Betimi ishte i zakonshëm në Judaizëm. Abrahami tashmë bëri betimin për besnikëri «ndaj Zotit», të cilën e kërkoi mbreti Abimelech. (Zan 21.22–24)
Në Ungjillin e Mateut (5: 17-35) Jezui thotë se.... nuk duhet të betohet.
Pastaj dardan bjond ne me bishta flokesh kaqurrel.... Një premtim nuk ka pse të konfirmohet me një betim, por duhet të mbahet pa një betim.
Ku mund ta kqyrim MBAJTJEN e FJALES se PREMTUAR?
Konstandini dhe Do-run-ti-na.
Llakunoq KEKS,ne te ka shkruajtur nje TJETER(pra Jo veda)....S´je ti per kshu ....gjonash.Dhe shko MESO SHQIP....gjallIC
AGRE.
Hahaha....ti pom kallxon fillin per rrefimet arbereshe Kostandini e Gerantina....?!!...lol !
Konstandini, tri ditë para se të martohëj e shef një ëndërr, një ëndërr të tmerrueshme...!
Zgjohët nga gjumi me një klithmë aqë të lartë sa që i zoti i tij e dëgjoj:
"Dhe mënjëherë i zoti i tij urdhëron të rrihën tupanat, i tuboi skllavërit në oborr rreth tij e û tha atyre.
-Cili prej juve e lëshoj atë britmë aqë të madhe ?
-Unë kam bërtitur, pergjigjet Konstandini: se, sot e shtunë, e nesër, e dile, martohet e fejuara ime, e fejuara e zëmrës s'ime, Getantina."
-Merri pra ti këta nënt qelsa e shko në ahur: aty janë nënt kuaj, zgjidhe atë që të pelqen:
-- i bardhi si albatri,
--- i kuqi si lulkuqja,
---i ziu si ulliri, i shpejt si shqiponja.
Konstandini shkoi dhe zgjodhi këtë të mramin dhe shkoi, shkoi me vrap te madh....!
Gjatë rrugës e takoi motren e tij, Florentinën.
-Ku shkon kështu- ôj vajzë e re ?
-Dua të hidhem në një humner, se nesër, e diele, martohët reja, e fejuara e vëllaut tim Konstandinit !
-Po unë jam Konstandini,- i thotë ai.
-Vrapo, vrapo nëse doni te arrini me kohë,- ia ktheu Florentina dhe...
...Në rrugëtim, e takoi babain.
-Ku shkon kështu ô plaku i mirë ?
-Dua të hidhem prej një shkëmbi, sepse nesër, e dile, martohët reja ime, e fejuara e birit tim, Konstandinit.- i thotë plaku.
-Po unë jam Konstandini, biri yti, -i thotë ai !
-Vrapo, vrapo, që don t'arrijsh me kohë.-ia kthen plaku.
Gjatë rrugës e takon mëmën e tij.
-Ku shkon, ô gruaja e mirë ?
-Dua te hidhem nga shkëmbi, se nesër, e dile, martohët réjâ, e fejuara e birit tim, Konstandinit !
-Po unë jam Konstandini, biri yti, -i thotë ai !
-Vrapo ! Vrapo ! nëse do t'arrijsh me kohë !
Konstandini vraponte pra, pa u ndalur derisa arrijti para shtëpisë së fejuares së tij.
E lidhi kalin e tij mjëdis sheshit ku ishin tubuar qytetarët, -e u tha:
Zotrinjë, dêgjoni këtej !
E fejuara ime nuk i takon askujt tjetër peveç meje dhe ua thëm të vërtetën, sepse po e sjelli këtu në shesh para juve dëshmin, kurorën e martesës !
Qe pra, -e nxori ai dhe ua tregoj -unë jam i fejuari i saj !
I fejuari i rrejshëm, i turpëruar largohët nga qyteti e Konstandini u nis me te fejuaren në kish, të fejuaren e zëmres së tij.
