kjo, nuk dua ti vë njollë vetes.
| Fëdor Dostoevskij |
Shkëputur nga libri " Sozia"
 
Top