Marya
V.I.P
- Anëtar
- Mar 31, 2011
- Postime
- 37,678
- Pikët
- 113
E lexoa.rastesisht
Vertetesisht e bukur
Heshtja e atyre që ikin.
Ka heshtje që nuk janë thjesht mungesë fjalësh. Janë vendime. Janë pasqyra. Janë e vërteta që asnjë njeri nuk pati guximin ta thoshte me zë. Kam menduar dikur se fundi i një dashurie ishte dhimbja më e madhe që mund të përjetonte zemra e njeriut. Sot e di se gabohesha. Dashuria nuk vdes domosdoshmërisht kur dy njerëz ndahen. Ajo vdes në çastin kur njëri pushon së qeni njeri për tjetrin.
Njeriu mund të mos të dojë më, mund të largohet, mund të ndërtojë një jetë tjetër. Kjo është e drejta e tij. Por ekziston diçka që qëndron mbi dashurinë, mbi krenarinë dhe mbi çdo ndarje: quhet njerëzi. Një mesazh, një pyetje, një “Si je?” nuk shëron asnjë sëmundje dhe nuk ndryshon fatin, por shpëton dinjitetin e kujtimeve. Sepse në fund nuk mbajmë mend vetëm ata që na deshën por mbajmë mend ata që, edhe kur nuk na deshën më, nuk harruan të ishin njerëz.
Heshtja është gjuha më e sinqertë që ekziston. Fjalët dinë të gënjejnë, premtimet dinë të mashtrojnë, por heshtja rrallë gabon. Ajo tregon vendin që zë në jetën e dikujt pa pasur nevojë për shpjegime. Për shumë vite besova se durimi mund ta ndryshonte një njeri, se dashuria mund të shëronte plagët e karakterit, se sakrifica do të sillte mirënjohje, se besnikëria do të lindte besnikëri. Isha gabim. Dashuria nuk krijon virtyte, ajo vetëm zbulon nëse ato kanë ekzistuar gjithmonë.
Nuk mund të mbjellësh dhembshuri në një zemër që nuk e ka njohur kurrë. Nuk mund të zgjosh ndërgjegjen tek ai që ka zgjedhur ta vërë në gjumë. Dhe nuk mund të presësh dritë nga ai që është mësuar të jetojë në errësirën e vet. Ka një çast në jetë kur sëmundja bëhet më shumë se një provë fizike: ajo bëhet prova më e madhe e marrëdhënieve njerëzore. Atëherë nuk kanë më rëndësi premtimet, as fjalët e bukura. Mbeten vetëm ata që trokasin në derën e shpirtit tënd dhe ata që kalojnë pranë saj pa ndalur.
Pikërisht atëherë kupton se jo çdo njeri që ka ecur pranë teje ka qenë vërtet pranë teje. Dhimbja më e madhe nuk është të kuptosh se dikush nuk të do më. Dhimbja më e madhe është të kuptosh se ai/ajo nuk arriti të ndiejë as dhembshurinë më elementare për ty. Dhe pikërisht aty lind zhgënjimi. Jo ai që bërtet, por ai që hesht. Ai që nuk kërkon më shpjegime, që nuk pret më mrekulli, që e pranon të vërtetën sado e dhimbshme qoftë.
Ndoshta pjekuria nuk është të harrosh. As të falësh. Pjekuria është të mos kërkosh më ujë në një pus që ka qenë bosh që në fillim. Sepse njeriu nuk lëndohet vetëm nga ajo që humbet; lëndohet edhe nga ajo që besoi se kishte. Dhe kur iluzioni bie, nuk shembet vetëm një histori. Aty shembet edhe versioni i vetes sonë që jetonte brenda asaj historie.
Megjithatë, jeta ka një drejtësi që nuk shkruhet në ligje. Koha nuk i kthen njerëzit, por ua heq maskat. Ajo zbulon karakterin, peshon ndërgjegjen dhe vendos secilin aty ku e meriton. Në fund kupton se fitorja më e madhe nuk është të pendohen ata që të lënduan. Fitorja më e madhe është të mos kesh më nevojë për pendimin e tyre.
Sepse paqja e vërtetë fillon në ditën kur ndalon së pritur atë që një zemër nuk ka qenë kurrë në gjendje ta japë. Dhe atë ditë kupton se nuk kishe humbur një njeri. Kishe humbur vetëm një iluzion. Ndërsa veten, më në fund, e kishe gjetur.
Lediana Kapaj
Vertetesisht e bukur
Heshtja e atyre që ikin.
Ka heshtje që nuk janë thjesht mungesë fjalësh. Janë vendime. Janë pasqyra. Janë e vërteta që asnjë njeri nuk pati guximin ta thoshte me zë. Kam menduar dikur se fundi i një dashurie ishte dhimbja më e madhe që mund të përjetonte zemra e njeriut. Sot e di se gabohesha. Dashuria nuk vdes domosdoshmërisht kur dy njerëz ndahen. Ajo vdes në çastin kur njëri pushon së qeni njeri për tjetrin.
Njeriu mund të mos të dojë më, mund të largohet, mund të ndërtojë një jetë tjetër. Kjo është e drejta e tij. Por ekziston diçka që qëndron mbi dashurinë, mbi krenarinë dhe mbi çdo ndarje: quhet njerëzi. Një mesazh, një pyetje, një “Si je?” nuk shëron asnjë sëmundje dhe nuk ndryshon fatin, por shpëton dinjitetin e kujtimeve. Sepse në fund nuk mbajmë mend vetëm ata që na deshën por mbajmë mend ata që, edhe kur nuk na deshën më, nuk harruan të ishin njerëz.
Heshtja është gjuha më e sinqertë që ekziston. Fjalët dinë të gënjejnë, premtimet dinë të mashtrojnë, por heshtja rrallë gabon. Ajo tregon vendin që zë në jetën e dikujt pa pasur nevojë për shpjegime. Për shumë vite besova se durimi mund ta ndryshonte një njeri, se dashuria mund të shëronte plagët e karakterit, se sakrifica do të sillte mirënjohje, se besnikëria do të lindte besnikëri. Isha gabim. Dashuria nuk krijon virtyte, ajo vetëm zbulon nëse ato kanë ekzistuar gjithmonë.
Nuk mund të mbjellësh dhembshuri në një zemër që nuk e ka njohur kurrë. Nuk mund të zgjosh ndërgjegjen tek ai që ka zgjedhur ta vërë në gjumë. Dhe nuk mund të presësh dritë nga ai që është mësuar të jetojë në errësirën e vet. Ka një çast në jetë kur sëmundja bëhet më shumë se një provë fizike: ajo bëhet prova më e madhe e marrëdhënieve njerëzore. Atëherë nuk kanë më rëndësi premtimet, as fjalët e bukura. Mbeten vetëm ata që trokasin në derën e shpirtit tënd dhe ata që kalojnë pranë saj pa ndalur.
Pikërisht atëherë kupton se jo çdo njeri që ka ecur pranë teje ka qenë vërtet pranë teje. Dhimbja më e madhe nuk është të kuptosh se dikush nuk të do më. Dhimbja më e madhe është të kuptosh se ai/ajo nuk arriti të ndiejë as dhembshurinë më elementare për ty. Dhe pikërisht aty lind zhgënjimi. Jo ai që bërtet, por ai që hesht. Ai që nuk kërkon më shpjegime, që nuk pret më mrekulli, që e pranon të vërtetën sado e dhimbshme qoftë.
Ndoshta pjekuria nuk është të harrosh. As të falësh. Pjekuria është të mos kërkosh më ujë në një pus që ka qenë bosh që në fillim. Sepse njeriu nuk lëndohet vetëm nga ajo që humbet; lëndohet edhe nga ajo që besoi se kishte. Dhe kur iluzioni bie, nuk shembet vetëm një histori. Aty shembet edhe versioni i vetes sonë që jetonte brenda asaj historie.
Megjithatë, jeta ka një drejtësi që nuk shkruhet në ligje. Koha nuk i kthen njerëzit, por ua heq maskat. Ajo zbulon karakterin, peshon ndërgjegjen dhe vendos secilin aty ku e meriton. Në fund kupton se fitorja më e madhe nuk është të pendohen ata që të lënduan. Fitorja më e madhe është të mos kesh më nevojë për pendimin e tyre.
Sepse paqja e vërtetë fillon në ditën kur ndalon së pritur atë që një zemër nuk ka qenë kurrë në gjendje ta japë. Dhe atë ditë kupton se nuk kishe humbur një njeri. Kishe humbur vetëm një iluzion. Ndërsa veten, më në fund, e kishe gjetur.
Lediana Kapaj