• Përshëndetje Vizitor!

    Nëse ju shfaqet ky mesazh do të thotë se ju nuk jeni regjistruar akoma. Edhe pse nuk jeni regjistruar ju arrini të shihni pjesën me të madhe të seksioneve dhe diskutimeve të forumit, por akoma nuk gëzoni të drejten për të marrë pjesë në to dhe në avantazhet e të qënurit anëtar i këtij komuniteti. Ju lutem : REGJISTROHUNI që të dërgoni postime dhe mesazhe në Forum-Al.

    Regjistrohu !

Tregime..

PUPA

Anëtar i ri
Anëtar
Sep 15, 2009
Postime
662
Pikët
0
Vendndodhja
Italy
NA DERGONI DHE JU TREGIMET E JUAJA TE PREFERUAR.



Asgjë e bukur... - Tregim nga Suzana Kuqi




Kush mendon se mund të gjejë diëka të bukur në këto rreshta, bën mirë të mos i lexojë. Nuk mund të ketë asgjë të bukur ky shkrim, përkundrazi është i gjithi i shëmtuar. Ashtu sië është e shëmtuar dhuna dhe poshtërimi që i bëhet gruas...
Dita kish perënduar me kohë, nënë e bijë qëndronin pa folur. Nëse në dhomë do të mund të hynte një fije dritë, do të shiheshin dy fytyra të lodhura nga ku mendimi ishte arratisur. Nëna ishte pajtuar me faktin se nuk kish mundur t'i mbushte mendjen së bijës që të pranonte rastin për fejesë. Vajza shijonte në qetësi atë pak kohë të fituar derisa në derë të trokiste një rast tjetër. Papritmas, zëri i shtruar e toni i dorëzuar i nënës theu heshtjen.
- C'gjë nuk shkon tek ti Latië
Ngaqë nuk mori përgjigje, duke mos qenë në gjendje të shquante zemërimin që erdhi duke u rritur e mori rrugë në lotët që rrëmbushën sytë e vajzës, këmbënguli.
- C'gjë nuk shkonë
Vajza kafshoi gjuhën. ëDo ta dish nënë, desh kish britur ajo. Ta them unë se ë'gjë nuk shkon! Ai kushëriri yt, ai maskarai... ai që vinte gati ë'do ditë dhe e kishe në vend të vëllait... Ai që ty të vjen keq si u largua... Do ta dish nënë...ë
- Thuaji nënës, ëfarë të mundonë
Ah, ky zëri lutës i nënës...
- Lermë vetëm nënë! Të lutem!
Nëna doli nga dhoma dhe ajo shpejt u pendua. Në vetmi, në mbrëmje të tilla kur dikush trokiste në derë e kërkonte dorën e saj, errësira nuk ishte më errësirë, më keq. Copëtohej, thërmohej, i hynte në mushkëri, i përzihej me gjakun e i përplasej në tërë skutat e shpirtit duke përmbysur kapakun e sarkofagut. Si një mumje e shëmtuar që papritmas merr jetë, ai ngrihej e merrte formë ndërsa ajo mbërthehej në morsën e ndjesive torturuese.
Ai vinte shpesh atë kohë kur trupi i saj merrte formë. Edhe vetë ishte e befasuar nga ndryshimi i shpejtë që po i ndodhte, gjinjtë e saj që nisnin e spikasnin kryeneëë ndën bluzë, buzët që merrnin formën e gonxhes, ngjyra e syve që vinte e bëhej më e errët e u shtonte shkëlqimin. E vogël kish dëgjuar të thonin se ishte vajzë e bukur, por tani... Pak ndrojtje, pak frikë, pak krenari e habi kur njerëzit kthenin kokën dhe e shihnin me adhurim. Dhe ato fjalë të gjyshes...ë u rrite, kujdes se mos na bën ndonjë turp...ë Për ë'turp e ka fjalën, qëllonte të pyeste veten.
Pastaj... kish filluar të vinte shpesh ai me vajzën qe e kish pothuaj moshatare me të e këmbëngulte që të bëheshin shoqe të ngushta. Ai shikim që ngjitej poshtë bluzës e fundit të saj kur prindërit nuk e kishin mendjen... Padashur, në pafajësine e saj, pa kuptuar, kish filluar të kërruste supet ndën atë ngjyrë të babëzitëse që merrnin ata sy. Mundohej t'i rrëshqiste asaj puthjeje në faqe që ja jepte sa herë vinte e ikte. Ajo frymë që i stepej një ëast mbi faqe kur ndjente aromën e saj e kur dilte mirrte tingullin e ngulëimës. Jo, asaj nuk i pëlqente që ai ta shikonte ashtu. Ta shikonte dhe prekte. Dhe pikë. Ndoshta kish qenë faji i saj, kush e dinte, ndoshta buzëqeshte më shumë se duhej, ndoshta bluza ishte më e ngushtë dhe fundi nuk ishte i gjatë sa duhej, ndryshe ë'kërkonin ata sy që i lëpiheshin këmbëve... Kish shkepur palën e fundeve e të fustaneve për t'i zgjatur sa herë, e po aq herë nëna ja qepte duke i kthyer aty ku kishin qenë duke i thënë se ishte ende fëmijë për t'i mbajtur aq të gjata. Ish munduar t'i shmangej edhe kushërirës. Pafajësi fëmijërore... Dhuratës ju mbushën sytë me lotë kur kujtoi kushërirën e pafaj që nuk kish dashur ta shihte me sy që para saj dite...
................
Asaj dite... Kish ardhur vetëm, pa të bijën. Atë ditë që... babai i saj i sëmurë ishte në spital dhe nëna kish shkuar t'i rrinte pranë. Kish hyrë brenda pa e ftuar dhe kish mbyllur derën. Kërcitja e ëelësit në derë e kish alarmuar vajzën. Instiktivisht kish nxituar në kuzhinë, dera e hapur e dhomës së gjumit të prindërve ku pjesën më të madhe e zinte shtrati bashkëshortor befas i kish kallur datën. E kish ndjekur me të shpejtë, e kish kapur përpara se ajo të ish kujtuar të ulërinte. Vajza ishte përpëlitur në shtërngimin e atij krahu dhe asaj dore që i zinte gojën dhe frymën. Dorën tjetër e kish ndjerë tek i rrëshqiste ndënë fustan me makutëri. Buzët e jargët që i lagën faqe, gushë e zbrisnin e zbrisnin, tingujt e shëmtuar që buronin nga refleksi i pistë i dhëmbëve... Neveri... Neveria e ngriu në një statujë ankthi. ëKy duhet të jetë turpië, padashur ajo i dha përgjigje asaj pyetjeje që shpesh i ish dukur e parëndësishme. ëTurp është kjo që po bën ky me mua...ë Ndjeu t'i prekeshin pjesët më intime. ëTurpë, klithi e gjithë qenia e saj, ëturp për mua...ë Fytyra e gjyshes... U drodh në një spazmë, dora i hasi brokën mbi tryezë, e mbërtheu në ngërë dhe ja vërviti kokës...
- Qelbesirë! - e kish goditur fort sa e kish rrëzuar përdhe. Tingulli i rëndë e i shurdhët i pllakës që ëuditërisht u shkëput e u ngrit nga dyshemeja duke ju përplasur kokës... dhimbja si oshëtimë e largët ... oshëtima e fortë e ortekut të neverisë që derdhej mbi të... Ulëriu me sa kish në kokë... Brenda disa sekondash u dëgjuan të goditura, dikush kish kapur derën me shqelma. Fqinja plakë me sharp të zi e me fytyrë që ju sterros më shumë se sharpi kur kuptoi se ë'po ndodhte aty mblodhi grushtet e nxorri vetëm një fjalë nga goja:
- ë Shporru!ë
- ëAjo deshi, vetë më thirri...
- ë Shporru! - sytë e plakës u përshkënditën e zëri i saj i kalli datën edhe mureve. Ai doli duke e parë me frikë. Halla, kështu e thërrisnin plakën gjithë shkalla, kish kthyer sytë nga vajza.
- Lahu dhe ndërrohu. Asnjë fjalë nënës dhe babait. Askujt!
- Nuk është e drejtë,- kish guxuar të mërmëriste vajza.
- E drejtëë! S'ka ë'i duhet kujt e drejta ku hyn turpi. Bota nuk është për ëtë drejtënë!
- Nuk është faji im!- ish munduar të shfajësohej ajo.
Halla ish kthyer edhe një herë dhe e kish shtangur në atë shikim të tmerrshëm.
Turp!- kish përsëritur dhe kish dalë duke lënë shikimin pas. Vajza ishte mbledhur kruspull mbi dysheme, duke e lënë t'i ëvoshkëte lëkurën e t'i ngjiste në vend të saj atë ndyrësi që mbante emrin turp. Nuk kish patur më gëzime fëmijërore në vajzërinë e saj, nuk kish patur më një rini të shpenguar, as kënaqësi dhe as krenari në atë admirim që ndizej në sytë e njerëzve që kthenin kokën për ta parë rrugës... Ajo bukuri e jashtme femërore, nuk gjente ndjesinë e feminitetit që duhej të përkonte në shpirtin e saj... E kish shtypur, e kish ndrydhur, e kish vrarë e varrosur në honet më të thella të qenies, si gjë turpi... të neveritëshme...
Shënim: Për ditën ndërkombëtare të dhunës ndaj grave. Eshtë vetëm një mikroepisod. Një shkrim që do të kish mbetur në kompjuter nëse sot një kolege nuk do të më kishte ëcyturë, duke më treguar një episod të fëmijërisë së saj.
 

PUPA

Anëtar i ri
Anëtar
Sep 15, 2009
Postime
662
Pikët
0
Vendndodhja
Italy
Titulli: Tregime..

Pesha e Kohës (2) - Nga romani i Istref Haxhillarit


Kapitulli II
“Lotët janë ilaë i plagëve të shpirtit, sië janë
fletët e mullagës ilaë për plagët e trupit…”


Isi, dyllë i verdhë, nxitonte udhës i ndërkryer, nuk vinte re ku shkelte, u binte gurëve me këmbë dhe nuk merrte vesh asgjë. Mpirë i tëri,

Istref Haxhillaritpa pikë gjaku në fytyrë sa po ta shpoje zor se i dilte gjak, ecte dhe nuk shikonte as majtas, as djathtas. Në fund të Kallmit u poq me xha Filen, po nuk e njohu e s’mori vesh ëfarë i tha. Filja e donte shumë Isin. Sa ishte i vogël, kur zbriste nga Aradova, mbuluar me dardha e gorrica ducka, aq të mira sa s’ka, fuste një dardhë në xhep dhe ia sillte djalit që fluturonte nga gëzimi.

- ë’e ka gjetur të birin e Kajosë - habiti me vete plaku, - hall të madh paska.


Dhe vërtet, hall po hall kishte djali. Në kokë një lëmsh i ngatërruar që nuk e zgjidhte dot, zemra sa nuk i dilte nga vendi. Ajo ë’ka përjetonte ishte katrahurë pa anë e pa fund, nuk kishte as kokë, as këmbë.


Ama të thoshe se ishte bërë pishman nuk e thoshe dot. E donte shumë atë ëupë. Natën i dilte në ëndërr dhe nuk e linte të flinte. Kur nisej për të bërë ndonjë punë i fanepsej në mes të ditës, ja kështu si të shoh unë ty tani që të kam përpara syve; vetëm e shikonte dhe e shikonte pa pushim.


Kush s’e di ë’është dashuriaë


S’njeh zakone, s’ka kufij… Kur preket zemra, as për vdekjen s’do të dijë. Djali s’mundi t’i largohej dëshirës së tij, frika se po jetonte me një ëndërr nuk e la të bënte asnjë llogari. Sevdaja që e kishte rrëmbyer të tërin ishte më e fuqishme se ë’do pengesë, më e fortë, më këmbëngulëse se vetë Hodua i krojanëve dhe huqet e tij. Edhe njëqind herë të tjera po të mundte të njëjtën gjë do të bënte, jeta nuk i dhimbsej.


Mbi gjithëka e rëndonte një ndjenjë e thellë faji për atë që i kishte rrëmbyer zemrën dhe mbante ëelësin e qenies së tij nga ëdo anë ta shikoje. Si ndihej ajo paskësaj…ë Nuk do të kishte dashur kurrë ta lëndonte, po ashtu pa menduar i lëshoi furtunën. E ë’mund të bënte tjetërë Ishte e vetmja mundësi të mos i merrnin atë që e donte pa kufi. Më e lehtë do të kish qenë po ta kuptonte ajo sa e madhe, sa e thellë qe sevdaja e tij.


Ndoshta fati e dënoi të marrosej për atë ëupë. Kohët e fundit nuk i shqitej nga shpirti, frika se mund ta humbiste atë që i përkiste vetëm atij kapërcente tej arsyes, një ngërë që s’e përcillte dot po i merrte frymën. Nuk do të pushonte kurrë së dashuri Lulen, edhe i vdekur atje në varr do të merrte me vete sevdanë, pjesë e pandarë e jetës së tij.
Në vorbullën e ngatërruar të shpirtit e mendimeve, si thikë e shponte pa pushim frika në se Lulja e ndiente përëapjen e tijë


- Kushedi si është bërë nga kjo hata, - i theri në zemër, - të më ketë marrë inat thuaë
ëmendej kur e shihte, po ëmendej më shumë tani që nuk e shihte. Kush e siguronte që Lulja ishte mirëë Kush mund t’i thoshte ë’përjetonte ajo tanië Po sikur të bëjë ndonjë të pabërë…ë
ëudi e madhe kjo punë e sevdasë, sëmundje e pashëruar dhe e pakuptuar për ata që nuk i ka zënë apo i ka zënë e pastaj i ka lëshuar.


- Jo, - mendoi, - mirë e bëra edhe ashtu po më nxihej jeta.


Mirë, mirë, po tani si do të bëhej, si të ruhej nga zemërimi i Hodos dhe sojit të tij të shtuarë Pak halle kishin i ati dhe e ëma, që t’u shtonte tërë këtë hataë Ah, të kishte t’ia jepnin nuse, ëdo gjë do të mbyllej fët e fët. E kush më tepër se ai e meritonte Lulenë Mos vallë kalvaëëri që as e njihte e as e kishte parë ndonjëherëë Ai u përball me rrezikun edhe pse e dinte mirë ë’mund ta priste tani.


- O zot, - u lut me gjithë shpirt, - ë’faj kam që nuk e heq dot nga mendjaë Ti që më ke gatuar me mish e shpirt, ti që më ke dhënë trup e zemër, më shpëto nga ky hall, më bashko me atë që e dua mbi ëdo gjë tjetër të kësaj bote!


Ishalla do zoti!


Sa arriti në shtëpi, i ra derës me këmbë dhe u pëlcit si thes me kashtë aty në divanhanë. Pa lëshuar shaminë nga dora, vuri kokën në mes të pëllëmbëve dhe ia krisi të qarit. Në fillim ngadalë, po pastaj me ngashërima që të copëtonin zemrën ta dëgjoje.


Lotët janë ilaë i plagëve të shpirtit, sië janë fletët e mullagës ilaë për plagët e trupit.
E ëma dëgjoi shërmëtimat e të birit nga soba ku tundte ftinë dhe i erdhi pranë:


- Po ë’ke o bir që më qan, pa më thuaj, mos je zënë me njeri a mos të kanë sharë, thuaj nënës tënde si e ke hallinë
Derës së tyre atë djalë u kishte dhënë zoti pas dhjetë vitesh martese, ndaj e ruanin si dritën e syve. Një shkëndijë ndez një pyll të tërë, thoshte shpesh i shoqi.


- Isi është fëmijë, pa le si e ka punën, - mendoi dhe nuk pandehu eshëmin që i kishte goditur si rrufe në qiell të hapur.
I biri, mbytur në lot nuk foli, po i tregoi shaminë që mbante në dorë. Selvia i kuptoi përnjëherësh të tëra dhe erdhi e më t’u bë meit.


Kishte kohë që e shihte djalin të heshtur, i mbërthente sytë në një vend e nuk përgjigjej kur i flisje, ishte hequr e tretur. Ajo kishte marrë vesh andej - këtej, merakun e djalit për atë të flamosur, sië përflitej nëpër fshat, po hë t’i thotë ndonjë fjalë sot e hë nesër, për mukaet nuk iu dha ta porosiste dhe ja tani ë’na doli.


- Bo, bo ë’ke bërë o bir, po ku vajte u ngatërrove me ata nopranë, oh medet unë e shkreta ë’na gjeti! Bir o bir i nënës!
Doli me nxitim t’i bënte zë të shoqit.


Kajua punonte arën prapa shtëpisë, aty në ëarje. Hapte një kanal për krye që të kullonin ujërat se nuk i thoshin kot ëarje asaj; nga që kishte shumë ujë dhe po të mos e kulloje të linte pa gjë. Atë arë kishte, një copë tjetër në Mishingjergj dhe si ndonja tre dynym në Retishë. Ajo korja në Piskopat nuk ishtë për të zënë me gojë se nuk jepte gjë, sa për të munguar ndonjëherë qetë më të dalë të dimrit. Pastaj kishte edhe ato luadhet në Meteriza ku siguronte bar për atë ëikë gjë të gjallë.


Si ndonja dyzet e pesë vjet, Kajua ishte burrë i pashëm, i hollë e i gjatë, bisk i drejtë, me një palë mustaqe safi të zeza që i mbante të shkurtra dhe i jepnin lezet. Mollëza pak të kërcyera, vetulla ngritur lart si të bëra me kalem, sy kafe larushitur në bojë hiri kishte profilin tipik të mokrarit. Karakter i fortë dhe i paepur, i vendosur për të kapërcyer ëdo vështirësi, i ndershëm në tërë kuptimin e fjalës. Natyra e ashpër e kësaj treve me bukuri të egër, puna rraskapitëse dhe lodhja e tejskajshme ëdo ditë të vitit, në shekuj kishte skalitur këtë pamje të meshkujve, ashtu sië u kishte dhënë nur pa hesap femrave, përmendur për bukuri të pashoqe.


Shikonte punën e tij dhe nuk përzihej me të tjerët, as që i bënte borxh njeriu, me të gjithë e kishte fol e qesh. Njerëzia e donin dhe i bënin vendin. Nuk mbahej mend të ishte zënë a makar të kishte këmbyer ndonjë fjalë ëapraz me njeri në fshat. Punonte shumë dhe mbahej njëfarësoj me atë pak mall e gjë që kishte, po dorën njeriu nuk ia kishte shtrirë kurrë. Ndoshta nga që ishte i vetëm, u ruhej gjithnjë sherrit dhe zënkave.


I biri i kishte ngjarë të atit në sjellje, po si pamje rrëmbente nga e ëma.


Me shtat mesatar, bardhosh dhe tipare të lezetshme si të bëra me dorë, gjer më shtatë vjeë e ëma e mbajti në gji dhe nuk ia hoqi gjer e la vetë se i vinte turp nga shokët. Kohët e
fundit pinte gji në këmbë. Në fshat thoshin se ishte nisur për ëupë, po kishte dalë ëun. I turpshëm sa skuqej kur fliste, si e bëri këtë prapësi xhanëmë


- Ore! - i thirri Selvia të shoqit dhe shikonte sa andej - këtej mos e dëgjonin. - Pa lere atë të flamosur shatë dhe hajde një ëikë këtu, po shpejt ama!
Ky s’i vuri veshin dhe vazhdoi të hapte vijën.


- Ja, ja edhe një një ëikë e do të vij, - i tha.
Kajua punonte me gjongël, e qëndiste tokën në daë kur bënte ugar a kur e branoviste dhe e mbillte, ashtu sië qëndisnin gratë ato shamitë e famshme.


Selvia, që s’e mbante dheri, kapërceu mezhdën nën shtëpi dhe i vajti të shoqit te vija, i zuri shatën me forcë e i tha:


- Hajde shpejt brenda se na ka gjetur hataja o i zi, djali i ka rrëmbyer shaminë ëupës se Hodos, shpejt sa nuk e kanë marrë vesh e s’na kanë ëatisur në shtëpi!


Kajua mbeti. Nuk po kuptonte ë’i thoshte e shoqja dhe u desh njëfarë kohe të merrte me hall duknajën e hidhur. Kur erdhi në vete pas dalldisë së parë, tërë ëarja megjithë shtëpitë e Talos e Difit për matanë dhe minarja e xhamisë së fshatit, u rrotulluan dhe një vegim iu faneps:


“ Djali i gjakosur, shtrirë në mes të odës mbuluar me qefin të bardhë. ”
A thua ta ketë shkruar zoti të shuhet vatra e tijë


Kajua ishte djalë i vetëm, me katër motra, edhe i ati kishte qenë i vetmi fëmijë, po fara e soji nuk u shuan. Po tanië T’i vinte Hodos në shtëpi a t’i ëonte njeri për pajtesëë Jo, punë që s’bëhej. Nuk i jepte ëupën Hodua e dinte kokën e tij, pastaj edhe sërën nuk e kishte me të.
I vetëm sië ishte, nuk u bënte dot ballë krojanëve. Katër vëllezër këta, me një tufë nipër, soj i shtuar. Pastaj ishte edhe Brahua në mes, ai po me ato punë merrej. Se mos kishte vetë ata bir kushërinj që nuk nxirnin as qimen nga qulli. Le që kushërinj të tretë e të katërt qenë.


Ashtu si kishin rrjedhur uëjrat në sojin e tij, Kajua vërtet nuk kishte vëllezër e kushërinj të afërt, po zot i punës e fjalës, me shpirt të qëruar, i gjendur për të gjithë kishte miq e shokë të shumtë që i donte dhe e donin me hakikat.


Vait Serenivja, me kamje e gjë të gjallë jo më pak se krojanët, ishte i shtëpisë te Kajua, vëlla e shkuar vëllait. Edhe Dane Valmira, hokatar në zë dhe këngëtar me emër në fshat, e donte sa s’ka Kajon, ishte i një sëre me të nga malli e bagëtia. Të tre bënin argatllëkun dhe ndihmonin në punët e dogëndisura apo që nuk prisnin të secilit, se kjo botë hallet i ka me thasë, shkonin tok nëpër sebepe të mira e të këqia dhe vinin shpesh te njëri - tjetri. Kur bujtnin miq te njëri dy të tjerët nuk mungonin kurrë, ishin më shumë se vëllazëri. Në shtëpinë e Vaitit apo Danes, dollinë e zotit të shtëpisë e bënte gjithnjë Kajua, që e linin të parë dhe pas tij vinin vëllezërit prej nëne e babe. Dania ia merrte dhe Kajua e mbante këngën që u shkonte si jo më mirë nëpër sebepe në fshat e më përtej.


Të gjitha këto i kaluan nxitimthi në kujtesë. Mendoi njëherë ta pleqëronte punën me Vaitin, po koha nuk priste, duhej bërë derman sa më parë. Gjakrat e nxehura sjellin hatanë.


- ë’të bëj, - tha me veteë
Dhe për një ëast, ashtu vetëtimthi, e bëri planin:


“Do t’i vete kapedanit të Dërdushës, vetëm ai do të ma shpëtojë djalin, s’ka derman tjetër kjo punë”.
Ishte vendimi më i drejtë që mund të merrte, shtyrë nga halli i madh të cilin njeriu e gjen në raste si ky, kur truri, stërmunduar gjer s’mban dhe tendosur tej mase, qëllon në shenjë. Hyri brenda, i hodhi një vështrim të birit dhe kur e pa ashtu të pataksur, i erdhi hem inat, hem keq.


- Ngrehu e vishu, - i tha, - po shpejt ama, mjaft u skinje!


- Ti moj, - iu kthye Selvies që e shikonte të shoqin me sy të ëapëlyer, - verë ca bukë e djathë në torbën e leshit dhe më sill befshat dhe setren e shajakut!
Ajo nxitoi të bënte ë’i tha i shoqi, po takat hië, i binin nga duart herë tepsia e bukës e herë ato plaëkat e Kajos. Burri u ngjit me nxitim në odën e miqve dhe mori dyfekun, një manxër të shkurtër, trashëguar nga i ati. Nuk e kishte përdorur kurrë, po e fshinte herë pas here me leckë e vaj dhe arma ndriste si ta kishe nxjerrë atë ditë nga fabrika.


Kujtoi me nderim të atin, puthi grykën e ftohtë të armës dhe u mbush me guxim e kurajo që i dha ëuditërisht ajo copë hekur.
Në fshat rrallë qëllonte shtëpi pa një armë si të rastiste, xhepane turku a italiani, pushkë austriake ose franceze. Në ato kohë të pasigurta, arma ishte nderi i burrit dhe nderi i shtëpisë.


- Në të pyetët njeri i thuaj se po shkojmë në Malinë, i kishte ëuar haber Talua u thuaj se bën synet të birin.


U nisën po i ranë nga Retisha poshtë, udhë që rrihej dendur nga fshatarët. Aty mbi Selishtë u doli përpara Zykua.


Hallexhiut, që i kishte rënë qielli mbi kokë, i erdhi mirë. Ky do t’u thoshte atyre të Hodos për ku u nis me të birin. Zykua ishte llafazan, priste të thata sa të duash, po ta lije nuk pushonte së foluri për ë’kishte parë e dëgjuar tërë ditën.


- Për ku kështu o Kajo, tani ndajnatëë - e pyeti.


- Më ka lajmëruar Talua i Malinës, - i tha ky - bën synet të birin.


- Aha, e paske trashë sonte, - qeshi Zykua që e dinte radhën e miqësisë së tij me malinjërin, - po shiko mos pi shumë!


- Epo si të vijë puna, - ia priti tjetri, po nuk iu dha të qeshte ashtu i veremosur sië ishte.


- Natën e mirë!
Sa kapërcyen bregun kthyen nga e djathta rrëzë Kozicit, pa hyrë në Kalivaë dhe nganë përpjetë anës lumit. Si lanë fshatin, u err fare, po për fat doli hëna gati e plotë përmbi Shebenik dhe udha dukej ashtu, njëfarësoj. Ecnin njëri pas tjetrit zhytur në mendime të trazuara sa më s’bëhej. Pasi la prapa hë për hë rrezikun dhe fitoi ca kohë, Kajua po mundohej të vinte rregull në mendimet e veta, të ngatërruara e turbulluara pa hesap gjer në atë vakt.


E tërë jeta e tij u kthye përmbys në një ëast të vetëm. Kishte kaluar ndonjë orë nga fillimi i kësaj hataje që i erdhi rrufe në të kthjellë, por atij i dukej shekull. Punë e kotë t’i fliste a t’i shkrehej të birit.


- Një copë fëmijë, - tha me vete. - Si i vajti kjo mendje e mbrapshtë xhanëmë Ta ketë mësuar njeri thuaë Epo ë’rëndësi kishte e tëra kjo! ë’u bë u bë, nuk kthehej prapa. Të tjera gjëra duhen peshuar tani.


Kohë, o kohë e ashpër! Këta njerëz të mirë sa më s’ka, të punuar e munduar gjer atje ku s’mban për të mbijetuar, të ndershëm dhe të besës, trima dhe të menëur, ishin të detyruar t’u bindeshin ca zakoneve te ulta dhe fyese, të ëuditshme dhe fare pa kuptim. U ngrit gjithë kjo zallamahi, rrezikohej të shuhej një fis i tërë, të pritej pa filluar mirë jeta e një djali të njomë e të vetëm, u bë lemazhdë tërë fshati… E përseë Për një shami të pafajshme. Turpi i moëëm, ardhur nga thellësia e shekujve, kumtonte ëast pas ëasti gjëmë dhe arrati:


“Vdekja mjaltë, po jo i turpëruar, njeriu për një nder rron!”
Dhe prapa kësaj duknaje të sertë e të vjetër, njerëzit grindeshin për hiëmosgjë. Përlesheshin, shpesh më shumë se kaq, vriteshin, po të tjerët gëzoheshin që filani vuri nderin në vend, që soji i atij tjetrit nuk ishte më i turpëruar. Hej, zot i madh, hej!


Pylli oshëtinte me zhurmë të thellë e të stërzgjatur si ndonjë krijesë e gjallë gjigande, që merr frymë me tërë mushkëritë. Kur morën përpjetën që të nxjerr në breg, pylli erdh e t’u bë i dendur, me ato ahet qindravjeëare, të mëdhenj sa të shtien frikën dhe zgërbonjat si ndonjë konak ku bënin shtëpi grabitqarët me katër këmbë.


Nëpër natë xixëllonin, herë prapa ndonjë ahu të vjetër e herë përqoshe grendave, sytë jeshil të egërsirave që dilnin për darkë nga strofkat ku kishin ndenjur ditën. Dhjetë hapa përpara u duk qartë në dritën e hënës një ujkonjë me dy këlyshë që e ndiqnin këmba - këmbës.


Burri qëndroi, mbushi armën dhe e mbajti në dorë.


- Ku i dihet, - mendoi, - dy duar për një kokë janë, uria u jep guxim të flamosurave në këtë lloj vakti.


Diku jo larg u dëgjua ulurima e ariut. Udhëtarëve u hyri frika gjer në palcë. Dimrin e shkuar arusha sulmoi në mes të ditës një niëar dhe e bëri copa - copa. Ngjarja bëri bujë të madhe në tërë krahinën, aq sa vendi i kësaj ndodhie të lemerishme mori emrin që mban edhe sot:


“ Varri i Niëarit ”.


Dhe ata të dy, përmes mugëtirës, për t’i shpëtuar mërisë së njerëzve, po i afroheshin këtij vendi të frikshëm në gojë të egërsirave…


Kajua shkrehu armën në ajër. Krisma u përhap, oshëtimë pas oshëtime, nëpër pyll e më tej dhe i ngrohu atë e bir, i nxori nga ajo pasiguri jete aty në mes të pyllit dhe në mes të rrezikut. Këmbët e mpira nga lodhja dhe të fshehtat e frikshme të natës sikur u gjallëruan dhe ata nxituan hapin. Në të dalë të pyllit, fare afër bregut, aty te Shpella e Nuses u ulën të merrnin frymë.


Burri nxori takëmet e duhanit, bëri hazër eshkën, gurin dhe shkrepi masatin. Me goditjen e dytë eshka u ndez. Kajua tregohej me gisht në fshat për rregullin e merakun me të cilin mbante të gjitha veglat që përdorte, në daë sopatën, kosën a parmendën që i duheshin për punë, po edhe të tjera që i nevojiteshin në jetën e përditshme. Eshkën e zgjidhte nëpër lisat e vjetër në Përtejmala, e zbuste me ujë, pastaj e rrihte me mykjen e sqeparit, e vinte të thahej që të zbutej si pambuk, të merrte zjarr menjëherë, jo e ashpër greste se thërmohej e nuk hynte në punë. Gurët i mblidhte në Berbero, të ishin balltok i fortë me xixa që i dallonte në dritën e diellit. Masatin po ia bënte Koëi, kovaë për kokë të kovaëit, me nam në tërë Mokrën e më tej, për atë punë dhe kalitje që u hiqte veglave prej hekuri e ëeliku.


Bëj hesap ti, nga anë e anës vinin të kalitnin sopatat, ploret e parmendave, shatat dhe drepinjtë te Koëi, që dinte si asnjë tjetër t’u jepte ujë pasi i skuqte mirë e mirë në qymyr druri. Kaceku i tij me nam; një të ulur të dorezës e ndizte qymyrin sa e bënte duman. Tërë gushtin endej pyjeve përmbi Kozic, priste dru të vjetra, i fuste në gropa me dhe të digjeshin nën vete dhe bënte qymyr, po qymyr si asnjë tjetër. Ca i zi se ashtu qe gatuar e ca nxihej nga tymi, kur kthehej në fshat dukej si lugat dhe trembte njerëzit që takonte udhës.


Kajua thithi me forcë cigaren, fërkoi me dorën e majtë masatin dhe pa kuptuar, sikur të largonte për një ëast brengën sfilitëse, solli ndërmend historinë e ëuditshme të evgjitëve nëpër fshatra, që s’dihet nga kishin ardhur dhe as kur qenë vendosur në këto anë.


Koëi ishte një prej tyre, ngulur në Dunicë prej shumë vitesh, bërë një me fshatarët. Shkonte nëpër sebepe kudo dhe tërë fshati i vinte në shtëpi kur kishte gëzim a hidhërim. Brez pas brezi sëra e tij kishin ushtruar këtë zanat me shumë vlera dhe ai nuk dinte të bënte asnjë punë tjetër. Ama zejen e kovaëit e qante.


Para nja tre vjetësh Dania deshi ta vinte në lojë, i dha një drapër dhe iu lut të korrte vetëm një postaf. Koëi, si u mundua ca dhe preu gishtin, e pa që nuk e përtypte dot, pikasi lojën e hollë të tjetrit, ndaj e hodhi drapërin. Ama hakun nuk e la pa marrë. Kur vajti Dania me nxitim të kaliste plorin e parmendës i dha darën e madhe të mbante hekurin e skuqur. Ky u bë ujë në djersë, përvëloi duart dhe doli nga kovaëhana. Ustai e shikonte dhe qeshte nën vete.


Ditën e bajramit, Koëi merrte daullen e madhe dhe i binte me dy kopanë të mëdhenj e të shtrembër duke ruajtur një lloj ritmi. Shkonte nëpër shtëpitë e fshatit ku i jepnin kulaëka me lale, arra e mollë dhe uronin i madh e i vogël:


- Gëzuar nga mot bajramin!


Fshatarët mburreshin me të nëpër sebepe dhe me të drejtë se mjeshtër të kalitjes si Koëi qenë të rrallë dhe vinin në jetë ndoshta një herë në njëqind vjet. Vlera e tyre ishte e paëmuar se lehtësonte punën e stërmundimshme të bujkut që hahej tërë ditën me dheun, prandaj ata përfilleshin aq shumë. Jo vetëm në Dunicë po edhe fshatrave të tjerë kishte nga një familje evgjiti që bënin punën e kovaëit. Asgjë nuk i dallonte nga mokrarët e tjerë, në daë për punë, në daë për muhabet, po edhe trimëri.


Kajua kujtoi ëiëo evgjitin e Slabinjës atë mot kur ra në hasmëri me serat për punë të një femre, ( ishte e motra ). Ata e goditën ëiëon mes për mes sa këtij i dolën zorrët përjashta. Ai i mblodhi, i futi në bark dhe, pasi i lidhi me brez, qëlloi hasmin, po nuk mori vesh në e vrau se shikimi iu turbullua. Nuk e besoi kur i thanë se i kishte qëruar hesapet me të. I kërkoi së motrës t’i priste veshin dhe vetëm kur ia sollën u bind; atëhere dha shpirt.


- Më thuaj zotrote të kam rixha, - qeshi me vete, - ishte apo s’ishte trim ëiëo evgjiti i Slabinjësë


Pastaj tundi dorën ku shtrëngonte pavetëdije masatin, si të shkundte kujtimet e panevojëshme.


- Eh, ku harbon mendja në tërë këtë hall.


Isi, pa folur mblodhi ca fier të thatë, një tufë me karthje dhe i bëri gati. Mori eshkën nga dora e të atit, e vuri nën fierat dhe i fryu disa herë. Kështu bënë një zjarr të madh për të tharë djersën. Përpjeta e bregut dhe halli i rëndë i sfiliti. Asnjëri nuk fliste. Isi kishte bërë përgjumshëm, pa kundërshtuar e pa pyetur për asgjë, të gjitha ë’i tha i ati. Kuptonte qartaz peshën e fajit të rëndë, telashin e madh ku kishte futur veten e bashkë me të gjithë të tjerët, po sidomos të atin të cilin e donte dhe respektonte pa masë, jo thjesht se e kishte baba, por shikonte që ai bëhej copë ditë përditë ta rriste sa më mirë. Nuk i pat folur asnjëherë rëndë, pale për të rrahur jo e jo, sië bënte Luti që godiste të bijtë për hiëmosgjë.


Ja, edhe tani që kishte bërë faj e ëfarë faji, kishte përmbysur ëdo gjë, i ati s’po i thoshte që s’po i thoshte asnjë fjalë. Do të donte t’i fliste rëndë, mor po edhe ta rrihte, se do të qetësohej, po ai hië. Fol o gur, fol o dru! As që dinte ku po vinin dhe si do t’i bëhej këtij halli. Me shpirtin akull, po mendjen te Lulja, prekte herë pas here shaminë futur thellë në xhepin e pantallonave dhe merrte të vetmen ngrohtësi në atë gjendje të mjeruar. E dinte mirë se i ati kurrë nuk do ta kuptonte të vërtetën përvëluese, ndaj përkundër shpirtit të tij të dashuruar, theu heshtjen e rëndë e të padurueshme me fjalë tjetërlloj:


- Më fal, xhaxha, nuk e di as vetë si arrita ta bëj këtë punë, jam bërë pishman si qeni, po hallit ë’të bëj pa.


- Po si, të tha njeri apo ta shtiri në vesh shejtani këtë prapësi mor birë


- Jo, nuk më ka faj asnjeri, të gjitha i bëra vetë, në daë më rrih, në daë po më vra fare se ta bëj hallall. S’di si të them e as t’i ve emër kësaj që bëra. Unë e shoh që edhe ti, edhe tataja bëhi copë për mua e më vjen të ha veten me dhëmbë që ua bëra këtë proëkë.


- Po si ore, t’i kishe menduar më përpara këto, pa tani sa para bën!ë Na fute në dhe more, si mua si tët ëmë. Ne vetëm ty të kemi dhe ëdo gjë për ty e bëjmë. Po tani!ë Bëhet fjalë me krojanët, hë, si thua tië Nuk bëhet. Prandaj morëm arratinë nëpër natë që të mos shuhet dera jonë, se të parët e kanë ruajtur sojin e arvenëve prej kohësh që s’mbahen mend.


Kajos iu zgjidh gjuha kyëur prej dy orësh që kur u nisën nga fshati. E me kë të qante hallinë Se mos kishte vëllezër a kushërinj t’u blinte ndonjë mendje. Selua, kështu i thoshte së shoqes, Selvies, që e kishte edhe grua, po edhe shok me të cilën qante hallet e përditshme , një copë grua qe, pa edhe nënë, nuk të jepte mendje për një hall si ky.


- E kam pleqëruar të vemë te kapedani i Dërdushës të na bëjë derman, se me të nuk hahet dot as Hodua, as Brahua.Them se po të na ndihmojë do ta kapërcejmë këtë hall.


Kajua kishte dëgjuar për kapedanin dhe bëmat e tij, prandaj vendosi të vinte atje, megjithëse as e kishte parë e as e njihte për fytyrë. Shikonte punën, tertipet e shtëpisë dhe nuk merrej as me dovletin, as me kapedanët. Po ja, halli e ëoi në derën e tyre.


Të birit iu ngroh shpirti, gjaku i rrodhi nëpër damarë. Një valë dhembshurie dhe mirënjohje e pakufishme për të atin e ngriti në këmbë, iu hodh në qafë, e puthi me dashuri, i përkëdheli qafën sa i rrëzoi kapën, pastaj ia këputi një të qare të qetë e të thellë, një të qare lehtësuese aty në krahët e të atit.


Kajos iu drodh fuxhuti, e la të qante, ngriti dorën i përkëdheli kokën, pastaj shpatullat dhe e mbështolli të birin me krahët tërë muskuj.


- Nuk ka gjë më të ëmbël e më të shtrenjtë se evlati, - mendoi. Jo, kokën e tij do ta linte rehen, po të birin do ta mbronte me ëdo kusht, makar edhe gjer në fund të botës të shkonte.


Shpella e Nuses vështronte me sytë e gurtë këtë skenë njerëzore të thjeshtë e të vërtetë sa më s’ka. Banorët e këtyre anëve nuk e kishin zakon të shfaqeshin kështu sheshit si këta të dy. Ata që patën kërkuar strehë në gjirin e saj dhe nuk numëroheshin sa kishin qenë, bënin biseda serioze për vrasje, larje gjaqesh, prita, po edhe halle të tjera si buka që mungonte shpesh, sëmundjet që bënin kërdinë, bagëtitë pa zahire në dimër. Edhe emri i saj mbartte një dhimbje të madhe, mal.


Krushqit nga Gora shkuan në Dunicë të merrnin një nuse, jetime shumë e bukur, për derën e meranëve. E martoi fshati se nuk kishte njeri e shkreta. Dasmë për kokë të dasmës i bënë! Rakia rrodhi lumë, burrat u pinë e kënduan këngë për vashëzën e gjorë që nuk kishte as nënë e as babë, as motër e as vëlla. Gratë i bënë të gjitha shartet sipas zakonit. Jetimja ishte ëupa e të gjithëve. I madh e i vogël e përcollën gjer sipër mbi Buëiëe.


Më shumë lot se këngë pati ajo dasmë…
Krushqit u nisën të menduar e të mallëngjyer. Nusja ecte mbi kalin e zbukuruar, mbuluar me duvak të kuq sipas zakonit të vendit.


Ishte vetëm gjashtëmbëdhjetë vjeë, pothuaj fëmijë.
Kur iu afruan shpellës, filloi një shi i lagësht e i ftohtë vjeshte që sa vinte shtohej, gjersa u kthye në rrebesh. Nusja - fëmijë u bë qull e u mblodh grumëkë majë kalit.
Krushku i parë ndaloi. E zbritën nusen dhe e futën në shpellë të mbrohej nga shtërngata. Burrat u përkulën dhe hynë nën barqet e kuajve për të shpëtuar ca nga rrebeshi i pazakontë. Përmes shiut zunë të ëanin qiellin vetëtimat dhe zhurmat e rrufesë oshëtinin frikshëm tej për tej pyllit të Rrirave.


- Zot, - tha krushku i parë, - ë’po bën kështuë Për fatkeqen e gjete këtë eshëmë
Po i moëmi s’ka thënë kot: “Jetimi nuk ka fat”. Një dritë - tmerr dhe pas saj krisma - llahtar e bëri vendin përshesh; pylli i Rrirave dhe Shelimuarit, mali i Serdillëkut, lugina e Shkumbinit u përzien e u bënë një, u bashkuan qiell e dhe. Kuajt u hodhën përpjetë. Krushqit zunë sytë me duar…


Kur i hapën, shpella kishte marrë një të krisur në anën e majtë. Vrapuan të merrnin nusen, por…o zot! Gjetën trupin e shkrumbuar të jetimes fatkeqe.


Të ëuditur e tmerruar nuk u besonin syve. Pamja e dhimbshme e nuses së re, shpërfytyruar, shndërruar në kufomë të nxirë, i lemerisi krushqit. E qanë me lot të nxehtë njerëzorë, e ngarkuan në kalin e nusërisë, e mbuluan me vellon e dasmës dhe, dërmuar nga e keqja, u kthyen në Dunicë.


I sollën fshatit xhenazen në vend të nuses së bukur që morën pak më parë.
Lajmi u përhap me shpejtësi dhe ngjalli habi të paparë e dëgjuar. Shumëkush shihte në këtë ngarje të kobshme dorën e zotit, po asnjë nuk mund të kuptonte ku ishte këtu mëshira e tij.


S’mbeti njeri pa qarë, e mbuluan me lot, e logorisën ëupën e re që nuk pa një ditë të bardhë, nuk iu gëzua jetës dhe nuk e kuptoi ë’pati i madhi zot që e goditi aq rëndë. Gratë e qanë me kuje e ligje sipas zakonit.


- Bijë o bijë e nënës! Do të mbetesh nuse për jetë të jetëve.
Fshati e rriti, e bëri nuse dhe e martoi, fshati e përcolli në varrezë.


Që nga ajo ditë i vunë emrin Shpella e Nuses. Shpella dhe nusja u bënë një. Vit pas viti, në dhjetra vite e në shekuj mbeti nuse, nuk u plak e nuk vdiq kurrë. Për shumë kohë njerëzit që kalonin në ato anë ndalonin për një cast, vështronin të menduar shpellën, këputnin degë ahu dhe i vinin në vendin ku zoti e ktheu në kufomë nusen jetime. Kujtimi i saj nuk perëndoi kurrë, as sot e kësaj dite. Breza të tërë erdhën e ikën në këtë botë jallane, po jetimja mbeti për jetë e mot ashtu, nuse e bukur, vetëm gjashtëmbëdhjetë vjeë.


Këtë legjendë që s’ishte legjendë, kujtoi Kajua aty mbi trupin e të birit dhe kupa u mbush, nuk nxinte më. U mallëngjye, sytë iu lagën dhe një rënkim i thellë i doli nga shpirti.


- Eh, ë’ka në dynja - tha me vete. - Zoti na ndihmoftë!


- Ngreu, - iu kthye të birit, - je burrë tani dhe burrat nuk qajnë kurrë.
Nga ana tjetër me pëllëmbën e dorës së djathtë fshiu sytë e tij, lagur nga lotët.
 

PUPA

Anëtar i ri
Anëtar
Sep 15, 2009
Postime
662
Pikët
0
Vendndodhja
Italy
Titulli: Tregime..

Dashuritë e para të qytetit tim - Nga Vangjush Ziko




Mbi tavolinë kam tre libra me vjersha: "Shkëndijat" (1927) të Kristo Floqit, "Dëshira e zemrës" të Spiridon Ilos dhe "Kënga popullore shqiptare" (1932) botuar nga Linda George.
Tematika e tyre është e larmishme: patriotike, lirika të natyrës, satirike dhe lirika erotike. Spiridon Ilo, në prathënien e botimit të vet, shkruan: "Në këtë libër janë gjithë këngët që kemi kënduar në pllakat e kompanyve, më të mirat, si në "Columbia" dhe në "Victor" dhe kështu, pra, me botimin e kësaj libre të këtyre këngëve të përmbledhura mbush një dëshirë të Atdhetarëve". Kurse Kristo Floqi, duke iu drejtuar "këndonjësve", shkruan:"Shumë prej këtyre këngëve u bënë popullore e këndohen sot në qytetet dhe katundet e Shqipërisë".

Në krijimet e këtyre vëllimeve të bije në sy një gjë shumë e veëantë.
Shumica e teksteve të këngëve të botuara në vëllimet e mësipërme janë vjersha patriotike. Në to këndohet dashuria dhe malli për mëmën, për Shqipërinë. Në to nuk zihet fare në gojë vajza, e dashura, sikur të mos kish pasur ekzistuar fare ndjenja e dashurisë intime në ato kohë!
ë'është kjoë Druajtje, harresë, turp. mospërfilljeë A mos ndjenja e dashurisë e pengonte dhe e zbehte ndjenjën patriotikeëMotoja e këtyre këngëve është: "se s'ka më t'ëmbël në këtë jetë/kur vdes shqiptari për Shqipëri".
Ku e kishte burimin kjo tabuë
Këta luftëtarë që vdisnin të lumtur për lirinë e mëmëdheut, nuk dashuronin, nuk ishin të martuarë
Kë mbronin këta me gjakun e tyre, një dhe' të shkretë, pa njerëz të dashur të zemrës, pa vatër familjare, pa afeksione shpirtërore intimeë
E pamundur!
Shqipëria ishte për ta dhe familja, dhe gruaja, dhe e dashura e zemrës së tyre. Mentaliteti, shkalla e emancipimit shpirtëror i bënte ata ta përmblidhnin dashurinë intime në dashurinë e përbashkët, që kishte vetëm fytyrën e Shqipërisë, të mëmës.
Por, në këto vëllime, sië e thashë dhe më lart, kemi dhe vjersha të tjera, tekste këngësh që i këndojnë vetëm dashurisë intime, erotike. Pra, kemi një ndarje të prerë tematike, vjersha patriotike dhe vjersha erotike. Kjo ishte një tabu. Mëdheut dhe dashurisë u këndoheshin veëas. është, gjithashtu, e padiskutueshme, që vjershat patriotike të këtyre këngëve janë më të vjetra se ato erotike.
Në "Këngë lufte" (anonime) shkruhet: "Se për lirinë të mëmëdheut tim/Edhe të gushës shkrim e këndim, Për kto të dyja po luftonj/Gjersa të dyja do t'i fitonj!/Këto të dyja po mos fitonj, /Mua ë' më lypset më që të rronj!"

E qartë.
Të drejtat dhe liritë e njeriut kanë përshkallëzimin e tyre historik. Njeriu në fillim ka dëshiruar pavarësinë e tij sa më të madhe nga natyra, pastaj nga skllavëria shoqërore, më vonë nga robëria e huaj. Nhekullin tonë bëhet luftë për të drejtat dhe liritë e individit në fushën intime, shpirtërore.
Heroi lirik i këtyre këngëve patriotike nuk njeh asgjë tjetër veë lirisë, mëmëdheut dhe nënës. Kurse e dashura e zemrës, bota intime shpirtërore sfumohet tërësisht.
Që të bashkoje mëmëdhenë dhe vajzën e dashur në një këngë, duhej guxim dhe moral qytetar i ri.
Këtë e bëjnë të parët kantautorët korëarë në këto këngë që në fillim të shekullit të kaluar edhe më parë. .
E bën Thoma Avrami në kënga "Dëshirë e mëmëdheut".
"Dua lulet e fushës/në mëngjes kur janë me vesë/Duart e bardha të ëupësë/që vete me vrap t' i presë. . . /Po nga të gjitha ato më parë/Dua më shumë Shqipërinë. . . "
Tabuja prishet, zhbëhet. Erotika bashkohet me patriotizmin.

Kjo ishte një risi shpirtërore dhe artistike.
Në folklorin qytetar korëar fillonte kështu një revolucion shpirtëror, në të shpalosej hapur dimensioni human erotik. Kjo lidhej me përmasat e reja që kishte fituar jeta qytetare korëare, me shkallën e emancipimit të saj. Dashuria nuk ishte më një "mollë e ndaluar".
Dashuria do gëzuar, këndon poeti Loni Llogori në këngën "ëelu, ëelu", ajo nuk do lënë të shkojë kot. Dashuria në këtë këngë shpallet si kredo e jetës "pa ty, ah!s' mund ta dëgjoj bilbilë", ajo është vesa e jetës, sië është vesa për luletë;shpirti i dashuruar i heroit lirik e shpall dashurinë botërisht.
Në këngën anonime "Trëndafil i bukur shumë" shpaloset një mesazh tjetër filozofik"pa dashuri bota është errësirë". Spiridon Ilo në vjershën "E bukur era" na shpall se jeta në botë është veë një lidhje e ëmbël dashurie. Kurse në këngën tjetër të po këtij autori ("Lutje të dashurisë") kemi një klithmë shpirtërore. Autori i këndon një dashurie që ngjall përgjërim, që shkakton plagë të zemrës, që është e gatshme për të sakrifikuar dhe jetën, sepse jeta nuk ka kuptim pa vashën e dashuruar.
Dhimitër N. Mole në këngën e tij "Lule e bukur porsi dielli" shpalos botëkuptimin e vet që qëndron në themel të moralit të rinisë të kohës së tij. Ai shpall se bukuria mbi dhe' është një krijesë e Perëndisë, se asgjë në botë, as bukuria, nuk ka lindur verbërisht dhe pa një pikësynim, bukuria e fisnikëron njerinë. Duke vlerësuar bukurinë e krijuar nga Zoti, njeriu bëhet më i urtë, më i ditur.
Ky moral sjell me vete dhe etikën e sjelljes së njeriut ndaj bukurisë dhe ndjenjës së dashurisë.
Këtij botëkuptimi i bashkëngjitet dhe kredoja tjetër se dashuria u bindet ligjeve të jetës, të botës që e rrethon, ëel lulëzon, vyshket, lind dhe vdes, pra "gëzo dashurinë!"("Tango e trëndafilave").
Mihal Grameno në "Vesa" dhe "Muaji i mjaltit" shpreh hapur përgjërimin e heroit lirik për dashurinë, pasionin e vet për dashurinë, kujtimet nostalgjike të ditëve të dashurisë, të përqafimeve, të puthjeve dhe përbetimeve reciproke për dashurinë e për jetën.
Mallin e ndarjes, kujtimin e ditëve të bukura të dashurisë, shpresa për t"u takuar përsëri, një dashuri gjer në buzë të varrit këndon Spiridon Iloja në këngën "Sa bukur rronim" ("gjersa të vinjë ora e mirë/që të të shoh/pa le të vdes" ).
Kole Rodhja i këndon takimit të përzemërt real të dashurisë. Djali pret vajzën në një mbrëmje me hënë, në një idil të qetë, "u afrova pranë teje/dhe me dorë të trazonj. . . /Shtiu syëkat, më shikonte/nënëqesha me gëzim"( "Nënë hien e hënës").
Edhe kur dashuria nuk gjen përgjigje, nuk ngjall aspak zemërim, përkundrazi, ngjall butësi njerëzore, që nuk e egërson mospërfillja e vajzës. ( Taqi Mborja "Hënës").
Llambi Bimbli i këndon dashurisë ëapkëne të "kusarit" të dashurisë, që nuk pyet edhe në se e kapin dhe e dënojnë, sepse ai do të vdesë i lumturuar nga dashuria ("Sytë e tu").
Loni Llogori në "Dashuria është djallush", na këndon në shqip një himn të dashurisë që pushton zemrat e të rinjve kur "vajyat e bukura, faqepaputhura/andej këtej kërkojnë djemtë".
Notat humoristike në kënga anonime "Të mori ky Pali", flasin për emancipimin e ndjenjës së dashurisë, aq më tepër, kur në gojën e vajzës vihen vargjet "jam, s'jam e mirë/dhe në jam e mirë/sheqer për bandillë".
Loni Llogori në "Drenovarja" shpalos një dialog dashurie mes djalit dhe vajzës, dialog intim i sinqertë, shprehje e hapur dhe pa drojtje e dashurisë drejpërdrejt nga djali ndaj vajzës. Por dashuria ka dhe shkallët e saj të moralit e të etikës së kohës. "Në më do me nder si trim/Tek im atë aj të vesh/Më kërko dhe të më kesh. . . ". Dashuria përfundon me martesën në marrëveshje me prindërit, martesa lumturohet me gazin që sjellin fëmija. Një "roman" në vargje i një dashurie të kohës së vet!
Në këngë të ndryshme ("Kremi leshkat", "O moj korëare e bukur", "Perëndeshë e bukurisë, "O moj ti me sytë e zinj") jepet në mënyrë lirike dhe piktoreske bukuria e vajzës korëare të emancipuar, që i pëlqen t' i këndojnë serenata, që del e stolisur bulevardit duke ndezur botën me bukurinë dhe nazet e saj. . .

Këto ishin dashuritë e para të qytetit tim, të kënduara në këngë dhe të botuara në tre librat që përmenda në fillim të këtij shkrimi. Ato janë dashuritë e një epoke më shumë se një shekull më parë, dashuritë e atyre brezave, që guxuan të parët t' i këndojnë botërisht dashurisë.
Brezave të rinj të shekullit tonë ato u duken të vjetëruara, romantike dhe, shpesh, platonike.
Sido që të jetë, ato mbeten dashuritë e para të publikuara të qytetit tim. Ato janë të veshura me magjinë e tyre të pavdekshme. Vetë fakti që këto këngë për këto dashuri këndohen dhe pëlqehen edhe sot, jo vetëm në qytetin e Korëës, tregon se ato janë ngritur në nivelin e një dëshmie autentike artistike dhe hedonistike të padiskutueshme, që dëshmon për shkallën e emancipimit të një komuniteti të tërë, ato janë bërë pjesë e kulturës, moralit, etikës, traditës kolektive korëare. Ato të bëjnë për vete me thjeshtësinë, sinqeritetin dhe pastërtinë e ndjenjës, me humanizmin e tyre, me guximin e shpalosjes së universit më intim të individit shoqëror.

Dhe me të vërtetë!
Në atë kohë kur në Korëë këndoheshin këto këngë erotike në rrugë, në dasma e gostira, Haki Stërmilli shkruante romanin mbi jetën tragjike të vajzës shqiptare me emrin Dija, së cilës s'i kishte mbetur asnjë rrugëdalje dhe shpresë, veë të klithte, duke rënkuar, "Sikur të isha djalë!" Kurse Migjeni shkruante novelën omonime "Të ëelen akrapiat".
Vajza korëare këndonte, "jam, s' jam e mirë/dhe në jam e mirë/sheqer për bandillë".
Këto këngë mbeten një manifest shpirtëror i një rinie të emancipuar brenda moralit dhe etikës më të përparuar të kohës së vet.
është e vërtetë se jo të gjitha këto vjersha apo këngë janë origjinale. Një pjesë e tyre janë përkthime ose përshtatje. Por kjo nuk e cënon aspak vlerën e tyre historiko-shoqërore dhe estetike.
Këta krijuesa ditën të qëmtojnë dhe të marrin dhe të përshtatin në gjuhën shqipe, nga krijimtaria e vendeve që i rrethojnë, më të përparuarën e më të bukurën. Këtë e bënë jo për snobizëm. Kjo ishte një kërkesë e tyre shpirtërore dhe e rrethit shoqëror ku ata jetonin. Kjo ishte një imperativë e kohës. Këtë ushqim shpirtëror e kërkonte brezi i tyre.
Këto krijime u bënë një armë efikase për të luftuar mentalitetin e vjetëruar e për të kultivuar një mendësi të re për jetën dhe për dashurinë, një moral dhe një etikë të re, të përparuar. Këto krijime e merituan popullaritetin dhe adhurimin jo vetëm të brezit të tyre.
Këta krijuesa mbeten kantautorët e parë të dashurive të qytetit tim, të Korëës së serenatave. Dhe, jo vetëm të Korëës.
 

PuffetiNa

V.I.P
Anëtar
Apr 28, 2010
Postime
14,105
Pikët
113
Përgjigje e: Tregime..



VORRI I NUSES


Isha i shtrirë mbi kurriz, nën hijen e bredhit, me fytyrë nga qielli. Gjyshi im rrinte ulur pranë meje duke thithur duhan me çibuk. Unë, ashtu i shtrirë, shikoja retë që herë pas here i zinin rrezet e diellit, dhe pastaj qetë-qetë, largoheshin tutje, duke i lejuar rrezet e diellit të binin pjerrtas mbi tokë. Ishte buzë mbrëmje. Po afrohej koha që, unë bashkë me gjyshin, t’i nisnim delet drejt stanit. Disi m’u kujtua një këngë, që nuk e di se nga cilët fëmijë e kisha dëgjuar, dhe ashtu kot, më vete, fillova ta recitoj:

Re, re rrezen ku ma le?…

Lëshoma diellin,

Se ta zuri

Ferra shpirtin!…

„O Kadri Bajri, kthej dhentë në anën tjetër dhe, eja të mbështjellim nga një duhan!“ – thirri befas gjyshi, duke me trembur mua, dhe njëherësh duke m’i trazuar mendimet deri në tretje.

„Erdha, or erdha, ej!“ – u përgjigj ai, që unë ende nuk e kisha pikasur se ku ndodhej. Duke e zgjatur pakëz kokën në anën tjetër, e pashë siluetën e tij, duke i hapur krahët si shqiponja kur paditët të fluturoi, që t’i trembte delet, dhe duke vërshëllyer ecte pas tyre. Kur ai u afrua pranë nesh, gjyshi u ngrit në këmbë duke u përshëndetur me të. Unë nuk e pashë të arsyeshme të ngritsha në këmbë, por im gjysh ma tërhoqi vërejtjen që edhe unë duhej të ngritsha në këmbë në shenjë respekti për mixhën plak. Unë ashtu bëra, u ngrita në këmbë, por disi me zuri turpi dhe u skuqa. Migja Kadri nxori nga xhepi i xhaketës një karamele dhe ma zgjati mua. Sa u gëzova! Nga turpi nuk i thash „faleminderit,“ por në vendin tim, këtë e tha gjyshi.

Kadri Bajri, pasi u ul pranë gjyshit tim, pikërisht në atë vendin ku unë pak më parë kisha qenë i shtrirë, mori kutinë e duhanit që ia kishte zgjatur gjyshi dhe duke folur, që mua me dukej se ai fliste më vete, filloj ta mbështillte cigaren me ata gishtat e tij të trashë, të vrazhdë dhe të plasaritur. Nga xhepi i xhaketës nxori urorin, eshkën, dhe duke e vënë mbi gurin e strallit, filloj t’i binte, deri sa nga eshka fillojë të dal një fije e hollë tymi. Unë pa e kuptuar, instinktivisht, zgjata duart e mija para dhe i shikova. Dallimi i duarve tona ishte i madh. Të dyja duart e mija nuk ishin sa njëra dorë e mixhës Kadri. Duart e mia ishin të vogla, të njoma dhe të bardha…

„Vrapo, o bir, e mos mi le dhëntë të shkojnë të Varri i Nuses“ – kësaj radhe me urdhërojë mixha Kadri. Unë u ngrita në këmbë dhe me vrap shkova në drejtim të deleve. Se si me bëri përshtypje ky emërtim i asaj lëndine të bukur, të rrafshët, të blertë dhe vende, vende me dëllinja, kurse në mesin e saj në një shesh tejet të bukur, të mbushur plot me lule ngjyra, ngjyra, ndodheshin dy gurë të bardhë, ku thuhej se aty ishte varri i një nuseje. Vallë, çfarë fshihet nën dhe?!… mendova me vete. Do ta pyes gjyshin për këta gurë, për këtë varr, që aspak nuk i përngjante varrit, sepse ishte i rrafshuar.

„Gjyshi, gjyshi as me tregon pse kjo lëndinë e bukur quhet Varri i nuses?“ – pyeta unë duke ua ndërprerë për një çast bisedën.

„Eh more birë, ekzakt nuk e di as unë, por siç me ka treguar mua gjyshi im ndjesë pastë, po të tregojë edhe unë ty, e ti kur të rritësh, mos harro, t’ua tregosh atyre që vinë pas teje, dhe e vërteta rreth kësaj ngjarje mos të harrohet:

E din ti ku janë Hurdhat? Në fund të Hurdhave poshtë në Plehni pra, edhe sot ndodhen themelet e staneve. Aty pra, një herë e një kohë kanë jetuar një familje që kishin pasur vetëm një djalë. Ai djalë, kishte qenë i dalluar nga shokët e vet moshatarë, si nga bukuria, ashtu edhe nga trimëria. Kishte pasur flokë të gjata e të zeza, krela-krela, të bëra perçe, dhe mbi kokë kapuçin e bardhë. Kishte të veshur tirq me dymbëdhjetë fije gajtan. Xhamadanin me sumbulla, po ashtu, me dymbëdhjetë fije gajtan, dhe shokën ngjyra-ngjyra njëzet pash të gjatë. Në shokë i kishte të varura thikën, jataganin dhe fyellin. Ai, në atë kohë i kishte ruajtur delet, sikurse ne sot. Por ai deleve ua kishte zgjedhur kullotën. Kështu ai i kishte larguar delet nga stanet, dhe i kishte dërguar përtej atyre bjeshkëve, - dhe gjyshi ngriti krahun në drejtim të veriut duke treguar bjeshkët e larta, dhe vazhdoj. – Atje pra, ai kishte njohur një vashë të bukur, që të gjithë në atë kohë kishin thënë se ajo vërtetë ishte një Zanë Mali.

Kur ai i binte fyellit, ushtonin malet, buçisnin lugjet!… edhe delet e ndalnin blegërimën, zogjtë e pushonin cicërimën, lopët në kullosë nuk e tundnin këmborën, kuajt në tufa e ngrinin kokën lartë, vashat i lenin bucelat pranë krojeve, nuset e largonin furkën nga dora, baqicat e lenin bulmetin, dhe me duar të lagura dilnin nga stani duke mbajtur vesh dhe duke e uruar djaloshin që ua ngrohte zëmrat të gjithëve, me ato meloditë e bukura dhe zërin mahnitës të fyellit. Edhe përtej atyre bjeshkëve, kur kishte shkuar t’i dërgonte dhentë për kullotë, i kishte rënë fyellit me ritme mallëngjyese, ku vasha, Zanë e Malit, e kishte dëgjuar, dhe ishte mallëngjyer. Dalë nga dalë, asaj i kishte lindur dëshira ta shihte djaloshin për se afërmi. Pas disa kohësh ajo e kishte parë djaloshin dhe, ishte mahnitur nga bukuria e tij. Dhe një ditë djaloshi e kishte parë vashën, dhe e kishte dashuruar, dhe të vona e kishte kërkuar për nuse. Prindërit e vashës ishin pajtuar dhe e kishin shpallë fejesën. Krejt bjeshka ishte gëzuar për fejesën e trimit me vashën që ishte si Zanë e Malit. Kishte filluar një dasmë e madhe, që nuk ishte mbajtur mend në këto anë. Shtatë ditë e shtatë net thuhet se kishte zgjatur dasma! Kishin gjëmuar lugjet dhe shkëmbinjtë nga tupanët, nga zurnatë dhe kavallet. Dasmorët kishin kënduar këngën maje krahut. Kishin ardhur lahutarët dhe kishin kënduar këngë kreshnike për Mujen e Halilin, për Rozafatin, për Ago Ymerin e shumë të tjera. Kishin gjëmuar mishnicat, fyelli e çiftelia. Ishin hedhur në valle djem e çika, nuse e plaka!...

Pas disa ditësh djaloshi kishte zbritur në vërri për të sjellë ushqime. Nusja e tij, që të gjithë e quanin Zanë e Malit, i kishte thënë të mos shkonte, sepse ajo e kishte parandie që moti do të prishej, por djali nuk e kishte dëgjuar. Vonë, në mbrëmje, kur çdo gjë kishte rënë në gjumë, kur delet, qengjat, lopët e kuajt, dhitë e edhat, bënin gjumin në freskinë e natës, befas kishte filluar të vetëtonte dhe të murmuronte. Pastaj kishte rënë një shi, i përcjell me gjëmë dhe me erë të fortë sa që edhe stanet i kishte shkatërruar. Vathët i kishte mbushur me ujë. Krojet i kishte turbulluar. Përrenjtë i kishte mbushur me ujë të turbullt thep me thep. Fërfëlliza i kishte shkulur me rrënjë shumë lisa, derisa edhe nga thellësia e tokës, thuhej se ishte dëgjuar gjëma. Nusja, që të gjithë e quani Zanë e Malit, si trimëreshë e guximtare që kishte qenë, ishte përballur gjatë gjithë natës me stuhinë duke i mbrojtur njerëzit dhe bagëtinë. Dhe po në atë kohë kur ishte dukur se stuhia kishte filluar të pushonte, kishte krisur një rrufe dhe e kishte goditur nusen për vdekje.

Pasi kishte pushuar shtrëngata, kishte filluar të agonte një ditë e re, një ditë e bukur, një ditë e kthjellët, dhe nga të gjitha anët, bashkë me cicërimat e këndshme të zogjve ishte dhënë edhe kushtrimi, se nusja, që të gjithë e quanin Zanë e Malit, ishte plagosur për vdekje nga rrufeja. Të gjithë ishin mbledhur të stani i saj, dhe e kishin marrë atë në vig që ta dërgonin në vërri të heqimi. Kur kishin arrirë tek lëndina e bukur, nusja pakëz e kthjelluar nga agonia i kishte lutur burrat që e mbanin mbi vig:

„Lëshomëni pak të pushoj në këtë lëndinë të bukur“ – ata e kishin lëshuar. Nusja e molisur ishte ulur, dhe pasi kishte shikuar anë e qark kishte thënë:

„Nëse vdes pa e parë trimin tim, amanet, në këtë lëndinë të bukur të me varroni!“

Dhe ashtu kishte ndodhur. Nusja kishte vdekur pa e parë trimin e saj. Ai kur ishte ngjitur në bjeshkë, e kishte marrë vesh se çfarë kishte ndodhur me nusen e tij, ishte penduar thellë në shpirt që nuk e kishte dëgjuar fjalën e saj, dhe me dëshpërim ishte përulë pranë trupit të saj, duke i derdhur disa pika loti mbi fytyrën e saj të pa jetë por, të bukur!...

„Qëndro he burrë, ti nuk je ligë edhe kur ke marrë plagë nga jatagani i armikut, e po ligështohesh sot?“. – i kishte thënë një plak i moçëm.

„Dhembjes nga plaga e jataganit i kam qëndrua, se ka qenë dhembje e prerjes së mishit, kurse kjo sot është dhembje e prerjes së dashurisë, ndaj nuk mbahem dot!...“

Pastaj, stanarët bashkë me trimin, të pikëlluar e kishin varrosur aty ku ajo e kishte lënë amanetin e saj të fundit.

Dhe pastaj djaloshi, sa herë i kishte rënë fyellit në atë melodi, të gjithë ishin përmalluar. Ai, përmes fyellit, gjithë jetën e kishte vajtuar nusen e tij, që kishte qenë si Zanë e Malit“...

„Paskan shkuar delet të Varri i Nuses“ – tha mixha Kadri duke u ngritur në këmbë. Edhe unë me gjyshin u ngritëm pas tij dhe u nisëm drejt stanit.

Lehtë, lehtë u afrova edhe më afër, fare pranë atyre gurëve të bardhë dhe, i preka me dorë, ku për një çast m’u bë se e pashë nusen e bukur si Zanë e Malit, ashtu të molisur, ulur pranë gurit të varrit, e veshur me një tis të hollë e të bardhë, kurorën me lule mbi kokë të stolisur me perishane, me flokë të gjata e të arta që gati preknin mbi barin dhe lulet e lëndinës... duke i lënë amanetet... dhe i gjithë trupi m’u rrëqeth. Ika me vrap të gjyshi duke u kapur pas dorës së tij. Ktheva edhe një herë kokën prapa dhe pashë gurët e heshtur, dhe ashtu i liruar nga ai makth, dhe pranë ngrohtësisë së gjyshit, pashë se si zhdukeshin ngadalë gurët e varrit prapa bregores. Dhe nusja si Zanë e Malit, e zjarrtë si flaka dhe e tejdukshme, e ngjitur thellë në imagjinatën time, mbeti e ngrirë në atë lëndinë, që dalë nga dalë kishte filluar ta mbështillte mugëtira e natës që po errej...
 

Rock'erka

Anëtar i ri
Anëtar
Jun 20, 2010
Postime
95
Pikët
0
Vendndodhja
Kosovë/Gjilan
Përgjigje e: Tregime..

...U NDA HANA!
Një njeri vdes, shumë të tjerë qajnë! Pse?! Jo pse vdiq, por pse u ndanë. Vdekja nuk do të kishte dhimbje sikur të mos ishte ndarja. E çfarë ndarje mund të jetë ajo që njëkohësisht është edhe takim?! Ata që ecën në Rrugën e të Dashurit të tyre, thanë se dashuria nuk shtohet me takimin, as nuk pakësohet me ndarjen. Ata u ndanë për të qenë të bashkuar. Ata u vetmuan për të mos e ndier vetminë. A ka njeri më të vetmuar se Ibrahimi i hedhur në flakët e zjarrit? A ka njeri më të vetmuar se Haxherja me Ismailin e vogël në mes të shkretinës? A ka njeri më të vetmuar se Jusufi në fund të pusit? A ka njeri më të vetmuar se Musai i vogël në mes të detit të madh? A ka njeri më të vetmuar se Junusi në gojën e peshkut? A ka, më thuaj, a ka njeri më të vetmuar se Merjemja e kapluar nga dhimbjet nën trungun e thatë të hurmës, duke pritur ardhjen e Isait? Në qiellin e dynjasë nuk ka më shumë se një hanë. Ajo hanë u nda në dy pjesë për njeriun më të vetmuar mes tokës dhe qiejve. Ai është më i vetmuar se të gjitha zemrat në dynja, por kurrë vetminë nuk e ka ndier. S’ka as nanë, as babë! Është rritur pa përqafimin e tyre por vetë është më i afërt se përqafimi. Aty ku rri ai, s’ka dritë se ai është vetë Kandili Ndriçues. Nuk lexon libra se ai është vetë Libri i Gjallë i Jetës. Nuk zbulon fshehtësitë e jetës se ai është vetë Roja e Fshehtësive. Ai që mësohet njëherë me praninë e tij, në mungesë të tij, fjalët i vdesin në buzë e dynjaja i ngushtohet. Një trung hurme njëherë përjetoi afërsinë e tij dhe kur ai u largua, trungu lotoi. Po t’mos i afrohej përsëri, dynjaja do të notonte në lotë. Trungu qau, por jo edhe zemrat e vdekura në trupat e gjallë. Zemrat që nuk qajnë për ndarjen nuk mallëngjehen as për takimin. Zemrat e gjalla atë e duan edhe pa e parë. Ai është udhëtari i Hixhretit që braktis vendlindjen e tij sepse gjaku nuk guxon të pikojë aty ku buron uji i Zemzemit. Ai është luftëtari që lufton kundër luftës. Ai është udhëtari i Israsë që niset nga toka. Ai është udhëtari i Miraxhit që kthehet nga qiejt. Duke pëshpëritur fjalët e tij, lutësi bëhet lutje. Fjalët e tij nuk janë nga kjo botë, por bota është krijuar për fjalët e tij. Në gjoksin e tij është shkruar fillimi dhe fundi sepse ai është udhëtari i Pafundësisë. Ai i mbyllë sytë po zemra e tij nuk fle. Ai është Muhamedi në shpellën Hira. Nëse nuk e do errësirën, futu në shpellën e tij. Sa më shumë të vetmohesh në shpellën e tij, aq më pak do ta ndjesh vetminë. Sa më shumë të hysh në thellësinë e shpellës së tij, aq më shumë do të gjesh dritë. E kur zemra e gjen dritën, e ndjen se errësira ka qenë ekzistencë e rreme. Epo, si do të ekzistonte errësira sikur të mos të mos ishte Drita dhe si do ta gjenim Dritën po të mos ishte errësira?!... Futu në shpellën e Muhamedit dhe lexo! Çfarë të lexosh? Lexoje veten! Lexoje mishin, gjakun dhe fymëmarrjen tënde! Lexoje ujin e lumit që derdhet në det por nuk ia ndërron shijen ujit të detit. Atëherë, e kupton pse deti nuk e kthen mbrapsht asnjë lumë. Shpella nuk vjen tek ti, por ti shko tek ajo sepse ty të ze shpella, e jo e kundërta. Futu në Hirën e Muhamedit që ta ndjesh se vdekja nuk është vetëm ndarje por edhe takim, që vetmimi nuk është veç vetmi por edhe shoqërim, që fundi nuk është vetëm fund por edhe fillim.

Para se fjalët të mbarojnë me pikë, le të fillojnë nga pika!
Pika është vetëm pikë,
Por pa pikën fjalët e humbasin kuptimin.
Edhe pikë.

E kaluara është veç kujtesë, e ardhmja është veç pritje! E e tashmja? E tashmja është koha kur duhet të vdesësh para se të vdesësh. Kohën nuk mund ta ndalësh, por mund të mos e humbasësh! Futu në shpellën e tij, para se dielli të ketë lindur në perëndim! Hana u nda në të kaluarën dhe kjo është veç kujtesë, dielli në të ardhmen do të lindet në perëndim, dhe kjo është veç pritje. E tash, hyr në Hirën e Muhamedit tonë, që e kaluara dhe e ardhmja të bëhen e tashmja jonë! Mirupafshim “Atë Ditë, kur Ne e palosim qiellin, sikur palosja e fletëve në libër. Ashtu siç e filluam krijimin e parë, do ta përsërisim atë...” (Kuran 21/104).
 

Nikita

Anëtar i ri
Anëtar
Jan 17, 2011
Postime
27
Pikët
0
Tregim: Vjerra apo nusja ,,,?

Nga Petraq J. Pali


Një ditë të bukur vere, vjerra i thotë nuses së te birit se do të ikte për disa ditë tek njerëzit e saj në qytetin tjatër, mbasi kishte pasë nënën e saj sëmurë.

E porositi të bënte kujdes me shtëpinë, fëmijët dhe bagëtinë deri sa të kthehej ajo., djali i asaj nëne dhe burri i nuses së re ndodhej në emigracion.

Pa merak nënë pa merak i tha ajo e qeshur dhe buzagaze, por nuk më thatë sa ditë do të rini aty tek njerëzit tuaj...? po ja moj bijë brënda javës do të vij domosdo !

Mirë nënë, udhë e mbarë të të jetë dhe jepu të fala e qofshin të shkuara.

Faleminderit bijë e nënës.

Nënës, kishte vite që i kishte vdekur buri të cilën e kishte lenë vetem me djalin që sot ishte bërë baba me femijë.

Ja po pregatitem dhe pas pak do të dal të pres autobuzin e linjës.

Nëna, kishte kohë që kish nuhatur qëndrimin e dobët moral të së resë së saj, fill sa ishte larguar i biri, por përpiqej të mbulonte gjithcka dhe nuk i interesonte ta ekspozonte nusen e djalit, pastaj prova të sakta nuk kishte dhe aqë më keq nuk mund të vërtetonte dot hilenë që nusja çdo ditë e mashtronte dhe shkonte tek jarani...një bashkëfshatar “mik’ i familjes që shërbente dhe si dyqanxhiu i fshatit !

Veç pleqve s’kishte ngelur njeri, ishte i vetmi mashkull dyqanxhiu se të gjithë kishin emigruar jashtë.

Durimi i kishte humbur nënës aqë sa mund të plaste nuk duronte dot më, i vinte keq për të birin që ropatej në emigracion e kjo këtu e kishte mëndjen vetëm për seks.

Edhe fshati pëshpëriste për ndodhinë, këtë e dinte mirë nëna po kishte mbyllur sytë dhe bënte sikur nuk kuptonte, do ti vijë fundi ndonjëherë thoshte me vete të saj, po pse të bëhem unë sehirxheshë në këtë mesele më mirë t’ja them tim biri dyshimin që kam për të dhe pastaj të bëhet ç’të bëhet me të !

Ai, le ta gjykojë si të kuptojë, por kështu nuk vazhdohet për çdo ditë në vakt dreke ajo do shkojë tek dyqanxhiu kur i gjithë fshati mer një sy gjumë në atë kohë e sidomos në këtë vapë koriku... ç’dreqin mund të bëjë me të veç dashuri ! Ai, beqar është vajti 45 vjeç dhe akoma nuk ka krijuar familje, po kjo qyqja që ka burrin edhe dy fëmijë ku e shpie mushka!

Perëndia i ka mbyllur sytë, është e ngrënë e pirë e veshur të gjitha të mirat i ka, detyrimisht do kërkojë atë që i dëshëron shpirti....eh ç’na bëri ky kurbeti i shkretë...! Ai, teloporitet e kjo...mëndjen fyçkë...nga njëra anë mirë bën ja dëshëron shpirti...!

Gjithsesi u nis nëna që në atë kohë s’ishte as pesedhjete e dy vjeçe një grua e bukur dhe e mbajtur mirë veshur e tëra pikë në të zeza !

Hypi në autobuz serioze e veshur mirë e bukur,me një çantë të vogël në dorë, me syza dielli të modës dhe zuri vënd në sedilen mbrapa, mbas shoferit.

U duhej gati tre orë udhë që “zonja me të zeza’ të mbrinte ne qytet...!

Shoferi një djalë i ri reth te tridhjetë e pesave nuk e kishte parë më kurrën e kurrës këtë grua megjithse kishte disa vjet që bente këtë rrugë, as “nëna” nuk e kishte parë, ndoshta nuk kanë udhëtuar ndonjëherë tjatër bashkë se shoferat ndëroheshin një ditë po dhe një ditë jo.

Gjithsesi, “zonja” si një grua e ve që ishte mundohej që të shpëtonte syve të bukur të shoferit që shpesh në mënyrë tinzare dhe të etur kryqëzoheshin tek pasqyra në xham, nëna mendonte shumë gjëra dhe mosha e saj e frenonte dhe e bente më të kujdesshme, kurrë nuk ishte dëgjuar dhe do ti vinte keq ti hapej ndonjë nam...tani në moshën e tretë..

Kishte vite që burri i kishte vdekur dhe ajo,qëndroi per gjthe kohën me moral të lartë, asnjëherë nuk i shkonte ndër mënd të gjunjëzohej e të turpërohej në këtë moshë e aqë më tepër që ajo luftonte në heshtje “nusen” e djalit të vetëm që dridhte me kohë “bishtin’ sa i biri ishte larguar në kurbet.

Sytë e shoferit nëpërmjet pasqyres e bezdisnin, ata sy e lodhën dhe e bënë të pa durushme qëndrimin në atë sedile. Në ndalesën e parë ju lut atij, të ndëronte vëndin se nuk ndjehesh mirë aty...shoferi me një sjellje model i thotë po zonjë me kënaqësi mund të uleni ku të doni, unë do flas me pasagjerin tjatër dhe ju të gjeni rehat tek vëndi tjatër !

Dhe ashtu bëri me të vërtetë, në atë kënd shoferi nuk mund ta shikonte më epshëm gruan zonjë dhe të bukur.

Zonja në anën tjatër kishte kthyer kokën nga dritarja dhe bluante me vete lloj lloj mendimesh...!

Nuk dinte se si dhe në çfarë mënyre ti paraqiste vetë të birit historinë e të shoqes së tij për qëndrimin moral të saj, por nga ana tjatër kurrë nuk donte që i biri të shkatërronte familjen e porsa ngritur me mundime...ishte vënë në dileme dhe po ndjente dicka përbrënda.

Ecte dhe nëpër tru përpiqej të shikonte sërish sytë e shoferit të cilët e ngacmuan shpirtërisht dhe e kthyen mbrapa në kohë...për çudi nga hutimi i çastit ajo nuk ishte më në gjëndje të përcaktonte as ngjyrën e syve të tij...dhe habitej pse e mundonte ky mendim ?

Priste instiktivisht momentin që të ndalonte makina ta shikonte sërish...shoferin dhe sytë e tij të bukur,kot vetëm për një kuriozitet se i vinte inat që nuk mbajti mënd se ç’ngjyrë ishin ata, nga ana tjatër i vinte keq me veten e saj që mendonte të tilla budallallëqe që i krijoi kjo rrugë dhe ky çast.

U çorientua komplet, u shpërqëndrua dhe ndjeu një si zeval të brëndshëm, aqë sa e ndjeu veten që po i skuqeshin faqet dhe se një zjarrm i brënda gjoksit ja mundonte shpirtin...ndërkohë kuptoi se po i mereshin mentë.

Autobuzi vërrshëllente dhe ecte me shpejtësi, zogjte nëpër shtyllat e telefonit i dukeshin si të ngrirë, shtyllat ne vet-vete, i fluturonin si të mara, sfondi i gjelbërt anës rrugës po e vinte në gjumë, sytë po i mbylleshin ndërkohë që luftonte e përgjumur të zgjidhte enigmën se ç’farë ngjyre kishin sytë e shoferit bukurosh... pyetje kjo që e frikoi thellë në shpirt !

Përpiqej ti jepte forca vetes dhe të largonte mendimin ndjellakeq, ç‘i duhej një nëne të helmuar dhe një gruaje të nderuar dhe vejushë sytë e burrit të botës...kuptoi menjëherë se po sëmurej dhe po i rringjalleshin epshet e dikurshme dashurie...!

Se kuptonte se ç’ndodhte me të!

E pamundur, nuk do t’ja lejonte kurrën e kurrë vetes, më mirë të mbytej se sa të ndodhte qoftë larg një gjë e tillë. E pa mundur !

Përpiqej të largonte nga mëndja të keqen e madhe që po e zinte, por ishte e pa mundur...diçka e brëndshme si thellë në shpirt i thoshte të kundërtën.

Lutej zotit në heshtje ta shpëtonte nga kjo e keqe...kujtonte djalin...që pabesisht nusja ja punonte mbas krahësh keqas, o zot sa e trazuar është kjo jetë ç’ bie sahati s’bie viti.

E trubulluar dhe e pa përqëndruar komplet me lloj lloj mendimesh që i shfaqeshin te trazuara dhe e mundonin kërkonte të gjente rrugzgjidhje...!

Së fundi, zbritën në qytet. “Nëna” në të zeza ishte mjaft e trubulluar, shoferi si një “djall” i stërvitur në kësi punësh e psikologjisi “prenë” e tij që pat rënë në çark qysh kur ajo, kërkoi me këmbëngulje ndërimin e vëndeve, mbasi shoferi e “besdiste”dhe e mundonte me kryqëzimin e syve të tij.

Zonjë, a mos jeni larg që nga stacioni, do kisha dëshirë t’ju shërbeja dhe t’u çoja ku dëshëroni të veni ?

JO ! JO ! JO !

Ju Faleminderit, do ta bëj më këmbë këtë copë rrugë nuk është larg as njëzet minuta shtëpia...si të doni, do më pëlqente t’ju shërbeja, jeni një zonjë e bukur dhe mbi të gjitha e embël, së paku do isha i lumtur të pija një kafe me Ju.

Ike biri i “nënës” unë jam një grua e ve dhe besoj në moshën e nënës suaj, unë kam djalin sa Ty. Largoju Ju lutem pse më mundoni !

Dakort zonjë e nderuar, kurrë nuk kam qëllime djallëzore, ma thotë shpirti brënda që të jem afër jush...po deshe ma plotësoni dëshirën...pimë një kafe dhe më pas ose me taksi ose me autobuzin tim unë ju shpie ne destinacion...!

Më trubullove fare, të lutem, më more mëndte nuk e di se ç’dreqin kam me Ju, më besdise shumë me ata sytë e Tu të bukur, besomë kam nevojë të qetësohem .

Çishte ajo orë që u nisa...mallëkuar qoftë o zot ndjemë tha gruaja e trullosur.

Po, hajde ta pimë një kafe dhe do ju lutem shumë të më haroni...unë jam nëna juaj.

Faleminderit shumë, jeni me të vërtetë një zonjë e nderuar, një grua kapedane plot hijeshi dhe e fisme....!

Vetëm një kafe....po pa tjatër vetëm një kafe tha shoferi.

Eh “nëna” e shkretë ra në çark...mbas kafes një drekë e pasur duke rrëkëllyer edhe vere te kuqe “Permeti”më pas e pa veten në hotel...!

Shoferi e mori pushim te gjithë javën...ndërsa nusja më anë tjatër “priste” ditën kur do kthehej e vjehrra
 

mondsha

Anëtar i ri
Anëtar
Sep 25, 2010
Postime
388
Pikët
0
Vendndodhja
Nga viti 1997 familjarisht ne Selanik
Përgjigje e: Helena ime

Nga Edmond Shallvari

Rrëfim humoristiko-satirik

Ali Babaj me 40 hajdutët
dhe mbretëria ime


Para ca kohësh vjen të më ritakojë ish kapoja i hajdutëve, që unë ja kisha vënë nofkën Ali BABA, si ai me 40 hajdutët e përrallës.
E kishte humbur fare toruan i gjori.
Pse?
Ja u rrëfej unë shpejt e shpejt, se s'kam kohë për llafe shumë.

Erdhën një natë këtu ku jam roje(security) hajdutët e Aliut. Po pse, i lashë të vinin dorë mbi pronën socialiste, ooh, më falni, kapitaliste?
Mo po na kaq e na aq e na lerë të vjedhim, as të trazojmë e as të lëndojmë. Po unë ju thashë, që kokën e le e pronën social., më falni kapitaliste, s'e le të cënohet.
Lajmërojnë në çast kapon e tyre. Sa hap e mbyll sytë, të vjen Aliu me helikopter.
Jep e merr me mua. Asgjë!
"Sa paguhesh?", më pyet serbes.
"Kaq", i them shifrën në evro.
Çakëriti sytë.
"Më pak se puroja që tymos unë", ma kthen me tallje e vazhdon, "Të jap sa paqeta të duash, veç leri hajdutët e mi të lirë të vjedhin".
"Ç'thua more!? Asnjë qime s'ju le, vetëm po kaluat mbi trupin tim!"
Më afroi një tufë me evro, po unë më keq se purot, ja ktheva mbrapsht.
Se ç'bëri pastaj ca llogaritje me ment, i ndritën sytë, u kthye nga hajdutët e tij dhe i urdhëroi të ktheheshin nga erdhën.
Më ra me dorë në sup sikur të ishim miq prej kohësh, hipi helikopterin dhe u zhduk qiellit.

Kthehemi tani në ardhjen e tij të dytë, por këtë rradhë jo me mjetin qiellor, por atë tokësor, urbanin e zonës. E kush, Ali Babaj i tmerrshëm!
"Ç'pate?", e pyes i habitur.
"Nga ty më ra Kartagjena!"
"Lere Kartën e Gjenës, shkoqitmi më mirë llafet".
"Ke një cigare, se m'u ça hunda?"
"Ku mbaj unë puro, o i uruar?"
"Po ç'të kesh o, kush të kërkoi puro?"
Nxjerr qeskën me duhan, copkën e bardhë të letrës dhe t'ja thurr e ngjit me pështymë, sa e lashë gojë hapur nga habia.
Pastaj filloi të më rrëfejë për atë Kartën e Gjenës, si e kishte humbur. Si, do thoni ju?
Nisur nga shembulli im në punë për lënien e kokës në ruajtjen e pronës soc., më falni, kapitaliste, Aliu ja u kishte bërë rrogat sa mua që të nesërmen e asaj dite, 40 hajdutëve të tij.
Deshte i gjori, që dhe ata të linin kokën e tyre për pasurinë e tij, si unë për pasurinë e tjetrit.
Tjetrit thashë? Shyqyr s'e ngatërrova këtë rradhë.
Kur u gdhi një mëngjes, Karta e Gjenës ishte zhdukur, bashkë me 40 hajdutët e Aliut. Vetëm kutia bosh e purove kishte mbetur.
Me ankesë e qarje, ngriti zërin.
"Ç'më bëre, më shkatërrove jetën me atë shembullin tënd heroik për pronën!"
Keq më erdhi, por edhe vura buzën në gaz.
"S'ta kam unë fajin, jooo!"
"Ti ma ke! Unë njëlloj veprova me ta, si afendikoi tënd me ty, për t'i bërë të të ngjanin".
"Ha, ha, haaa, po mua o Ali, s'më bënë të tillë në moshë të rritur. I tillë u bëra që në bark të mëmës. Që në bark, o Ali, u mësova me pak unë. Ja dëgjo ca vargje të miat, të bindesh më shumë:

Me Pak-un

Me pak-un embrionin na lidhën
Oksigjenuar me frymën e paktë
Me pak-un një epokë na rritën
"Sa e shumtë kjo qenka!", thamë.

Zhdrejtësisht triumfalë ecëm
Jeta na pakohej më pak
Veç prapë besnikë të pak-ut mbetëm
Ç'ti bëjmë, embrionit të pafaj?

E more vesh tani, që s'ta kam unë fajin?"
"Ptuu, racë e çuditshme! Dhe ndjehesh i lumtur kështu, o i paktë?", m'u shkarkua Aliu.
"Dëgjo Ali Baba!", ja kthej këtë rradhë me ton më të lartë se ai.
"Unë krijoj mbretërinë time, mes varfërisë reale".
Iku pa vazhduar më drejt urbanit, duke mërmëritur fjalën "mbretëri" disa herë e ku ta di se çfarë tjetër nëpër dhëmbë.

Mora vesh që ishte punësuar si mua roje(secyritu) dhe priste e priste, e pret e pret, për të krijuar atë, mbretërinë e tij.
E paska marë sagllam atë thënien për mbretërinë time, i gjori Ali, pa ditur ama, që vetëm unë di dhe mund ta krijoj atë.
 

mondsha

Anëtar i ri
Anëtar
Sep 25, 2010
Postime
388
Pikët
0
Vendndodhja
Nga viti 1997 familjarisht ne Selanik
Përgjigje e: Helena ime

Edmond Shallvari

Kthimi i Princit sykaltër

Ai kishte vite që flinte në ëndrrën e saj. Edhe kur ndonjëherë ëndrra zgjohej, ai kthehej nga ana tjetër, duke vazhduar endjen botës gjumore. Endrrës i vinte keq ta zgjonte, edhe pse në shpirt i përvëlonte malli për të parë qiellin e syve të tij. Mjaftohej me imagjinatën vajzërore të atij qielli të dytë, që ishte shfaqur papritur universit të jetës së saj dhe e kishte fluturuar universit të tij. Atë çast të herës së parë, kishte pyetur e mahnitur.
"Ekziston vërtet tjetër qiell, tjetër planet, tjetër univers, më i bukur se ky i imi?"
Drithërima e çuditshme e kishte mbledhur dhe shtrënguar pas vetes, me dëshirën për të vazhduar pafundësisht magjinë e ndjesisë kënaqësore, në çdo grimcë të trupit. Mos kishte zbritur ai nga universi i tij në të sajën, apo ajo kishte hyrë në të tijën?
E ç'rëndësi kishte? Mbase ishin bashkuar në një të dy universet.

Ishte koha jashtë kohës reale, kur ajo nisej drejt tij dhe ai drejt saj dhe...
Ajo sa kishte gjetur kështu Princin sykaltër. Ja tha dhe shoqes më të ngushtë këtë lajm lumturie. Por, për herë të parë ajo do ndjente xhelozinë e femrës, kur edhe shoqja i tha të njëjtën gjë për Princin e posa gjetur. Të dyja u panë shtrembër me dyshim, dyshim që u kthye në bindje pas sqarimeve të sejcilës për Princin e gjetur.
Ai ishte i njëjti. Të zhgënjyera me Princin, ato u ndanë me ftohtësinë e zhgënjimit dhe ndaj njera-tjetrës. Edhe pse me dufin e zhgënjmit të dyfishtë, ajo e quajti para shoqes, të sajën e vetëm të sajën atë Princ. Të njëjtën gjë ngulmoi dhe shoqja.
Po ai pse heshtte dhe vetëm qeshte para të dyjave?
Atë natë ajo nuk u struk si herët e tjera me duart bashkuar mes këmbëve, në pritje të drithërimës takuese me Princin sykaltër.
I qahej.
Por, tek ndjeu piklotin në faqe dhe zgjati dorën për ta fshirë, ai ndriçoi si pikë vese në gishtin e Princit. Ai ishte pranë saj, ashtu, me qeshjen e tij të mëparshme. Ç'i kishte bërë ajo për të qënë kaq tallës me të?
Deshte ta shtynte, largonte, por s'kishte fuqi. Pikloti në gishtin e Princit u kthye në kristal të ndritshëm verbues. Nuk po shikonte asgjë veç shkëlqimeve kristalore, si të ishte mes një bote të bardhuar e ndriçuar nga dëbora dhe forma magjepëse akujsh të tejdukshëm.
Ndjeu prekje në trup. Shikimi u qartësua. Princi i mbante dorën, duke afruar unazën me gurin e çmuar të piklotit të saj.
I foli.
"Dmth, ti, dmth, unë, ohh, dmth ne..."
Zëri ju ngatërua drithshëm, ndërsa në gisht sa kishte ndaluar unaza e Princit.
"Shshsht, princesha ime!"
Pastaj..
Ooh, pastaj...
Kulmi drithërues e zgjoi nga gjumi. Mes këmbëve, duart e mbledhura mbanin fshehur njomësinë e parë, të ndjesisë magjike të femrës.

Ai vazhdon të flerë bashkë me ëndrrën. Edhe çastin kur ajo e ngacmon për zgjim ëndrrën, ai s'bën gjë tjetër veçse kthehet i fjetur nga ana tjetër.
Sa i pamëshirshëm që është. Të paktën vetëm një herë, një gjysmë here të zgjohet, aq sa të qiellohet brenda syve dhe universit të tij. Sa e ka marë malli për atë qiell, për atë univers të Princit sykaltër.
Ndjen prekje në trup, si atë kohë të piklotit të kthyer në gur diamanti, në unazën e dhuruar nga Princi.
Po zgjohet vërtet?
Jo, nuk është në ëndërr. Po preket, e ndjen prekjen. Ja tani, këtë çast, po fillojnë drithërimat e para, po shtohen më shumë, kur duart e tij e ledhatojnë në pjesët më ndezëse të trupit.
Eshtë ai, sytë e tij, universi i tij.
Pas kaq vitesh, ohh, sa shumë vitesh munguar!
E deshte, e kërkonte, e priste këtë zgjim. Për ta patur më pranë, për ta prekur dhe ajo me paturpësinë e sotme, për të çvirgjëruar si dikur, virgjërinë e ëndrrës vajzërore.
Dhe ajo po ndodh vërtet, vërtet po ndodh. Sa janë bashkuar në një, dy universet e tyre, për të krijuar universin e ri.
Shpërthimi orgazmor mbush me shkëlqime yjore qiellin e ri.

"Sot qenke vullkan, moj grua".
.....
"Moooj, ty po të flas, apo je akoma mes...".

Zëri i të shoqit e sjell në vete.
Megjithatë nuk flet, por me sytë ngulur diku përtej hapësirës së dhomës, ajo vazhdon udhëtimin magjik në universin e ri të posa krijuar vetëm për të dhe Princin e saj sykaltër.

Selanik, shkurt 2011
 

Elina

V.I.P
Anëtar
Feb 4, 2013
Postime
2,475
Pikët
113
Vendndodhja
Ne lotin e gezimit.
Përgjigje e: Tregime..

Kaq mundem Baba...




...Një plak i vjetër Napoletan, qe jetonte në një fshat afër qytetit të Milanos, çdo pranverë me ndihmën e të birit punonte dhe mbillte kopshtin përpara shtëpisë. Këtë pranverë i biri nuk e ndihmonte dot sepse ndodhej në burg.
Plaku i vjetër i shkruan një letër të birit, ku i shpjegonte hallin e madh që e kishte zënë.

I dashur Mario !
Jam shumë i trishtuar sepse këtë vit nuk mund të mbjell kopshtin si kam bërë gjithmonë. Jam shumë i vjetër për të punuar i vetëm. Nëse ti do të ishe këtu, nuk do të isha kaq i trishtuar, sepse ti do të mendoje për gjithçka.
Babai yt.
Pak ditë më vonë i moshuari merr një letër nga i biri.
I dashur babi !
Për hir të Zotit, mos e puno kopshtin. Unë kam fshehur aty gjithë parate e mia, dhe drogën që më ka ngelur pa shitur.
Djali yt Mario....
Që në orën gjashtë të mëngjesit tjetër, policia e Milanos vjen dhe kërkon në të gjithë kopshtin, duke gërmuar në çdo cep të tij, por nuk arrin të gjejë as paratë dhe as drogën.
Duke i kërkuar ndjesë të moshuarit ata largohen.
Më vonë, po gjatë kësaj dite plaku merr përsëri një letër nga i biri.
I dashur baba !
Tani mund ta mbjellësh kopshtin. Në rrethanat që ndodhem është më e mira që munda të bëj.
Të përqafoj, biri yt !
 

Elina

V.I.P
Anëtar
Feb 4, 2013
Postime
2,475
Pikët
113
Vendndodhja
Ne lotin e gezimit.
Përgjigje e: Tregime..

...Nje plak shkoi ne rrojtore për te prere floket dhe per te rregulluar mjekren e tij. Me te filluar punen berberi, ata u futen ne një bisede.
Ata biseduan shumë gjera dhe tema te ndryshme kur me ne fund preken edhe temen për Zotin.
Berberi tha: Une nuk besoj se Zoti ekziston.
Pse e thua kete? Pyeti plaku.
- Mjafton te dalesh ne rruge dhe te kuptosh se Zoti nuk ekziston. Me thuaj nese Zoti ekziston, a do te kishte kaq shumë njerez te semure? A do te kishte femije te braktisur? Nese Zoti ekziston, nuk do te kishte dhimbje as vuajtje. Nuk mund ta imagjinoj një Zot qe do te lejonte gjithë keto gjera. Plaku mendoi për një moment, por nuk u pergjigj pasi nuk deshironte te fillonin debatin.
Berberi perfundoi punen e tij dhe plaku u largua. Vetem pak pasi doli nga rrojtorja, ai ne rruge pa një njeri me floke te gjata, te papasterta dhe me një mjekerr te parregulluar i cili dukej i palare dhe jo i krehur.
Plaku u kthye prap ne rrojtore dhe i tha berberit: A e di çfare?
Berberet nuk ekzistojne!
Si mund ta thuash kete? Pyeti i befasuar berberi. Une jam këtu, dhe une jam një berber qe sapo punova me ju!
Jo! Bertiti plaku. 'Berberet nuk ekzistojne sepse po te ekzistonin, nuk do te kishte njerez me floke te gjata dhe mjekrra te pakrehura, sikurse ai njeri jashte.
Ah, por berberet ekzistojne! Kjo është ajo qe ju ndodh njerezve qe nuk vijne tek une. 'Pikerisht, pohoi plaku, 'kjo' është ceshtja, Zoti, gjithashtu, ekziston! Kjo është pikerisht ajo qe ju ndodh njerezve qe nuk shkojne tek Ai dhe nuk kerkojne ndihme nga Ai, për kete arsye ka kaq shumë dhimbje dhe vuajtje ne bote'!

 
Top