• Përshëndetje Vizitor!

    Nëse ju shfaqet ky mesazh do të thotë se ju nuk jeni regjistruar akoma. Edhe pse nuk jeni regjistruar ju arrini të shihni pjesën me të madhe të seksioneve dhe diskutimeve të forumit, por akoma nuk gëzoni të drejten për të marrë pjesë në to dhe në avantazhet e të qënurit anëtar i këtij komuniteti. Ju lutem : REGJISTROHUNI që të dërgoni postime dhe mesazhe në Forum-Al.

    Regjistrohu !

Pol Verlen

askushi 1

V.I.P
Anëtar
Sep 7, 2012
Postime
3,424
Pikët
113
POEZI FRANCEZE



POEZI NGA POL VERLEN
(Paul Verlaine)​
(1844-1896)





Shqipëroi: Fan Noli



ËNDËRRA IME E ZAKONTË



Shpesh natën më çudit një ëndërr, më sëmbon,
Një grua që s’e njoh, q’e dua dhe më do,
Që s’është kurdoher’ as fare gjithajo
As fare tjatër, dhe më do, më kupëton.

Më kupëton, dhe zemrën si kristal të kjartë
Ma di vetëm ajo, edhe ma zgjidh problemn’ e saj
Vetëm ajo; ballin e zbet’ e dirsur valë
Vetëm ajo ma alladit me lot’ e saj.

A ësht’ e zeshk’ a blonde ruse? Nukë e di!
Ç’i thonë? Emr’ i saj i ëmbël tingëllin
I dashur dhe syrgjyn prej jetës plot me zi.

Ka sy si të statujës, edhe zën’ e ka
Të larkmë dhe të qetë, plot me rëndësi
Dhe me lezet, si zë që s’bën më shamata.

JETIMI


Kam ardhur unë, një jetim,
zengjin prej syve dhe belave
Në njerëzit e kasabave*
S’ma varrnë, s’më gjetnë qesqin**.

Kur isha trim njëzetvjeçar,
U-përvëlova nga sevdatë,
I desha që të gjitha gratë;
S’më deshnë, më lanë beqar.

Pa patur mbret, vatan, a gjak,
Pa patur zëmër që të vrisnja,
Në luftë vajta që të vdisnja,
Po vdekja s’më përfilli aspak.

Kam ardhur von’ a tepër shpejtë?
Çpo bënj në botën un’ i mjeri?
O shokë, më mbyti qederi;
Për mua lutuni, o të drejtë.

----------------------
*Kasaba - fj. arabe., qytet i vogël, qytezë.
**Qesqin - fj. turq., i shkathët, hollak.
 

askushi 1

V.I.P
Anëtar
Sep 7, 2012
Postime
3,424
Pikët
113
Pol Verlen - poezi

POEZI NGA POL VERLEN
(Paul Verlaine)​
(1844-1896)​



Përktheu: Mihal Hanxhari



NJË GJUMË I THELLË I ZI


Një gjumë i thellë i zi
Më ka rënë në jetë
Fli, moj shpresë, fli
Fli, dëshirë e shkretë!

Nuk shoh më gjësend
Të lig a të mirë
Gjësend nuk mbaj mend…
O histori e nxirë!

Jam djepi që gjithmonë
Një dorë tek përkund
Te varri posi hon…
Qetësi, qetësi pafund!

SPLEEN


Trëndafilat qenë të kuqe flakë
Lerdhi qe i zi, i zi

Shpirt, kur lëviz ti sadopak
Më mbyt dëshpërimi s’di se si

Qielli qe blu i butë si shpresë
Deti i blertë, ajri i qetë

O, sa kam frikë – dhe ri e pres
Se mos një ditë më len vërtetë

Më lodh beronja dhe pylli i tërë
Bushi që ndrin me degë e fletë

Asgjë me s’dua as fush’n e gjerë
Asgjë veç teje, asgjë medet!

BISEDË SENTIMENTALE


Te parku i vjetër i ngrirë, i qetë
Posi dy hije kaluan dy vetë

Me sy të shuar me buzët vrare
Mezi dëgjohen si me të qarë

Te parku i vjetër i ngrirë, i qetë
Dy hije kujtojnë të shkuarën jetë

- Të kujtohet malli që na pushtoi?
- Përse don’, vallë, që ta kujtoj?

- Për emrin tim zemra të rreh, sikur më do?
Tim shpirt në ëndërr gjithmon’ e sheh? – Jo

- Oh! Të lumturat ditë, s’kanë të treguar
Buzë më buzë, të përqafuar! – Zjarr i shuar.

- Sa blu ish qielli, shpresa pa kufi!
- Shpresa mërgoi tek qielli i zi

Kështu ecnin mbi tërshërën e kreshpuar
Dhe fjalët vetëm nata i pat’ dëgjuar

NJË GJUMË I THELLË I ZI



Një gjumë i thellë i zi
më ka rënë në jetë:
Fli, moj shpresë, fli
Fli, dëshirë e shkretë!

Nuk shoh më gjësend,
të lig a të mirë,
gjësend nuk mbaj mend…
O histori e nxirë!

Jam djepi që gjithmonë
Një dorë tek e përkund
Te varri posi hon…
Qetësi, qetësi pa fund!
 
Top