• Përshëndetje Vizitor!

    Nëse ju shfaqet ky mesazh do të thotë se ju nuk jeni regjistruar akoma. Edhe pse nuk jeni regjistruar ju arrini të shihni pjesën me të madhe të seksioneve dhe diskutimeve të forumit, por akoma nuk gëzoni të drejten për të marrë pjesë në to dhe në avantazhet e të qënurit anëtar i këtij komuniteti. Ju lutem : REGJISTROHUNI që të dërgoni postime dhe mesazhe në Forum-Al.

    Regjistrohu !

Zigmund Freud dhe Religjioni

Kryeplaku

Kryeplak
Anëtar
Feb 1, 2011
Postime
1,761
Pikët
0
Vendndodhja
Albania
Sigmund Freud ka lindur në një familje çifute, në qytetin kryesisht katolik Freiburg, Moravi (regjion historik i Çekisë). Gjatë tërë jetës së tij, Freudi bëri përpjekje që ta kuptojë religjionin dhe spiritualitetin, ku shkroi disa libra përkushtuar kësaj teme, duke përfshirë edhe librat “Totem dhe Tabu” (1913), “E ardhmja dhe iluzioni” (1927), “Civilizimi dhe të pakënaqurit me të” (1930), si dhe “Mojsiu dhe monoteizmi” (1938).


Freudi besonte se religjioni ishte shprehje e neurozave psikologjike dhe e ankthit të nënvetëdijshëm. Në shkrime të ndryshme të tij, ai sugjeronte se religjioni ishte një përpjekje për kontrollimin e Kompleksit të Edipit, një mjet për strukturizimin e grupeve sociale, një plotësim i dëshirave, një deluzion infantil dhe një përpjekje për ta kontrolluar botën e jashtme.

Trashëgimia çifute e Freudit

Edhe pse ai ishte shumë i sinqertë rreth ateizmit të tij dhe mendonte se religjioni ishte diçka që duhej të tejkalohej, Freudi ishte i vetëdijshëm rreth ndikimit të fuqishëm të religjionit në identitet. Ai vërejti se trashëgimia e tij çifute, si dhe antisemitizmi me të cilin shpesh ballafaqohej, kishin ndikuar në formësimin e personalitetit të tij. "Gjuha ime është gjermanishtja. Kultura ime, të arriturat e mia, janë gjermane. E konsideroja veten gjerman në aspektin intelektual, derisa vërejta rritjen e paragjykimeve antisemitike në Gjermani dhe Austri. Që nga ajo kohë, preferoj që veten time ta quaj çifut", shkruante Freud në vitin 1925.

Religjioni sipas Freudit
"Religjioni është një iluzion, që e merr fuqinë e vet nga fakti që përputhet me dëshirat tona instinktive." - Sigmund Freud, “Leksione të reja hyrëse në psikanalizë”,1933.

"Religjioni mund të krahasohet me një neurozë fëmijërie." - Sigmund Freud, “E ardhmja e një iluzioni”, 1927

"Religjioni është një përpjekje që të kontrollohet bota sensorike, ku jemi vendosur, me anë të botës së dëshirave, të cilën e kemi zhvilluar brenda nesh, si rezultat i nevojave biologjike dhe psikologjike”. [...]–Sigmund Freud, “Mojsiu dhe monoteizmi”, 1939

Freudi, kritik i religjionit

· Nga “Psikologjia e grupit dhe analiza e egos” (1921)
· "Një religjion – edhe nëse e quan veten religjion të dashurisë, duhet të jetë i rreptë dhe jo-dashamirë ndaj atyre që nuk janë pjesëtarë të tij."

· Nga “E ardhmja e një iluzioni” (1927):
· "Njohuritë tona rreth vlerës historike të doktrinave të caktuara religjioze e rrisin respektin tonë për to, por nuk ia humbin vlerën propozimit tonë që ato duhet të mos konsiderohen si shkaqe për rregullat (normat) e civilizimit. Përkundrazi! Ato mbeturina historike na kanë ndihmuar që t’i trajtojmë mësimet fetare si relikte neurotike dhe ne nuk duhet të debatojmë rreth asaj se me gjasë ka ardhur momenti, ashtu si në tretmanin analitik, për zëvendësimin e efekteve të represionit me rezultatet e operacioneve racionale të intelektit."

· Nga : "Civilizimi dhe të pakënaqurit me të” (1930):
· "E tërë kjo është qartë shumë infantile, kaq e huaj për realitetin, sa që për të gjithë njerëzit me një qëndrim miqësor ndaj njerëzimit, është e dhembshme të mendohet se shumica e njerëzve kurrë nuk do të jenë në gjendje që të ngriten përtej kësaj pikëpamjeje të jetës. Është edhe më poshtëruese të zbulosh numrin e madh të njerëzve që jetojnë sot, që shohin mirë se religjioni nuk është i bazuar (qëndrueshëm) dhe, përkundër kësaj, përpiqen që ta mbrojnë atë pjesë për pjesë, në një seri të veprimeve të mjera.."
· "Religjionet e ndryshme kurrë nuk janë ngritur mbi rolin që luan ndjenja e fajit në civilizim. Për më tepër, ato dalin me pohimin... e shpëtimit të sojit njerëzor nga kjo ndjenjë e fajit, të cilën ata e quajnë mëkat."

Kritika historike e religjionit nga Freudi

Kritika e religjionit nga Freudi ishte në dy takte: psikologjike dhe historike.
Në rastin e parë, ai u përpoq që t’i identifikojë shkaqet psikologjike bazë për veprimet dhe idetë religjioze. Në rastin e dytë, ai u përpoq që t’i gjurmojë ato ide religjioze deri te ngjarjet e identifikueshme, specifike historike. Përderisa në rastin e parë mund të thuhet se bëhet fjalë për një metodë të logjikshme, për rastin e dytë mund të thuhet se është treguar jo bindës.
Taktika e mëvonshme e aplikimit të teorisë së psikanalizës në antropologji dhe religjion, është shtjelluar mirë në librin “Totem dhe tabu” (1913), por edhe në atë me titull “Mojsiu dhe monoteizmi” (1938). Që të dy librat dinë të jenë mjaft spekulativë. Një problem i veçantë ishte se Freudi nuk bazohej në teoritë evolutive të Darvinit, por në idetë e diskredituara të Lamarkut. Freudi besonte se ngjarjet primare (primitive), kanë lënë “gjurmë të pashlyeshme në historinë e njerëzimit."
Vetë libri “Mojsiu dhe monoteizmi” nga shumë konsiderohet si njëri nga librat më pak bindës të Freudit. Përpos problemeve në lidhje me bindjet e Lamarkut, ky libër ka edhe shumë të meta historike, të cilat janë tepër të shumta, që të mund të numërohen të gjitha.
Freudi kishte tendencë të gjeneralizimit nisur nga një bazë e pamjaftueshme e informatave faktike, kur bëhej fjalë për çështjet e tilla historike. Libri “Mojsiu... ”, solli në një vend shumë tema që hasen gjithandej në veprat e Freudit: kompleksin edipal, marrëdhënien e pasuesve me liderin e tyre, si dhe rolin e neurozës në religjion dhe kulturë.
Sikur çifutët, po ashtu edhe të krishterët, reaguan me përbuzje ndaj këtij libri. Çifutët, natyrisht se ishin të skandalizuar nga sugjerimet e Freudit se Mojsiu ishte vrarë nga ithtarët e tij çifutë, si një lloj përsëritje e vrasjes primitive (primordiale) të babait, një temë e eksploruar më gjerë në librin “Totem dhe tabu”. Reagimet negative të të krishterëve kishin të bënin kryesisht me pohimet e Freudit rreth sakrificës së Jezu Krishtit:
Si mundet dikush i pafajshëm për vrasje që të jetë në gjendje ta marrë fajin e vrasësve mbi supet e veta, duke lejuar që të vritet edhe vetë? Në realitetin historik, në kontradiktë e tillë nuk ekziston. “Shpaguesi” (anglisht: "redeemer") nuk mund të jetë askush tjetër, përpos kryefajtori, lideri i bandës vëllazërore që e kanë mposhtur babanë.
Ashtu sikur që judaizmi ishte religjion i babait, ashtu krishterimi u bë një religjion i birit.
 

Kryeplaku

Kryeplak
Anëtar
Feb 1, 2011
Postime
1,761
Pikët
0
Vendndodhja
Albania
Përgjigje e: Zigmund Freud dhe Religjioni

Freudi, ateizmi dhe judaizmi

Freudi e kishte atë fat që të mësonte nga profesorë të shkëlqyeshëm, të cilët nuk pranonin shpjegime mbinatyrore dhe metafizike për fenomenet natyrore. Nga viti 1876 deri në vitin 1882, ai u mor me kërkime në Institutin Psikologjik nën drejtimin e Ernst Brücke, një autoriteti ndërkombëtar i cili, me kolegët e tij, anonte kah ideja që të gjitha proceset psikologjike përfundimisht mund të shpjegohen në kuadër të fizikës dhe kimisë. Kështu, konceptet religjioze dhe popullore “vitaliste” ishin larguar nga kërkimet bazike biologjike.
Freudi gjithmonë ishte një jobesimtar i papenduar. Edhe pse shumë njerëz e dinë se një gjë të tillë ndikoi në formimin e psikiatrisë, janë të paktë ata që dinë se sa shumë i angazhuar kundër religjionit ishte ai – meqë religjionin e konsideronte si pengesë për maturimin dhe inteligjencën njerëzore.
Në një letër, Freud shkruante se “As në jetën private, e as në shkrimet e mia, kurrë nuk kam mohuar se jam një mosbesimtar."
Në ateizmin e tij kishte edhe një qëndrim paksa militant, gjë që vërehet në sharjen e Zotit dhe religjioneve kur ai ishte i ri.
Në vitin 1873, Freud i shkruante një miku se: "Askush nuk ka shpikur ende një fener për rrugët e errëta të Zotit." Kjo aludon në të marrin e Nietzsche-s, i cili bredhte rrugëve me fener në dorë, duke kërkuar Zotin – dhe duke mos e gjetur. Sa i përket Freudit, nuk ishte ateizmi ai që duhej (kishte nevojë) të shpjegohej, por religjioni.
Është interesant të thuhet se, përkundër faktit që Freudi kurrë nuk praktikoi judaizmin dhe i konsideronte të gjitha besimet fetare si të natyrës iluzore, ai besonte se suksesi i tij përfundimtar kishte të bënte me faktin që ai ishte çifut. Ai ishte i vetëdijshëm rreth trashëgimisë së tij çifute, kishte pak miq në mesin e jo-çifutëve dhe ishte pjesëmarrës i rregullt i takimeve të organizatës çifute “B'nai B'rith”.
Bile, ai nuk pranoi kurrfarë kompensimesh për përkthimet e veprave të tij në gjuhët Jidish (Yiddish – variant i hebraishtes) dhe hebraisht.
Gjatë karrierës së tij, Freud disa herë modifikoi apo revizionoi idetë e tij, por gati gjithmonë për shkak të bindjeve të tija, e jo si rezultat i kritikave nga të tjerët. Kur arrinte ndonjë konkludim, ai e mbronte atë me jotolerancë dhe kokëfortësi, gjë që ndikoi në marrëdhënie mjaft të këqija midis tij dhe shumë kërkuesve të tjerë shkencorë.
Derisa mund të ishte shumë tolerant ndaj dobësive dhe gabimeve të pacientëve të tij, ai nuk ishte aq tolerant ndaj ideve të reja të studentëve të tij.

Religjioni si deluzion

Sigmund Freud është një figurë e dalluar e historisë së mendimit njerëzor. Njerëzimi ka vuajtur nga tri parime kryesore të narcizmit: besimit se ne jemi në qendër të gjithësisë (universit); besimit se ne jemi qendër/qëllim i natyrës dhe besimit se ne gjithmonë jemi “të zottë e shtëpisë sonë”. Koperniku, Darvini dhe Frojdi, asnjëri prej tyre nuk ishin të parët që i kanë përdorur këto nocione, por emrat e tyre do të mbesin përherë të lidhur me progresin nga narcizmi kah dituria.
I lindur më 6 maj, 1856 në Freiberg, i shtyrë nga ‘lakmia për dituri’, Freud kishte shkuar në Fakultetin e Mjekësisë të Universitetit të Vjenës, jo duke shpresuar që të bëhet një mjek konvencional, por për të bërë kërkime filozofike-shkencore rreth disa nga enigmave më të mëdha të natyrës së njeriut.

(Marë nga Wikipedia dhe burime të tjera në internet)
 

dbh

Anëtar i ri
Anëtar
Nov 19, 2010
Postime
598
Pikët
0
Përgjigje e: Zigmund Freud dhe Religjioni

Po lodhjen n'shkrim a e ka cilsuar gjekundi Zigmundi?
 

Skydive

Anëtar i ri
Anëtar
Mar 22, 2012
Postime
2,260
Pikët
0
Përgjigje e: Zigmund Freud dhe Religjioni

Njeriu që vazhdon të shkundë botën psikologjike

Sigmund Frojd hapi një dritare drejt të pavetëdijshmes ku sipas tij epshi, tërbimi dhe shtypja luftojnë për epërsi, duke ndryshuar përgjithmonë mënyrën e perceptimit personal të vetvetes.

Nuk ka neutralë në luftën e Frojdit. Admirimi dhe lajkat në njërën anë; skepticizmi dhe përçmimi në anën tjetër. Nuk ka asnjë hiperbolë. Një psikoanalist që aktualisht po mundohet ta mbajë Frojdin në panteonin e heronjve kulturorë mund të kënaqet vetëm me kritika të pamëshirshme kundër atyre që e kalojnë jetën, duke e shfaqur Frojdin si një sharlatan. Por, ka një pikë, në të cilën të dyja palët bien dakord: qoftë mirë apo i sëmurë, Sigmund Frojdi, më shumë se çdo eksplorues tjetër i psikës njerëzore, ka hartuar mendjen e shekullit të XX. Vetë egërsia dhe qëndrueshmëria e diktatorëve të tij ishte një atribut i dhunshëm i faktit që idetë e Frojdit vazhdojnë të jenë në fuqi.

Nuk ka asgjë të re rreth këtyre konfrontimeve të acaruara; ata kanë ndjekur një pas një hapat e Frojdit, që kur zhvilloi tuftën e tij të teorive, të cilat e quajti psikoanalizë. Ideja e tij thelbësore, që të gjitha qeniet njerëzore janë të pajisura me të pavetëdijshmen ku potenca seksuale e agresive dhe mbrojtja kundër tyre ndeshen me njëri-tjetrin për epërsi sikur të jetonin pas shpinës së një personi, është parë nga disa njerëz si një nocion romantik i paprovuar shkencërisht. Kundërshtimi i tij se, katalogu i sëmundjeve neurotike prej së cilave njerëzit janë shumë të prekshëm, është gati gjithmonë i lidhur me çrregullimet seksuale dhe se dëshira erotike nuk fillon në pubertitet, por që në foshnjëri, është komentuar nga të respektueshmit si asgjë më shumë se një paturpësi.

Evokimi i tij dramatik i kompleksit universal të Edipit, në të cilin (për ta shpjeguar me fjalë të thjeshta një çështje tepër të komplikuar) një djalë i vogël dashuron të ëmën dhe urren të jatin, duket më shumë si një mendjemadhësi e thjeshtë se sa një tezë që ia vlen të studiohen shkencërisht nga psikologët.

Frojdi e përdori për herë të parë termin psikoanalizë në vitin 1896, kur kishte mbushur të dyzetat. Ai ishte drejtuar nga ambicja në fillim të karrierës së tij dhe ishte nxitur nga prindërit e tij të marrosur që ta mbivlerëzonte veten. I lindur më 1856, në një familje të varfër çifute në fshatin e vogël Moravian të Freiberg (tashmë Pribor e Republikës Çeke), ai u zhvendos me rrymën e shpejtë të emigrantëve në Vjenë. Ai ishte fëmija i parë i nënës së tij, "Djaloshi i saj i Artë". Pasi arritën të vini re brilancën dhe gjenialitetin e tij, prindërit e trajtonin si të privilegjuar nga fëmijët e tjerë, duke i dhuruar një dhomë të veçantë ku të mund të studionte në paqe. Natyrisht, që ai nuk e zhgënjeu pritshmërinë e prindëve të tij. Pas një karriere të mahnitshme në shkollë, ai u diplomua në vitin 1873, në Universitetin e Vjenës dhe u zhvendos nga një degë psikologjike në tjetrën deri sa arriti pikët maksimale në mjekësi. Zgjedhja e tij nuk i dedikohej aspak dëshirës apo aftësive shëruese, por përkushtimit të tij si eksplorues kureshtar për të zgjidhur disa gjëagjëza të natyrës njerëzore.

Edhe pse shtylla e dytë e strukturës së psikoanalizës së Frojdit "Tre Ese mbi Teorinë e Seksualitetit" në vitin 1905, e bëri atë të devijojë më tej nga rrjedha kontemporane e psikiatrisë, ai arriti shumë shpejt të gjente rekrutët e tij besnikë. Ata takoheshin çdo javë për të ndarë me njëri-tjetrin histori rastesh interesante, duke u bërë më vonë "Shoqëria e Psikoanalistëve të Vjenës" në vitin 1908. Duke punuar në kufijtë e shkencës mentale, këto pionierë shpeshherë egocentrikë kishin edhe momentet e tyre të grindjeve. Dy "dëmtuesit" më të njohur ishin Alfred Adler dhe Carl Jung. Adler, një fizikant vjenez dhe socialist, zhvilloi psikologjinë e tij, e cila theksonte se agresiviteti është cilësia e fshehur dhe shumë e dëshiruar e njerëzve, është mënyra më çliruese e shprehjes së pakënaqësisë. 'Kompleksi i inferioritetit', term tejmase i përdorur, është Adlerian. Frojdi nuk u pendua për humbjen e Adler-it, por Jung ishte diçka tjetër. Ai e dinte mirë se, shumica e përkrahësve të tij ishin hebrej dhe nuk donte aspak ta kthentë psikoanalizën në një 'shkencë hebreje'. Jung, ishte një zvicerian me një begraund në fenë Protestante dhe Frojdi e shihte atë si pasardhësin e tij më të mirë, 'pricin e kurorëzuar'. Të dy burrat ishin shumë të afërt me njëri-tjetrin për vite me radhë, por ambicja e madhe e Jung-ut dhe përkushtimi i tij në rritje kundrejt fesë dhe misticizmit, gjë shumë e papëlqyeshme për Frojdin si ateist i besuar që ishte, në fund arriti t'i përçante dhe t'i largonte nga njëri-tjetri.

Pas vitesh të gjata kërkimesh shkencore, Frojdi arriti në përfundimin se, misteret më intriguese të qenies njerëzore, shtrihen operacionet komplekse të trurit. Në fund të vitit 1890, ai specializohej në 'nevrastenicizëm' (kryesisht histeri ekstreme). Në këto vite, ai arriti të mësonte shumë gjëra, duke përfshirë edhe artin e dëgjimit të duruar. Në të njëjtën kohë, ai kishte filluar të shkruante të gjitha ëndrrat që shikonte i bindur totalisht se ato do ta ndihmonin të zbardhte misterin e madh të pandërgjegjshmes, një nocion, të cilin e kishte huazuar nga romantikët. Ai e quante veten e tij një shkencëtar, duke marrë shtysë nga gjërat që i thonin prindërit dhe nga ajo çfarë ndjente nëpërmjet introspeksionit. Në mesin e vitit 1890, ai u zhyt në një auto-analizë, një sipërmarrje për të cilën nuk kishte asnjë udhëzim dhe asnjë paraardhës.

Libri që krijoni reputacionin e tij në profesion, edhe pse shitjet e tij ishin shumë të pakta, ishte 'interpretimi i ëndrrave' në vitin 1990. Ishte në mënyrë të pakundërshtueshme një kryevepër, një pjesë ishte analizë ëndrrash, një pjesë autobiografi, një pjesë teoria e mendjes dhe një pjesë nga historia bashkëkohore e Vjenës. Principi që shtrihej nën këtë kryevepër ishte se entitetet dhe eksperiencat mentale, ashtu si ato fizike janë pjesë e natyrës. Kjo do të thonte se, Frojdi nuk mund të pranonte asnjë veprim të thjeshtë aksidental në procedurën komplekse të trurit. Nocioni me nonsense, fjalë më e zakonshme që na rrëshket padashur nga goja dhe ëndrra më fantastike, ka patjetër një domenthënie dhe mund të përdoret për të shthurur lëmshin e manovrave shpeshherë të pa kuptueshme, të cilat ne i quajmë mendime.

Frojdi ishte i tiposur keq që të krijonte një teori të përgjithshme mbi funksionimin dhe keqfunksionimin e trurit. Ai gjithashtu donte të përcaktonte rregullat e terapisë psikoanalitike dhe ta zgjeronte më tej këndvështrimin e tij mbi natyrën njerëzore për të rrethuar jo vetëm kolltukun e pacientit, por të gjithë kulturën. Si fillim, ai idealizoi dëgjuesin e heshtur, i cili kishte aftësinë të inkurajonte të analizuarin, të shprehte çdo mendim të fshehur, fantazitë më intime dhe çdo gjë që t'i vinte në mendje, sado budallallik të ishte, sado agresive apo e turpshme dhe ndërhynte herë pas here vetëm për të interoretuar se çfarë po mundohej të shpjegonte pacienti i ulur në kolltuk. Edhe pse disa psikoanalistë të rinj dhe aventurierë pretendojnë se mund të arrrinin të cilësonin sasinë apo proporcionin e komplekseve dhe problemeve që kishin nevojë të kuroheshin tek një pacient, duke mos prekur anët e tjera psikologjike me terapinë analitike, koha ka treguar se pretendimet e tyre mëndjemëdha janë tërësisht të pabazuara. Efikasiteti i analizës vazhdon të jetë një burim kontradiktash dhe polemikash edhe pse mundësia e përzierjes së psikoanalizës dhe terapisë së ilaçeve po fiton mbështetje dita-ditës. Megjithatë, në një pikë të gjithë bien dakord. Në psikoanalizë nuk arrin dot të prekësh një anë psikologjike pa ndikuar indirekt tek tjetra, nuk mund të ndryshon mënyrën e të perceptuarit të gjërave dhe mënyrën e të menduarit të një pacienti pa ndryshuar njeriun që është apo që do të bëhet në të ardhmen.

Aventurat e Frojdit në kulturë, histori, antropologji, literaturë, art, sociologji dhe studime religjioze, kanë ngjallur disi më pak polemika, edhe pse ruajnë ende vetitë e tyre të mahnitshme dhe tërësisht te duartrokitshme dhe vazhdojnë të gëzojnë një reputacion të mirë e të përhapur në mbarë botën. Si një ndjekës besnik i pozitivistëve të viteve 19, Frojdi skicoi një distinksion të mprehtë midis besimit fetar (i cili nuk është i kontestushëm dhe i korrektueshëm ) dhe kërkimit shkencor (i cili i pranon të dyja).

Për veten e tij, ai kishte planifikuar mohimin e çdo vlere të vërtetë të shenjtë të çdo religjioni, duke përfshirë këtu edhe Judaizmin. Përsa i përket politikës, ai nuk la asnjë dyshim, duke shprehur haptazi në esenë e tij të fundit dhe më të njohur "Civilizimi dhe Pakënaqësitë e tij" në vitin 1930, se asgjë më shumë se: kafsha njerëzore, me nevojat e tij të pangopura, duhet të qëndrojë gjithmonë një armik i shoqërisë së organizuar, e cila ekziston për qëllimin e vetëm që të shtypë dhe të frenojë dëshirat seksuale dhe të agresivitetit. Ai thoshte se, një jetesë e civilizuar është një kompromis midis dëshirave dhe shtypjes, jo një doktrinë e rehatshme. Kjo siguron se Frojdi asnjëherë nuk do të bëhet i famshëm edhe pse të gjithë sot flasim për Frojdin.

Në mes të Marsit të vitit 1938, kur Frojdi ishte 81 vjeç, nazistët pushtuan Austrinë dhe pas një ngurrimi paraprak, emigroi drejt Anglisë me gruan e tij dhe vajzën e preferuar dhe kolege Anna për "të vdekur në liri". Arriti ta përmbushte dëshirën e tij duke vdekur pak pasi nazistët bënë të shpërthejë Lufta e Dytë Botërore, duke pushtuar Poloninë. Duke dëgjuar një komentator idealist që e quante atë si lufta e fundit, Frojd me sensin e tij të humorit stoik të pacënuar, komentoi ndër dhëmbë, "Lufta ime e fundit".

 

Superman

Man of Steel
Staff member
Anëtar
Oct 4, 2012
Postime
1,478
Pikët
48
Vendndodhja
Hic Et Ubique
Përgjigje e: Zigmund Freud dhe Religjioni

Cfare kerkimesh shkencore ka kryer Frojdi ?
 
Top