Koha : Askush nuk e pa me sy sikur te ishte nje send , sikur te ishte nje xhest , nje perkedhelje qe se paku ta ledhatoje. Jo. Ajo rend me te katra , kaleron si nje kaloshine , si nje Tren Orient - Ekspres qe vrapon , gulcon , por nuk dihet kur ndalon , ku ndalon , apo Vdes ?
Me te vertete , a vdes Koha ?
Kjo eshte nje pyetje qe ka me miliona pergjigje.
Ose , ska sikur dhe nje pergjigje te vetme.
E dini pse ndodh kjo ?
Sepse Koha eshte edhe personale edhe kolektive. Ajo nuk merr leje , por dhe s'mund ti kerkosh asaj llogari.
Ja disa shprehje qe i kemi degjuar nder vite per Kohen..
Ishte Kohe tjeter ajo biro
Ajo Kohe nuk vjen me
Koha do ta vertetoje , ishte apo jo e vertete ajo histori
Do vije nje Kohe qe do te marre malli per nje cike buke misri
Por ju tani mund te vazhdoni vete o miq te mire , Koha eshte ne doren tuaj..packa se nje pjese e mire prej jush gjasme eshte ne gjume..
Jo. Genjeshtra me bisht. .Dhelpre , edhe me fytyre Dhelpre...ja , si kjo qe po e vendos une ketu enkas per ju
Zinxhire per te lidhur kohen.
Dikur ne prehrin e kesaj toke, ne kohe te mocme, ishte nje shtet i vogel, nje shtet qe kishte vetem nje qytet.
Qytet shtete quheshin aso kohe.
Atehere njerzit mbaheshin gjalle nga puna. Dhe qe te jetoje duhet te punoje. Mirpo kur kalonte nje kohe e gjate njerzit qe mbanin mbi supet e tyre nje pjese te konsiderueshme te kesaj kohe qe peshonte mbi supet e tyre, nuk mund te punonin me dhe beheshin barre per pjesen tjeter te shoqerise dhe duhet te jetonin duke ngrene ne kurriz te punes se te tjereve.
Atehere...Njerzit me te rinj, ata qe ishin ende ne gjendje te punonin, ishin mbledhur neper kuvende dhe e kishin diskutuar me njeri-tjetrin se cfare mund te behej me keta njerez dhe ne fund kishin vendosur qe ti nxiurrnin nga qyteti dhe ti conin ne pyll e ti braktisnin atje qe te jetonin vete me punen dhe mundesit e tyre jo ne kurriz te punes se te tjereve.
Keshtu qe kur njeriut i grumbulloheshin mbi supet e tij nje numer i caktuar Dimrash, njerzit e tjere, pjestaret e familjes se tij e merrnin dhe e conin ne mes te pyllit qe mos ti behej me barre familjes dhe gjithe te tjereve ne ate qytet te cuditeshem rrethuar nga mure gjigand.
Ne ate qytet kishte kaluar jeten e tij dhe kishte grumbulluar nje numer te konsiderueshem dimrash mbi kurriz edhe Dijetari, nje burre i moshuar me flok dhe mjeker te bardhe, babai i nje burri te ri me emrin Shpat Koqevaruri. E kishte marre kete emer sepse atij shejtani i rrinin koqet gjithmon varur. Te tera grate qe ia kishin pare dhe me besoni, ishin shume ato qe ia kishin pare, se edhe ai shejtan nuk ishte se i mbante gjithe kohes te mbuluara ato koqe, i zbulonte hera-heres... te gjitha varur ia kishin pare shejtanit. Nejse se humbem shume kohe duke u marre me koqet e tij, le te kthemi tek historia.
Dijetari ky burre i lodhur nga pesha e Dimrave qe mbante mbi sup dhe qe nuk ishte ne gjendje te punonte me, iu drejtua ate mbremje te ftohte mbarim vjeshteje te birit.
- Biri im... Ka ardhur koha! Ka ardhur koha qe edhe une te marre udhen si te paret e mi drejte humbetires.
Shpati ngriti syte me pertim dhe iu pergjigj...
- Po pse e therrasin humbetire?
- Quhet humbetire sepse te gjithe ata qe kane vajtur atje kane humbur dhe nuk kemi marre vesh se cfare eshte bere me ta.- Vazhdoi plaku me zerin e tij gjysme te shuar
- Eshte ftoht sot o at! Te shohim neser ndoshta ngrohet ca.
- Sot, sot biri im. Dimri eshte rruges dhe ditet me shume do ftohen dhe zvogelohen. Hajde bir, mos perto dhe nisemi drejte rruges se kohes sime. Ajo po largohet dalngadal...
Te dy u nisen ateher drejte asaj udhe ne ate terr. Duke ikur rruges Shpati degjonte dihatjen e renduar te te atit dhe gulcimin e tij rithmik ne cdo hap qe hidhte. Kur po i afroheshin pyllit te humbetires Shpati i tha te atit..
- Pushojme pak. Marrim pak fryme se u lodhem.
Plaku e degjoi dhe dy lot i rreshkiten faqeve te tij te fishkura. Ishte interesante si kalon koha por njerzit ngelin po ata. Dikur te njetat fjale i kishte thene edhe ai te atit duke shpresuar te kalonte edhe disa minuta me shume ne pranine e tij para se te ndaheshin pergjithmon, tani te njeten gje po bente edhe i biti i tij. Dijetari plak nuk donte te drejtonte koken e tij te plakur drejte te birit sepse nuk donte te vinte re ndshta ato dy pika lot qe mund te kishin mbire atje ne syte e tij sic i kishin mbire vete atij kur kishte lene te largohet te atin e tij.
- Jo ketu o bir - i tha. - Ulemi pak me lart. Ketu jam ulur une dikur me tim at kur percolla ate kesaj rruge.
Shpati hapi syt i habitur...
- Pse edhe ti ketu e ke sjell babane?
- Po mor bir, koha kalon njesoj per te gjithe.
- Pse edhe mua ketu do me sjelli djali im?
- Edhe ate, djali i tij. Ky fat na pret te gjithe.
Shpati krruajti koken e tij gjithe lesh, dicka mendoj ne ate koke dhe pastaj tha...
- Nuk e di cfare kane bare te paret e mi, nuk e di cfare do bejne as ata qe vijne mbas meje, po une nuk te le te ikesh keshtu o ate.
Pastaj me nje levizje e mori te atin ne krah dhe u nis drejte shtepise se tij. E mbajti atje te atin fshehur. E ushqente vete duke hequr nga goja gjysmen e racionit te bukes se tij.
Vitet kalonin...
Ato kalonin...
Me te njejtin ritem...
Nuk po ndaleshin...
Mbreti i ri, po behej plak. Po i vinte edhe atij radha te merrte rrugen drejte humbetires. Ishte atehere qe ndodhi...
Atje ne shkallet e pallatit doli lajmetari i pallatit dhe shpalli vendimin qe kishte marre mbreti...
Ai kishte vendosur ti jepte gjysmen e pasurise se pallati mbreteror atij qe do shpikte zinxhirin qe do te mund te lidhte kohen qe te mos ikte. Pra kush do shpikte nje zinxhir me te cilin do te mundnin te lidhnin kohen qe te mos ikte, do merrte gjysmen e pasurise se mbretesis. Cdo njeri ne mbreteri do kishte shansin e tij te jepte mendimin e tij se si ta fabrikonin kete lloj zinxhiri. Nese mendimi i tij nuk do ishte i sakte keta njerez do drejtoheshin drejte humbetires pa nje pa dy.
Ditet iknin dhe askush nuk po dilte te jepte ndonje mendim te sakte. Dhe po frohej dita kur njerzve do tu kerkohej mendimi dhe nese nuk do kishin nje mendim te sakte do deboheshin drejte humbetires.
Tregimi vazhdon radhes tjeter!
