• Përshëndetje Vizitor!

    Nëse ju shfaqet ky mesazh do të thotë se ju nuk jeni regjistruar akoma. Edhe pse nuk jeni regjistruar ju arrini të shihni pjesën me të madhe të seksioneve dhe diskutimeve të forumit, por akoma nuk gëzoni të drejten për të marrë pjesë në to dhe në avantazhet e të qënurit anëtar i këtij komuniteti. Ju lutem : REGJISTROHUNI që të dërgoni postime dhe mesazhe në Forum-Al.

    Regjistrohu !

Tregimet e mia__

mondsha

Anëtar i ri
Anëtar
Sep 25, 2010
Postime
388
Pikët
0
Vendndodhja
Nga viti 1997 familjarisht ne Selanik
E virgjër në tjetërbotën e saj

Aq ishte.
Maria posa kishte hyrë një tjetër bote. Asaj bote, që asnjë natë e 20 viteve të saj nuk ia kishte shfaqur, në ëndërr jo e jo, po as në fantazitë më të shkrehura të seksit. Të seksit? E ku merrte erë ajo nga kjo fjalë? Po , po, nga kjo fjalë, sepse edhe si e tillë, për Marien ishte më e ndaluara që mund të thuhej nga një femër. Kurse sot, tani, pak sekonda më parë se tani, ajo, e ndershmja Mari, e virgjëra Mari, e mbyllura, e humbura, e posamartuara Mari, kishte hyrë asaj bote që shpirtërisht e urrente, trupërisht i trembej, moralisht e dënonte. Mbathja e varur njerës këmbë, pjesa e fundit rezistente e ndershmërisë së saj, u bashkua nga këmba tjetër dhe me pafuqishmërinë e duarve që lëviznin si të mpira, u ngjit lart, për të mbuluar e fshehur atë pjesë trupore të përdhunuar pak sekonda më parë se tani. Tani, kur bota e mëparshme nuk ekzistonte më për të. Apo mbase ajo nuk ekzistonte më për atë botë E ç’rëndësi kishte tani kjo botë e tjetërllojtë, kur ajo, e saja, njëzetvjeçarja botë e saj, ishte rrokullisur tatëpjetë një humnere të pafundme. E kishte parë me sytë e saj, e kishte dëgjuar me veshët e saj, e kishte ndjerë në trupin e saj. Bile pak sekonda më parë ishte rrokullisur dhe ajo bashkë me të. Ndërsa bota e mëparshme ishte zhdukur humnerës, ajo kishte hyrë një bote tjetër.
Pasi mbuloi plotësisht pjesën e përdhunuar, uli fustanin, bëri sikur rregulloi leshrat e përzjera çrregullisht dhe me sikletin dhimbës që e çponte trupit si maja thikash, ndoqi me trup hedhjen e dridhshme të këmbëve.
E megjithatë, kishte mbetur e virgjër.
Kalimi në trurin e çoroditur i kësaj fjale të shenjtë, sikur e solli pak në vete. E përsëriti disa herë atë, si për t’u bindur në ekzistencën e vërtetë të saj dhe u bind vërtet për të.
Ajo, Maria, e posamartuara pak javë më parë, e posa përdhunuara pak sekonda më parë, ishte akoma e virgjër.
Domethënë?
Çfarë domethënë? Ç’ke ndërmend të thuash tani pas kësaj, “domethënë”? Mos kujton se ishe në të parën ëndërr të tmerrshme dhe sa u zgjove në të mëparshmen e jetës tënde?
Mbase! Me siguri pas kësaj, mbase, do thuash dhe pranosh veç të qenit e virgjër, edhe të fjalës tjetër ngjitur me të, të qenit e ndershme. A mund të ndahen dot nga njera-tjetra virgjëria me ndershmërinë? A mund të jesh e ndershme, pa qenë e virgjër? Njëlloj dhe e kundërta.
Pra mblidhe veten Maria. Ajo që ndodhi, ndodhi, por ajo që mbeti, mbeti përsëri tek ty. Je pra e virgjër dhe e ndershme.
Por e çpuara në trup, ja përmbyste në çast mendimet ngushëlluese. I dukej sikur maja e një thike kishte mbetur aty, thellë, në pjesën e posambuluar pak më parë. Po kjo ç’të ishte? Si mund të quhej? Krim trupor? Mund të ekzistojë një krim i tillë, që kriminelët i tërbon në orgji kënaqësish? Si jo? Pak ke parë filmave tortura njerëzish ku xhelatët qeshin e kënaqen çmendurisht? Po xhelatët e tu torturonin ndryshe, tërboheshin ndryshe e po ndryshe kënaqeshin. Mjeti i torturës ishin ata vetë me trupin e tyre, me gjithçka të tyren në trup.
Dhe me ato pjesë, që ngjanin me të burrit tënd, që ti edhe pse e turpshme, dëshiroje të të preknin kënaqshëm, deri në depërtim brenda qenies tënde. Edhe pse ai depërtim nuk ndodhi as natën e parë të dasmës, ku ti do t’i dëshmoje burrit ndershmërinë e 20 vjeçares së virgjër. As natën e dytë, të tretë, për të arritur papritur natën e parë të vetme në shtrat. Atë natë larg njeri-tjetrit, që po vazhdon dhe tani.
Ai iku pas mijrave të tjerë me premtimin për t’u kthyer ndryshe, për një jetë krejt ndryshe. Dhe la e mori peng, më të çuditshmin peng njerëzor, virgjërinë e gruas. Marias nuk ja nxinte goja ndryshe veprimin e të shoqit. Edhe pse ai e lëshoi kalimthi si fjalë mes përqafimeve e ledhatimeve natën e tyre të fundit.
“Durim e dashur! Kur duron burri njëherë, gruaja s’e ka problem të durojë disa herë. Nuk dyshoj për ndershmërinë tënde, por burrë jam dhe unë dhe burri tundet. Mos e merr për garanci të lutem, po për mua virgjëria është kryesorja që duhet të gjejë burri tek gruaja. Ajo i mban ata fort të lidhur. Jam i bindur që do ta gjej atë kur të kthehem, ashtu siç e ke”.
Garanci?! Pra e kishte thënë, ashtu, rrëshqimtasi mes fjalëve. Virgjëria e saj do ishte garanci për burrin, sado larg të ishin mes tyre. Ajo duhej ta mbante atë, si shenjë bese e ndershmërie. Ashtu siç e kishte mbajtur dhe më parë, shumë më parë, pa patur idenë e burrit. Për ta ngulitur pastaj më shumë në mendje,nga fjalët e prera të mamasë, që e quante virgjërinë më të shenjtën pjesë të trupit të femrës.
Dhe ja, këtë pjesë të shenjtë, ai, burri i saj, po ja linte pa prekur, pa e provuar, si garanci në kohën e mosqenies pranë njeri-tjetrit. Deri atë çast, kur i kthyer, do vihej në provë kjo garanci, do lirohej përfundimisht ky peng mes tyre.
Maria u ndje për herë të parë e ofenduar. Ofendimi ia harroi për një çast dhimbjen çpuarëse në trup, por jo dhimbjen çpuarëse të shpirtit. Brenda atij shpirti, që pak sekonda më parë sa s’po i dilte perpelitshëm nga trupi i perpelitur. Bashkë me zërin e tij të formësuar në klithma e këto të fjalëzuara në lutje përgjëruese ndaj atyre qenieve të përbindëshuara, për të mos e prekur aty, aty ku fshihej, ruhej e mbahej peng virgjëria e saj. Më shumë se për vetveten, ajo perpelitej e lutej për të shoqin. Sepse ajo vetvete më shumë se asaj, i përkiste atij.
Atij? Ç’po ndodhte kështu me të?
Jo vetëm arriti në shtëpi, por as mori vesh si u xhvesh nxitimthi dhe lëshoi mbi trup ujin përvëlues të dushit. Veç nxehtësisë depërtuese, asgjë tjetër nuk po ndjente trupit nga rrëshqitja e ujit. Gjithçka në lëkurë i dukej e pistë, që sado e fërkonte me duar e sfungjer, shtohej më keq. U plas e raskapitur rrëzë murit, me këmbët e mbledhura shtrëngueshëm nga duart, duke mbështetur mbi gjunjët e ngritura, fytyrën e lagur e të lotuar.
Po qante. Me heshtje, dënesë e zë bashkë. Po dëgjonte të qarën, më shumë se çdo të qarë tjetër në jetën e saj. Edhe atëhere kur qante si grifshë për tekat e pamundshme për t’u plotësuar.
Po qante dhimbshëm, revoltshëm, urrejtshëm.
Bashkë me të dhe uji, që po i dukej si pjesë përbërëse e qarjes dhe lotëve.
U ngrit me shikim hutonjës, përqëndruar diku pa qartësi pamjeje. Ashtu dhe doli nga banja, eci koridorit, hyri në sallon, u vërtit si sonanmbël, u kthye në koridor, duke u drejtuar dhomës së gjumit. Shikimi i qartësoi lakuriqësinë e trupit në pasqyra përballë. U mbush me frymë dhe vetëm atëhere lëvizi sytë në çdo pjesë të trupit. Bashkë me sytë lëvizën dhe duart, si për t’u bindur në ekzistencën e çdo pjesë të saj, ashtu siç e kishte më parë, më parë se ato sekonda, minuta, apo orë të pak mëparshme. Dhe ndjeu të pandjerën ndonjëherë në jetën e saj. Ishte dhe s’ishte ajo, Maria e vetes dhe vetja e Marias .
Ata ishin tre. I treti mes tyre tani po merrte përfytyrimit të saj fytyrën e të shoqit. Lëvizi vendit për të larguar imazhin e tij, duke e quajtur çmenduri të çastit kujtesor, por fytyra e të shoqit vetëm se largohej nga njeri, për t’ju shfaqur tek tjetri.
“ Po çmendesh vërtet Maria!- i shfryu vetes.
Mbase kjo që po ndodhte ishte nga ngacmimi i fjalëve të tij para ikjes. Mbase ato fjalë i erdhën ato çaste në ndihmë të ulërimës dhe lutjes për të mos e cënuar aty ku ai e kishte lënë vetë pa cënuar. Dhe ata u smbrapsën çuditërisht menjëherë, si të ishin urdhëruar jo nga ajo, por nga vetvetja e tyre. Mbetën ashtu të smbrapsur, duke parë njeri-tjetrin dhe pa u marë vesh me fjalë, lëshuan fjalë gati të njëjta mes talljesh e qeshjesh, duke u lëshuar drejt saj.
“Ho, hoo, thua të të besojmë në këto që thua? Sot ju prisheni që në djep. Ç’na thua moj, e martuar dhe e virgjër?! Hahaaa, e virgjër! Dëgjoni, ooo? Qenka e virgjër! Uaaa, hahaaa! Me burrë u martove apo me homo?”
Ishte mes duarsh që filluan ta xhvishnin. Atëhere ulërima e saj i ndali për së dyti, duke ju lënë duarve pjesë të rrobave dhe mbathjen e varur në njerën këmbë.
“Ju betohem për këtë Zot, për jetën time, që jam e virgjër. Jam e vdekur po ma morët atë. Ju lutem si motra juaj!”
“Mbylle moj gojën! Mos na u bëj motër tani! Po ta lemë virgjërinë, mbaje me shëndet për burrin tënd. Hahaaa! I zgjuar tjetri. Të paska vënë në çark. As duam të ndyhemi me çvirgjërimin tënd. E mos na çaj më kokën tani, dëgjon?”
Ndjeu që i bindi dhe lëvizi duart për të mbuluar pjesën e lakuriqtë të trupit, kur duar të fuqishme e kthyen menjëherë përmbys. Hapësira përreth u mbush me ulërimat qarëse të saj.
Gjithçka ju qartësua tmerrshëm në lakuriqësinë e trupit para pasqyrës, për të vazhduar mbarimin mes veshjes e gjakftohtësisë së mendimeve.
Maria po ndjehej njëlloj e cënuar përdhunshëm nga dhunuesit dhe përdhunshëm e pacënuar nga ish i shoqi i saj.
Kjo, “ish”, e papritur, nuk e çuditi aspak.
Sa e vendosi tani, të ecte e vetme, në tjetërbotën e saj.

Selanik, 17-18 korrik 2010
 

mondsha

Anëtar i ri
Anëtar
Sep 25, 2010
Postime
388
Pikët
0
Vendndodhja
Nga viti 1997 familjarisht ne Selanik
Përgjigje e: Tregimet e mia__

Foli nënës, o bir!



Në kalendarin e mendjes vazhdonte të shënonte gjithçka kohore të lëvizjeve, që përditë bënte djali i saj. Aq e saktë ishte, sa çdo devijim nga ky kalendar, e çonte herë merakut për gjendjen e të birit dhe herë shqetësimit deri në alarm, kur rasti devijues përsëritej.

Por, mjaftonte shfaqja si zakonisht e tij, që hamendjet t'i mbyllte vetëm me rënkimin e shpirtit të nënës së zhgënjyer.

Dhe, nuk ishte as ditore, as javore, as mujore, kjo gjendje e Marias, që po ndjente kështu plakjen e shpejtuar të vetes, qysh ditën e heshtjes së djalit me të.

Ai kishte heshtur në fillim, për ta kthyer më pas heshtjen në mëri, mërinë në zënkë e zënkën në vendim për mosfolje me nënën e tij.

Çdo çast largues i djalit, shtonte çastet e plakjes së shpejtuar, sa të trupit, aq dhe të shpirtit të saj. Po humbte krijesën e vetme të dashur. Bashkë me të, po humbte dhe qenësinë e gruas-mama. Dhe, bashkë me qenien e gruas-mama, gati sa s'po humbte ekzistencën e vetë jetës.

Vitet e mosfoljes me djalin, ishin si rrathët e pafundme të ferrit, që e rrotullonin dhe flaknin pas njeri-tjetrit, çdo ditë e më shumë.

Deri kur, o Zot?

Asnjë rreth nuk e mbante, pasi asnjë rrethi nuk i përkiste vetgjykimi i saj.

Ajo ishte e pafajshmja e pandehur, që përjashtohej nga rrathët e ferrit dhe njëkohësisht vuante pafajësinë mes tyre. Nga kjo rrathësi e pafundme, nuk mund ta shpëtonte dot, as më i fuqishmi avokat i Zotit, sepse vetë ajo nuk do pranonte hapësirën e parajsës, për aq sa nuk do dëgjonte nga buzët e të birit, qoftë dhe belbëzimin e fjalës,"Mama!"

Po ai e belbëzonte aq bukur atë fjalë dikur, aq sa e çmendte lumturisht.

Në fillim:

"Mm-aa-mma-aa!

Më pas:

"Maaa-maaa!"

Dhe pak më pas:

"Mama!"

Ato çaste Maria e mbushte me puthje, me shtrëngim në gjoks, me shkëndija lumturie në sy, me fluturim qiellor të shpirtit.

Sepse, ishte bërë për herë të parë, mama. Kishte në krahë për herë të parë, krijesën e saj. Dhe, ajo krijesë e heshtur në bark, sa kishte thithur qumështin nga gjinjtë e saj, sa kishte nxjerrë tingujt e parë të zërit, sa kishte belbëzuar aq hyjnishëm atë fjalë që i takonte vetëm asaj, fjalën e shenjtë, "Mama!"

Ajo ishte pra, mamaja e tij. Ai ishte pra, djali i saj.

Tani ai është bërë vetë prind, baba. Tani ai ndjente të njëjtën e saj ndaj tij kur ishte i vogël, belbëzimin dhe fjalët e fëmijës. Por, tani ai, kishte harruar me sa duket, belbëzimin e parë ndaj nënës së vet.

Tani ai, si çdo ditë tjetër të vitit, me diell, apo pa diell, me hënë , apo pa hënë, dilte e hynte shtëpisë, pa lëshuar tingullin e parë të belbëzimit të dikurshëm.

Maria e ndiqte me sy që nga çasti shfaqës para portës, deri në çastin humbës brenda makinës, që nga çasti dalës nga makina, deri çastin humbës pas portës së shtëpisë.

Dhe kështu çdo mëngjes.

Dhe kështu çdo pasdite.

Dhe rrathët e ferrit, shtoheshin e shtoheshin.

Deri kur, o Zot?

Pyeti veten para pasqyrës, "A pëlcet njeriu?"

Vetja ja ktheu, "Xhan pëlcitja, se mbaron çdo dhimbje".

"Po me mua, ç'ndodh?"

"Me ty ndodh pëlcitja sizifiane".

"Ç'është kjo? Nuk kam dëgjuar për të. Di që Sizifi mundohet nga rrokullisja e gurit, sa herë arrin afër majës".

"Njëlloj dhe ti. Ty të mundon e rrokullis plasja e shpirtit. Pas saj ti kthehesh përsëri, e përsëri, e përsëri...".

"Mos vazhdo më, të lutem! Më mirë të pëlcas një herë e mirë e të marë fund ky mundim".

"Kjo s'mund të ndodhë. Sepse vetë ti je ajo që nuk e pranon, edhe pse e thua".

"Kush tha? Ja ku po e pranoj para teje. Më mirë të pëlcas një herë e mirë!"

"Fakti që kjo nuk ndodh, tregon se vetë ti e largon atë, pëlcitjen e fundit. Ty të mban shpresa e kapërcimit të saj. Ashtu si Sizifin, shpresa e mosrrokullisjes prapa të gurit".

Dhe vetja kishte të drejtë. Maria nuk deshte të mbyllte sytë në asnjë fazë të mundimit pëlcitës. Që ta pranonte këtë, i mjaftonte vetëm një çast, çasti dëgjues, qoftë dhe i fillimit belbëzues, të asaj ç'ka ishte ajo për djalin e saj. Qoftë dhe gërmën e parë të fjalës, "Mama".

Por, ai çast edhe sot kaloi si dje, pardje, njëndizaj. Sa çaste të tilla do vazhdonin akoma?

Jo, nuk mund të duronte më!

I ulëriu pasqyrës, pastaj ju kthye vetes, e cila përsëri u përplas pasqyrës.

"O Zot! Mbamë mendjen!"

Kaq i dëgjoi vetes dhe po kaq i mjaftoi të mblidhte veten.

Bashkë me mbledhjen e vetes, u rikthye qetësia e munguar prej kohësh, që i përmasoi tjetërlloj hapësirën përreth.

Foli me vete, ndryshe nga më parë. I kërkoi vetes gjithashtu ndryshe, nga ç'i kishte kërkuar deri atë çast. Jo, ajo nuk do pëlciste, nuk do t'i bënte qejfin gurit pëlcitës të mundimit.

Edhe pse tani ndodhej e dobët përballë tyre.

Ajo ishte një. Ata dy. Ajo ishte një, mama e vjehër bashkë. Ata dy, djalë e nuse. Ajo e plakur tashmë, para kohe. Ata në kulmin e moshës dhe të fuqisë. Sidomos ajo, nusja e djalit. Ajo që... Nuk ja nxinte goja sharjet. Edhe pse i vërtiteshin buzëve. Ajo e ndau nga djali. Ajo që...

"Jo, nuk do ta shaj, nuk duhet që ta shaj, për deri sa djali e do kaq shumë. Si dikur mua, si mama. Pra, biri im di të ndjejë, ka fuqi të ndjejë. Për deri sa aq shumë më ka dashur. Për deri sa, aq shumë vazhdon të dojë dikë tjetër".

Maria u ndje përsëri ndryshe nga më parë. Edhe ndjesia e plakjes së shpejtuar, sikur bëri mbrapsht. Mendimi që i biri ka ndjeshmërinë e dashjes, i dha krahë, forcë, besim. Por, mbi këto, i duhej diçka më tepër, diçka që ta kahëzonte atë dashuri edhe ndaj saj, ashtu, si dikur. Diçka, që ta tundte, ta zgjonte brenda tij, atë dashuri të birit ndaj nënës. Dhe që ajo, dashuria tjetër ndaj së shoqes, ia kishte strukur, mpirë, deri në ftohje e ngrirje.

Maria kërceu nga vendi. Vetja ju duk vërtet tjetër, nga mendimi i ardhur papritur.

Edhe pse i pakuptimtë në krahasim, asaj ju duk vetja si një Odise.

"Ç'thua kështu, moj korbë!? Si guxon të krahasosh mendimin tënd me mendjen dinake të Odisesë?"

Ja që kështu i erdhi në mendje dhe jo vetëm kaq, por edhe justifikimi i saj në majë të gjuhës. Bashkë me të tjera justifikime e shpjegime, që po i ndryshonin gjendjen e mëparshme.

S'ishte aq naive, që mendimin e saj ta krahasonte me dinakërinë e Odiseut. E ngjashmja ishte vetëm në ideja e marrjes së kalasë së humbur. Fundi i fundit, aq dinte e aq krahasonte. Për deri sa edhe ajo, diçkaja tjetër e menduar prej saj, do përdorej për të fituar atë ç'ka kishte humbur, a nuk ngjante me tjetërgjënë e përdorur dikur për pushtimin e Trojës?

Ajo do fitonte Trojën, pa e shkatërruar atë, sepse ajo ishte krijesa e saj. Krijesa e humbur, që duhej ta fitonte, qoftë dhe me kalin e saj "dinak".

Në këtë lojë, ajo do ishte mbrojtësja e sulmuar dhe sulmuesja e mbrojtur. Nëse do fitonte, askush s'do ishte humbës.

E kundërta?

O Zot, mos ndodhtë!



Ai ishte poeti i saj i preferuar. Nuk i linte poezi pa e lexuar në faqen e tij të internetit.

Dhe i shkrojti. I shpjegoi gjithçka, duke i kërkuar diçka. Poeti i tha vetëm, "Do përpiqem".

Kaq i mjaftoi Marias. E dinte. Poezia nuk mund të porositej e bëhej në çast, si ushqimet e çastit. Do priste. Qoftë dhe një jetë, do priste.

Gjatë kohës pritëse, nuk do provonte ato, çastet pëlcitëse të shpirtit. Sepse do shpresonte dhe shpresa përjashton disfatën, fatalizmin, ose të paktën i venit ato

Sa kot po mendonte për kohën pritëse. Poeti, aq deshte, ndodhinë e dhimbshme, për ta shkarkuar frymëzimin menjëherë në vargje.

Maria i lexoi vargjet befasuese mes turbullirës shikuese të syve nga lotët. Atë çast u ndje herë mamaja e djalit, herë djali i mamasë. Në të dy rastet, lotët ishin po ato.

Poeti e kishte bërë magjinë e tij. Ndaj Marisë, sigurisht. Po ndaj djalit?

Poezinë e shkrojti lotueshëm e drithshëm me dorën e saj.



Foli nënës, o bir!



Më folë, o bir

Të paktën më folë

Qoftë dhe me pak qarje

Kur sytë e mi do mbyll.

Vetëm atëhere

Shpirti im do pushojë

Në qiell të natës tënde

Si më i ndritshmi yll.



Falje mos kërko

Të kam falur që në gjallje

Edhe pse mes heshtjes

Që shpirti im e di.

Eshtë i vetmi shpirt

Që di të falë falje

Shpirt' i nënës tënde

Që jetë të dha, o bir!



Në krye të saj, pak fjalë të sajat.

"Biri im! Po të shkruan mamka tënde me vargjet e një poeti".

Në fund përsëri shkurt.

"Të puth, biri im. Më fal për lotët që prishën shkrimin".

Letra nuk u kthye. Pra, u pranua. Si Kali i Trojës nga trojanët.

"Aah, ky krahasim i çmendur, pse më ngatërrohet mendjes? Ç'lidhje ka pranimi i letrës me Kalin e Trojës? Qetësohu, Marie! Ti nuk hyre aty ku s'të takon dhe nuk do shkatërrosh, atë që do fitosh".

Sa pritje e gjatë. Çdo minutë e orë tani, përmasohet me vitet e mosfoljes.

Edhe sa? Edhe sa, o Zot?

Mos kjo heshtje e djalit, edhe pas letrës, është ngujimi i përjetshëm në rrethin e fundit të ferrit?

Përse, përse, o Zot?!



Maria po ecte si e çmendur nëpër shtëpi.

Kishte mëngjese pa dalë aty ku i biri shfaqej e zhdukej pas derës së makinës. Kishte pasdite pa dalë, aty ku ai shfaqej e zhdukej pas derës së shtëpisë.

E kishte humbur përfundimisht krijesën e saj. Këtë rradhë, edhe shpresën e fundit të shpresës. Atë shpresë, që i shtohej në çdo shikim mëngjesor, që e kurajonte pas çdo shikimi pasditeve, për t'ju kthyer në realitet të vërtetë, sa e sa herë natën, mes ëndrrave.

Tani çdo gjë mbaroi.

Shpresa, si një kometë, arriti në shuarjen e saj. Marias ju fanit vetja si kometë. Ja, tek po shkëlqen në fillim në gjithçka të saj e më pas po stërgjatet e stërgjatet, duke humbur shkëlqimin, bashkë me deformimin e vetvetes. Po shpërbëhet e thërmohet në grimca të imta hiri.

Hapkat e derdhura nga kutia në pëllëmbën e dorës, po shndërrohen në copra të zinj thëngjinjsh të shuar. Afrimi i tyre drejt gojës, i shfaq para syve Trojën e shkrumbuar.

Klithi.

"E mjera unë, ç'bëra! Falmë, o bir!"



"Gjysheee!"

Jo, nuk ishte qenia e saj e gjyshes, ajo që i dëgjuan veshët oshëtishëm.

Do ishte dikush nga të mbeturit rënojave të Trojës, që klithte të fundit frymë për shpëtim.

"Mamaaa! Fale birin tënd!"

Jo, nuk ishte qenësia e saj e mamasë, ajo e dyta thirrje me zë qarës, që po i dëgjonin veshët humbshëm.

Do ishte dikush nga të mbeturit rënojave të Trojës, që lutej për faljen e jetës.

Hiri i kometës po kthehej mbrapsht, duke i risjellë shkëlqimin.

Rënojat e Trojës po ribëheshin në madhështinë e bukurisë së tyre.

Coprat e thërmuara të thëngjinjve në pëllëmbën e dorës, po bardhësoheshin dhe filluan të shkrinë si flokët e borës në ujë.

Në krahët e Maries ishte Maria e vogël.

Në pragun e derës qëndronte ngrirshëm ai, krijesa e saj, i biri.



Maria humbi buzëqesshëm, mes fjalëve të fundit.

"Faleminderit, poeti im i dashur".

Po ndjehej vërtet yll, ashtu, si mes vargjeve të poetit.



Selanik, gusht 2010
 

mondsha

Anëtar i ri
Anëtar
Sep 25, 2010
Postime
388
Pikët
0
Vendndodhja
Nga viti 1997 familjarisht ne Selanik
Helena ime

Për një çast, këtu, në sallën e operas e baletit ndjehem i lashtësuar dhe formësuar me shpirtin e Parisit, që mes tre perëndeshave, Herës, Athenës dhe Afroditës, zgjodhi për më të bukurën, Afroditën. Dhe ajo si shpërblim i dha më të bukurën e njeriut-femër, Helenën.
Në këtë shekull, ku perënditë e moçme na kënaqin vetëm rrëfenjave homerike dhe tragjedive greke, është si pa kuptim ky paralelizëm gjendjesh ndjesore, por ja që mua më ndodh këtë natë(natën sikur i ndodhi dhe Parisit), ulur në një ndenjëse, në pritje të fillimit të shfaqjes baletore(Parisi mbase ka qenë i ulur në krye të sofrës mbretërore shtruar nga Menelau i Spartës për mysafirët trojanë).
Unë pra, në pritje të shfaqjes, Parisi në pritje të ahengut spartan. Në pritje të dy dhe të mahnitur po të dy, pas shfaqjes në një çast të kohës pritëse, të Helenave tona.
As e kam idenë e bukurisë së Helenës që trullosi Parisin, kur para meje shfaqet duke më trullosur më keq se ai, Helena ime.
As dhjetë ndenjëse në të majtë të krahut tim, në llozha e vogël veshur me bellus ngjyrë vishnjë, mes dy spartanëve, ooh, më falni, e humba fillin real të logjikës, pra mes dy meshkujve të kostumosur, që aq shumë ngjajnë me njeri-tjetrin, si e zbritur nga perëndesha Afroditë, qëndron ulur, Helena ime.
Sa naiv qenkam! Naiv? Sa i sigurtë, thuaj më mirë, që menjëherë pronëson dikë, që as e njeh dhe as të njeh.
Ajo mund t'i përkasë njerit prej dy kostumaxhinjve, mbase atij që e shikon më shpesh dhe i rri ngjitur më shumë. Po dhe ai tjetri sikur e shikon njëlloj, sikur i ngjitet njëlloj. Atëhere, as njerit, as tjetrit s'i përket. Më duken më shumë se të tillë, si vëllezërit e saj. Më duken, apo kështu më intereson? Zere si ta zesh, merre si ta marrësh.
Seriozisht e kam. Asnjeri s'më ngjan me Parisin e saj. Pse? Sepse ai duhet të jem unë.
Tani e bëre çorbë fare. Kështu po e ngjashmëron Helenën tënde, me atë të Parisit. Nëse ti vetquhesh Parisi i saj, del që njeri nga ata të dy, mbase ai në të majtë, duhet të jetë, Menelau. Në qoftë vërtet, përgatitu të përsëritësh historinë e para mijra viteve, rrëmbimin.
Prit, se po nxitohesh, pa qenë akoma në ahengun spartan. Aty, ku ti dhe ajo, duhet të patakseni pas njeri-tjetrit. Tani i pataksuri je vetëm ti.
Pa prit! Kush tha vetëm unë?
Ajo po më shikon, po më magjikon shpirtin. Unë me kokën kthyer majtas, kam përballë shikimin gllabërues helenian. Spektatorët në sallë më ngjajnë si spartanë të dehur mes verërash, mishrash, frutash dhe femrash spartane. Mes indiferentizmit të tyre, çakërqejfit të Menelaut dhe mburrjes së tij tek më prezanton gruan e vet, Helenën, ndodh ajo që i ka ndodhur dikur Parisit, çmenduria, çmenduria e mendimit, se kjo femër më takon mua dhe vetëm mua.
Ai tjetri, Menelau, apo kostumaxhiu, është i zgjedhuri i gabuar, që dhe vetë perënditë s'e pranojnë.
Prandaj jam dhe unë këtu, si Parisi atje, i paracaktuari në të njëjtin fat nga perënditë.
Çfarë them? Për ç'perëndi llomotas sot, kur ato ja kanë lënë vendin një Zoti të vetëm? E huu, sa shumë sqarim kërkoni dhe ju. Ç'bëri një e ç'bënë dy, tre, katër Zotëra?
Ndiqni atë që po ndodh dhe ajo që po ndodh, nuk është punë e tokësorëve, por e qiellorëve. Ndryshe tokësorët s'do mbeteshin kaq gojëhapur e zemërrobëruar nga një Helenë, sepse do kishin mijra e miliona të tilla. Një ishte Helena dhe Parisi, një me siguri duhet të jetë dhe Helena e llozhës.
T'i lemë tani këto paralelizma, se s'ja u gjejmë fundin. Aq më tepër, që për dhjetë minuta fillon shfaqja e baletit të famshëm rus.
Dritat do shuhen e bashkë me to do humbë qartësinë e shikimeve tona. Po vazhdoj mahnitjen shikuese çdo sekondë të minutave të mbetura. Asgjë e saj nuk lëviz, si të jetë statujë e mermertë, që ka ngulur drejt meje llojin mjegullor të vështrimit. Ai më depërton fytyrës, duke vazhduar tej saj, për s'di se ku. Megjithatë, unë e ndjej, e mbaj brenda botës sime ndjesore, me mundimin për ta kuptuar.
E kotë. Eshtë shikim ëndërrues, mpirës, dëshpërues dhe shpresues, i qartë e mjegullor, qarës dhe qeshës, folës dhe heshtës.
Më vjen krahasimi me kodin. E çuditshme. Të ketë dhe shikimi kodin e tij mistik?
Ja që e paska. Nëse nuk e dija, e di tani. Nëse nuk e dinit, mësojeni dhe ju. Por, vetëm kaq. Mos kërkoni më shumë. Sepse dhe unë deri kaq arrita, në ekzistenca e kodit shikues. Kodet e tjerë, humbasin mistiken e tyre, para mistikes të paçkodueshme të këtij shikimi.
Më në fund statuja lëviz. Lermëni vetëm në një pjesë të përkryeshmërisë së saj, në atë pjesë që më duket sikur do më thithë e përpijë të gjithin. Sa do dëshiroja këtë përpirje, aty, mes dy hënëzave hapëse të buzëve të saj.
Mos të lutem! Mos krijo tjetër kod mistik me këto buzë mistike. Lemë në kuptimësinë time të buzëqeshjes. Helena ime po më buzëqesh. Kaq më mjafton. Apo kaq më intereson mjaftueshëm? Për këtë çast, po.
Buzëqesh dhe unë. Kush e di sa budalla më bën, nëse buzët e saj nuk janë buzëqeshje për mua. Le të më bëjë. Qofsha budalla i saj, për kaq sekonda.
Sekondat e fundit, ku zbehja e ndriçimit të sallës, po e muzgon, hijezon, për ta kthyer më pas në formësinë e plotë të një statuje-hije.
Në skenë balerinat ruse më trazojnë më shumë fantazinë. Vërtitja si ciklon mes tyre e njerës, e shndërron në Helena ime. Mendja më vërdalloset si e tejdehur. Jam afër e larg saj. Bile dhe në mes saj. Mes shumësisë së njëjtë. Çdo zgjatje dore për ta prekur, depërton tej trupësive heleniane, pa ndaluar rrethvërtitjen ciklonike. Po ndalojnë duke u njëjtësuar në një.
Balerinës i shikoj vetëm këmbët në simetrinë e tyre të përkryer. Shikimi majëzohet në gishtat, që prekin pingultazi në një pikë, parketin e skenës. Vazhdoj ngjitjen shikuese, pa humbur çdo pjesë të këmbëve, që ngrihen vertikalisht thembrave të tyre, për të arritur më pas në pjesët puplore dhe...
Ç'të them më tej. Mos më merrni për të paparë, apo më keq, maniak këmbësh femërore. Kam parë e prekur jo pak, por s'ka patur asnjë të më mahniste si sot. Këmbët e balerinës janë... Ç'të them për krahasim? Në mendje më vinë lloj-lloj figurash, por s'më ngjit asnjera. Ekziston simetria e artë, si prerja e artë? Nëse jo, po e shpik unë.
Arrij deri aty, aty, ku më mjafton mua të arrij, sepse aq dhe më duhet. Aq, deri ku arrin mosshikimi i pjesës tjetër të trupit të Helenës sime.
Vetëm asaj i përket kjo pjesë trupore e balerinës. Sepse vetë balerinës, i mungon pjesa tjetër e dukshme e Helenës. Jo se nuk është e bukur rusja. Nuk di ç'ti shaj asaj. Por nëse nuk kam ç'ti shaj, nuk kam dhe ç'ti lëvdoj, qoftë dhe në përafërsi me bukurinë e Helenës. Tani Helena është e formësuar plotësisht përfytyrimit tim. Aty në llozhë, me veshjen e një aristokrateje dhe aty në skenë me atë të balerinës.
Ulja e perdes për pak pushim, më kthen shikimin majtas, për të më bindur pas ngritjes së perdes së errësirës, se gjithçka e parashfaqjes nuk është ëndërr. Ndërsa burrat në krah të Helenës largohen me rradhë, pa e lënë atë vetëm, unë mbetem ashtu pa lëvizur, derisa errësira rikthehet, duke më shtuar padurimin për mbarimin e shfaqjes. E vetmja gjë që më zbut pak çaste, është loja e drit'hijeve të prozhektorëve, qe feksin vetëtishëm pamjen e Helenës.
Jam i sigurt, që si unë dhe ajo më shikon gjatë kësaj loje dritash. Ja që jam i sigurt. Kam dhe unë tiposjet e mia, deri në besueshmëri. Mos më thoni që kështu kënaq, apo gënjej veten me diçka të paqënë. E qëna, edhe mos qoftë reale, më ndodh botës së shpirtit. Aty ajo qënëzohet dhe unë e ndjej si të jetë e tillë, edhe jashtë vetes sime. Në këtë çast jam i bindur, jo vetëm në shpirt. Sepse, kur drit'hija është në gjysmën e saj të ndritshme në llozhë, unë kap shikimin e saj drejt meje, ku drit'hija është në gjysmën e saj të errët.
Pra dhe ajo kap shikimin tim, kur ndodh e kundërta me mua.
Dhe jo vetëm shikimin, por edhe atë lëvizjen e buzëve, që krijojnë llojin më të veçantë të së folurës pa fjalë të shpirtit, buzëqeshjen.

Duart formësojnë instiktivisht trokitjet e tyre, kur trupa ruse e baletit mbaron suksesshëm shfaqjen. Mbase, jo mbase, por qenkam vërtet i vetmi, që nuk harmonizoj shikimin me duartrokitjet.
E njëjta gjë, po, po, e njëjta gjë, po ndodh dhe me Helenën, aty në llozhë.
Dy burrat në krah, rrinë ngritur, kurse ajo, si një princeshë që ndjek lëvizjet mondane të rangut mbretëror, vazhdon ulur duartrokitjen.
Për çudi, pas pak, ulen dhe dy burrat, duke folur mes tyre. Mbase, ah, kjo mbase s'po më ndahet këtë rradhë dhe kam të drejtë, pasi kur di pak, më ndihmon për më shumë se pak në hamendje.
Pra, mbase, presin dikë aty nga trupa e baletit, ndonjë të njohur, a të afërm.
Mbase kështu e kanë zakon të veprojnë, duke mos preferuar lëvizjen përzjerëse mes njerëzve. Dikush do jetë i fundit e ky dikush, ose mbetet rastësisht, ose me vetëdije.
Po unë? Ç'rëndësi ka se ku bëj pjesë. Në këtë rast më duhet të lëviz nga rradha, pasi s'ka kuptim e ndjenjura i vetëm, në sallën e zbrazur.
Me shikimin pyetës drejt llozhës dhe kokën e kthyer aq sa mban ky kthim, nxitoj hapat drejt daljes, me vendimin e çkrehur për ta pritur në koridorin-sallon të theatrit, ku janë gjithë hyrjedaljet e spektatorëve. Me lëvizjen kërkuese të syve për të gjetur lidhjen mes llozhës dhe portës dalëse, mbetem edhe në sallon gati i vetëm. Dhe jo gati, por këtë çast krejt i vetëm, pasi ikën dhe i fundit spektator. Mirë nga salloni, po aty brenda ç'ndodh? Aty, edhe në s'di për të tjerë, jam i sigurt për mosdaljen akoma të tre njerëzve të llozhës. Helena ime, nuk mund të mos jetë e vërtetë në ekzistencën e saj. Nuk jam as në ëndërr, as i dehur.
Apo kështu thotë gjumashi mes ëndërrës dhe i dehuri mes dehjes? Për një çast do pranoja njerin nga të dy gjendjet, në pritje të zgjimit, apo çdehjes.
Kur, porta në të majtë të sallonit hapet ngadalë dhe...
Ngurtësohem i tëri. Jam brenda dhe jashtë ngurtësimit të vetes.
Brenda saj nuk lëviz dot asnjë hap, si në ëndërrën e mundimshme e të sikletshme të mosvrapimit kur do që të vraposh. Jashtë saj, edhe të ik, do jem gjysmaku i mbetur i pjesës më pa vlerë të shpirtit të ngurtësuar. E ngurtësuar më duket dhe ajo, ajo e pak minutave më parë, Helena ime, e ulur aty ku duhet t'ju besoj akoma më shumë syve për t'u bindur që ta them. Jo, nuk e them. Nuk më vjen as në pragun e mendimit për ta thënë.
Po ç'ngurtësohem. Ajo gjithashtu. Gjithashtu edhe ata të dy.
Helena ime, e posakthyer në Menelaun e saj, përshëndet me buzëqeshje Parisin e posahumbur brenda meje.
Me tundje lehtë të kokës më sjell në vete.
Buzëqesh dhe unë, duke ecur drejt saj.
"Si je Pari? Ka kohë që s'të kam parë".
Me kthim të kokës në krah e prapa, ju shprehu dy burrave gëzimin për takimin me shokun e vjetër të shkollës.
Pa më lënë të flas, vazhdon të më njohë me shoqëruesit e saj.
"Burri im Menelau" dhe tregon me lëvizjen e dorës prapa atë, atë që me një dorë shtrëngon dorën time, kurse me tjetrën mban dorezën e karrocës, ku qëndron ulur Helena ime e mëparshme.
"Dhe", vazhdon më tej për tjetrin në krah, "vëllai i burrit, Agamemnoni".
Veshët më oshëtijnë nga klithma njerëzish, troke dhe hingëllima kuajsh, tringëllima shurdhuese shpatash e mburojash. Sytë më shikojnë rënojat e një fundlufte, mes të cilave Helena nuk vrapon dot, duke mos ndjerë më jetë në këmbët e saj. Për çudi shikoj dhe veten time, që rend e rend për ta arritur.. Por ajo largohet e largohet, hipur në karrocën e fitimtarit të vonuar, Menelaut.
"Gëzohem që u takuam Helenë. Gëzohem dhe për njohjen me ju", flas më në fund, si i rikthyer nga një kohë tjetër.
Helena, emrin e vërtetë të së cilës nuk e mësova kurrë, më përshëndet me një, "Mirupafshim! Dhe mos e harro shoqen e vjetër".
Burri i saj, ooh, ja harrova emrin dhe vëllai i tij, ooh ja harrova dhe këtij, më përshëndetin njëzëri, me një "Natën e mirë!" duke u larguar dhe humbur më pas jashtë daljes së theatrit.
Po mua me ç'emër më prezantoi? Ooh, as këtë nuk e mbaj mend.
Vrapoj t'i arrij, dua patjetër t'i arrij, të mësoj emrin e saj, emrat e tyre, por një zë i brendshëm më ndalon e thotë.
"Mos kërko atë që ekziston jashtë teje dhe s'të takon, pasi s'është krijuar për ty. Jeto me atë që krijove brenda shpirtit tënd dhe që është e gjitha tëndja".
Tek largohem me këtë mendim, më kalon para syve balerina-ciklon. I buzëqeshim njeri-tjetrit. Vetëm kaq.
Ajo s'mund të më plotësojë kursesi, imazhin e ndjesisë dhe ndjesinë e imazhit për Helenën time, të ulur aty palëvizshëm princërisht, në altarin e një karroce mbretërore.

Selanik, 3-7 shtator 2010
 

Nikita

Anëtar i ri
Anëtar
Jan 17, 2011
Postime
27
Pikët
0
Përgjigje e: Tregimet e mia__

Shum interesante tregimet, të treja , mu mpin syt para ekranit deri sa i shkova në fund leximit
 
Top