Me tërhoqi vëmëndjen ky shkrim...

[Duaje Siveten]

Përgjigje e: Me tërhoqi vëmëndjen ky shkrim...

Se ç'ben ky Trampi, nuk e mor vesh fare! Ne vend qe te ftoj putinin ne shpi t'bardh, shkon e fton kim un-in??

 

[par]

Përgjigje e: Me tërhoqi vëmëndjen ky shkrim...

Shqipëria ime dje, sot dhe nesër


Si kosovar, por jo nga ata të Nolit që ndezin zjarr, po hedh këtu observimet e mia si refleksione të një dhembjeje për gjendjen e krijuar në tokën e shqipeve, të cilën Zoti e bëri të bukur, por që e shëmtuan politikanët zuzarë.

Ishte viti 1994 kur për herë të parë shkela në tokën që e shihnim të zbukuruar nga filmat në TV. E vërteta përbënte një realitet krejt surrealist me premisa absurdi, panoramën e së cilës nuk mund e përshkruaj dot, por po e sjell në vëmendje një takim me një burrë në Rogozhinë, i cili bartte bukën me një gomar për një si restorant skaj rruge, nën trupin e një bunkeri të madh.

E pyeta se cili ishte ndryshimi që po e vërenin ata pas përmbytjes së madhe të rendit shoqëror. Burri m’u përgjigj thjesht: “Në kohën e Enverit ishim lepuj, ndërsa tash në kohën e Salës jemi bërë qenë”. Kjo e shpjegonte të tërën; demokracia ishte kuptuar si e drejtë e shprehjes së lirë e jo si e drejtë për pjesëmarrje në vendimmarrje. Thënia e këtij burri edhe sot ka kuptimin proverbial.

E tmerrshme është të shohësh si lehin (përtej kuptimit pezhorativ të qenit, të cilin si qenie e dua shumë) politikanët, analistët, opinionistët dhe çfarë zhurme bëjnë vetëm e vetëm që me zërin e tyre të ngritur të mund të shqyejnë të vërtetat e kundërshtarit dhe të imponojnë të vërtetat e tyre absolute!

Këtë vit takova edhe poetin (tanimë shpirtërisht të shkallmuar) Vehbi Skenderin, që në mënyrë gati infantile i gëzohej ndryshimit. Takova edhe shumë të tjerë që ndjenin daljen nga kampi socialist, por pa idenë e qartë se cila ishte rruga drejt demokracisë, drejt kthimit të njeriut në dimensionet reale, që, siç do të thoshte Vesna Parun, për gjysmë shekulli kishte jetuar pa atdhe, ndërsa atdheu i ishte shndërruar në gjithësi, përkatësisht në një bisht të yllit pesëcepësh.

Në fund të vitit 1997, pas përmbytjes së dytë të madhe, përkatësisht horrorit politik, takova Pjetër Arbënorin, të lodhur dhe të dëshpëruar shumë. Heshtja e tij fliste më shumë se të gjithë politikanët e analistët që shfaqeshin nëpër ekranet televizive, të konceptuara si makina terrori.

Po ndërsa njeriu i viteve nëntëdhjeta ishte një qenie plotësisht e dekompozuar në kuptim identiteti dhe dinjiteti, njeriu i viteve dymijta ishte një qenie në kërkim të krijimit të një mirëqenie me çdo kusht dhe pa zgjedhur mjetet. Si shembull ilustrues për këtë po sjell një rast në Librazhd, të vitit 2005. Një person na bën me dorë në mënyrë shumë agresive, sikur ta digjet prushi nën këmbë, që ta ndalnim veturën dhe ta merrnim. U ndalëm dhe e morëm. Posa u fut në veturë, të cilën e drejtonte një mik i imi, tipi nga Librazhdi klithi me zë të lartë: “Nuk jam polic as deputet, por jam mësues dhe poet”. Pastaj nga xhepi i brendshëm i xhaketës nxori një libër me poezi, si dëshmi për atë që tha.

Në ecje e sipër mësuesi pyeti se ku punonim ne dy kosovarët, ndërsa pak përpara foli me habi për veturën e bukur. I thashë se miku që po drejtonte veturën ishte një trafikant i njohur droge se ndryshe nuk do të mund ta kishte një veturë të tillë. Mësuesi nuk u habit fare nga kjo, përkundrazi u entuziazmua dhe tha se edhe ajo ishte një punë e mirë, madje një punë shumë e mirë, të cilën me plot dëshirë do ta bënte edh ai!

Unë e miku mbetëm pa tekst dhe nuk folëm më deri në Tiranë. Po e rëndësishme ishte se mësuesi dëshmonte se njeriu i ri tani po bëhej prej kanabisi. Dhe nuk vonoi shumë u krijua Lazarati si shenjë dalluese e kultivimit të kësaj bime më dehëse se vetë ideologjia komuniste. Dhe fare pak më vonë i gjithë vendi u mbulua nga kanabisi, për t’u bërë shenjë dalluese e Evropës, përkatësisht Kolumbia e saj.

Tani kur kemi ardhur në këtë vitin e mbrapshtë 2019, të përsëritur edhe më parë në variante të ndryshme, mund të themi se ish komunistët kanë shënuar fitoren më të madhe ndaj antikomunistëve dhe kanë ndërtuar një shtet autoritar të identifikueshëm me atë të diktaturës. Filozofi i madh francez, Sartër, antikomunistët i kishte cilësuar si qenë, dhe si të tillë duhej të identifikoheshin me lehjen, siç po bëjnë në këtë rast këta të opozitës së fragmentarizuar. Në anën tjetër, mbeturinat komuniste të mazhorancës, po dëshmohen gjithnjë e më shumë si hiena të organizuara mirë, madje deri në atë shkallë sa as luajt të mos mund t’i mposhtin dhe madje të ikin nga to.

Tani cila mund të jetë e nesërmja e tokës së shqipeve, kjo është çështja. E nesërmja e frikshme duket vërtet, sepse ndërsa shtetet tjera kanë mafi, mafia në Shqipëri ka shtetin e saj. Zor është të zhbëhet shteti i mafisë, sepse për t’u zhbërë ky model shteti, së pari duhet të ndërtohet dhe ngrihet vetëdija për interesin publik, gjë kjo e cila kërkon shumë kohë, ndërsa ende funksionon logjika e shtetit parti, mbi të cilën edhe po ngrihet logjika autoritare e Ramës, e këtij snobisti tipik të përmasave të frikshme.

Që me idenë për djegien e mandateve të deputetëve, pata shkruar një status në FB se ishte një nismë e mirë për hapjen e një shtegu demokratik. Kjo për faktin se jo vetëm që opozita ishte krejt irelevante në parlamentin shqiptar, porse lufta e Ramës për ta zhbërë atë me themel ishte gjithnjë e më agresive. Në rrethana të tilla, kur dihet se shoqëria civile nuk ekziston e organizuar në këtë vend, nuk ka pasur shteg tjetër më domethënës. Tani sigurisht që të gjithë e kanë të qartë se me zgjedhjet e 30 qershorit Rama shënoi një si fitore të Pirros. Me këtë fitore Rama jo vetëm që dogji ëndrrën evropiane të shqiptarëve, por edhe ndërtoi imazhin më të keq për vendin që nga kalimi prej një sistemi partiak në atë pluralist.

Sigurisht që mbështetja që mori Rama nga faktorët më të rëndësishëm ndërkombëtarë për zgjedhjet e tij prej cirku, janë meritë e antikomunistëve të Bashës, të cilët kanë dëshmuar se e gjithë përpjekja e tyre ka kuptimin e një lufte të pa kompromis për pushtet e jo për shtet. E NATO-s në këtë rast i intereson shteti më shumë. Në këtë kuptim, mendoj se më e lehtë është që të ikën Basha e të reformohet PD-ja, duke u hapur ndaj grupeve dhe individëve që shënojnë vlera të identifikueshme në shoqërinë shqiptare, sesa të vazhdohet kështu pa shpresë se në kutitë e votimit mund të ndodhë ndryshimi. Edhe njëherë u pa se Basha nuk është konsistent në veprimet e tij. Edhe kësaj radhe lëshoi udhë; nga protestat me një ritëm të shkallëzuar agresiviteti kaloi në performanca artistike, siç ndodhi ditën e zgjedhjeve. Kjo do të ishte edhe në favor të klimës së krijuar, përkatësisht refuzimit politik që i bënë shqiptarët pushtetit të Ramës. Për më tepër në këtë kontekst duhet shikuar edhe lëvizjen e madhe të studentëve, të cilët dëshmuan se janë të gatshëm të vihen kundër kapjes së shtetit nga Rama me grupin e tij të oligarkëve, por që opozitën aktuale nuk e shohin si alternativë të duhur. Vërtet opozitës u duhen njerëz që janë të vëmendshëm për ngritjen e peshës së fjalës e jo për ngritjen e peshës së zërit. Ndryshe dihet se gjuha është shtëpia ku banon qenia, ndaj ajo nuk duhet të ngjajë në kolibe a në shpellë. Opozitës i duhen liderë që nuk grinden, por që krijojnë alternativa të qarta për dalje nga kjo krizë. Në anën tjetër, tërheqja e Bashës do të ishte goditje e rëndë për Ramën, sepse jo vetëm që Basha do të jepte një shembull të mirë, i cili do të ndikonte që PD-së t’i ktheheshin votat e humbura, por t’i shtoheshin edhe shumë të tjera. Natyrisht që kjo gjë duket si paradoksale, ngaqë në vend se të tërhiqet lideri i shumicës, si fajtori kryesor që katandisi vendin në këtë derexhe, të tërhiqet lideri i opozitës, por ama kërkesa e Bashës për largimin e Ramës që nga fillimi nuk përkonte me esencën e demokracisë, e cila mbështetet në vullnetin e shprehur nëpërmjet votës së lirë. Shqiptarët kanë nevojë që ta përmbysin Ramën, bashkë me regjimin e tij, nëpërmjet votës e jo nëpërmjet kushtëzimeve.

Në kontekst të kësaj dua të kujtoj një pandehmë shumë shqetësues edhe sot e kësaj dite, të një burri nga atje. Ishte kjo pak para zgjedhjeve të vitit 2013. Tipi tekstualisht më tha: “Nëse i fiton zgjedhjet PS-ja, përkatësisht Edi Rama, PD-ja mund të kthehet në pushtet vetëm kur të bashkohet Kosova me Shqipërinë”. E frikshme kjo pandehmë, të cilës, për fatin tonë të keq të të gjithë shqiptarëve, koha po i jep të drejtë. “Shqiptari duket si i bërë për të qenë lodër e një mashtrimi të përjetshëm; një fatalitet i dhimbshëm rri pezull mbi këtë popull të mjerë”, thoshte Konica dikur, për të qenë kaq aktual edhe sot.
lapsi.al

 

[Zana]

The forgotten ‘wolf children’ of World War II

Following the end of the devastating conflict, children of East Prussia went to great lengths in order to survive.

Thursday, 1 August 2019

By Gail Fletcher
Photographs By Lukas Kreibig

PHOTO BY LUKAS KREIBIG

In the aftermath of World War II, children were often left without parents to help them bear the fallout of conflict. This was true for children of East Prussia who were separated from their families during the final stages of the war. Likened to wandering hungry wolves, many of the children, isolated from humanity, were left to roam through unforgiving forests in order to survive. They became known as the “wolf children.”

Dr. Michelle Mouton, a professor of History at the University of Wisconsin, when describing geopolitical decision making at the end of the World War referenced a 1944 statement made by the British Labour Party. In the statement, the party expressed its anticipation of an impending “depth of hatred against Germans in occupied countries in the early Post-war periods” and a belief that Germans may have to face the choice between “migration and massacre.” Mouton says that, at least officially, “the Allies didn’t want massacre so they agreed with migration.”

The chaos created by both legislated and unofficial expulsions of Germans made it difficult for families to reunite and had a heavy impact on the fates of children of East Prussia. Some were sent to Soviet children’s homes, others fled to Lithuania and some to a new and divided Germany. In countless cases, the remainder of childhood and adolescence would be marked by pressures to assimilate to unfamiliar and often times unaccepting environments.


Many of the German wolf children who went to Lithuania share similar life stories in which language, family, and home—some of strongest shapers of identity, were stripped away at ages in which they were most impressionable. What they received instead was a life working under harsh conditions, often with minimal education, and in hiding. Any assistance they would get from Lithuanian neighbours could end abruptly at any moment; they were living in a USSR-occupied Lithuania that subscribed to Soviet policies of removing Nazi influence in politics and society and of reprisal for shared German guilt, after all. Ultimately, they became children who were greatly affected by the collapse of a system that was designed to favour them.

Though photographer Lukas Kreibig cannot recall exactly where he first read about the experiences of the wolf children, their shrouded stories stayed with him. As a student at the Danish School of Media and Journalism he sought to better understand what happened to the children of East Prussia through work on a photography project he began in 2017. In his research, he came across the work of Claudia Heinermann who published a book on wolf children. They would work with the same woman, Luise, herself a former wolf child, who introduced them to those they photographed for their separate projects. When speaking on the two projects, Kreibig says “it is good that [the stories of wolf children] come out in many ways” so that their lives and histories are more visible.


Motivated by the importance of documenting some of the last eyewitnesses to a brutal war, Kreibig sought to create intimate portraits that illuminate the ageing faces of those who were left in the shadows of history.

In an idyllic remote southern Lithuanian town, Kreibig first met Gisela who at fourteen escaped a Soviet death march after witnessing her grandmother succumb to starvation in 1945. After a brief return to Königsberg, Gisela journeyed to Lithuania following the promise of greater opportunity. She would learn Lithuanian and end up on a Soviet kolkhoz, or collective farm, where she met her husband and had a daughter and a son. Working and living on the land, she recounted, was very difficult. She explained in Lithuanian how she wants to forget that time, but she can’t forget because "it stays with you like a scar.”


VIEW GALLERY
There were brighter periods, of course, such as when Gisela was notified by the German Red Cross that her mother and brother were still alive nearly twenty years since she had last seen them. In a letter sent to her in 1961, her mother writes to her in German, “Gislechen, I am so happy that I know you are still alive and that I have your address to write you. We haven’t heard from each other in a long time. Your brother Dieter and I are healthy.”


Still, the fear of being reported to the government incessantly loomed over her and she could reveal her German heritage only to those closest in her life.

Kreibig also provides glimpses into the lives of Erna, Reinhard, and Elfriede, other children of the former East Prussia, through images of archival and contemporary family photos and documents that trace stages of their lives showing who they were and who they are today. Most of those he met with felt they couldn’t fully separate their German and Lithuanian identities as neither place ever completely recognised their presence in society until relatively recently. Lithuania now provides a small pension for wolf children and Germany, though the country makes it much more difficult to acquire, provides some government assistance and political representation.

The tendency when writing history to disregard the testimonies of children can elucidate why those like Gisela and numerous more were not included in the historical record for so long. An examination of the changing politics of memory in Germany and its influence on former USSR territories can further explain why the children were neglected from post-war discourse and how they eventually came to be more embedded in the historical narrative of modern Europe.



Erna Schneider’s home in Lithuania is located near Lake Orija, seen here in the early evening light.
Immediately after the war, some in Germany worked to absolve themselves of responsibility for war atrocities and construct the notion of German victimhood or the power of the Soviet state in defeating fascism. Memory and remembrance at this time were incredibly selective. It’s difficult to imagine a time in which the harrowing memories of World War II, like those of the Holocaust, were seldom, if at all, discussed.

Dr. Jenny Wüstenberg, DAAD Visiting Professor at York University, notes that in Soviet occupied East Germany “you wouldn’t really talk about the atrocities of the Soviet forces because they were depicted as liberators.” In West Germany, in contrast, general discussions of German suffering, she says, were “a very central part of how war was remembered.”

But the rise of student activism and easing state control over memory later enabled more people to more outwardly promote new paradigms of remembrance across Europe. Particularly in West Germany, it was previously widely understood that to speak in detail of what happened to Germans after the war would be to minimise the actions of the Nazi regime and establish false equivalences of suffering. Discussions of wolf children, thus, were mainly relegated to far right-wing revisionist domains where children were used as pawns to justify Nazism and support the notion that Germans, too, suffered greatly during the Second World War.


The fall of the Berlin Wall in 1989 and the subsequent breakdown of the Soviet Union, as Wüstenberg notes, allowed communities to more openly and more effusively reckon with their pasts as there was even more freedom of communication. Kreibig, substantiating this history, says that in his native Germany, the stories of the children of East Prussia, are more known now.

The trauma of war lies deep within societies and transcends generations but as with all painful legacies, the passage of time allows for a confrontation with historical erasure. Lukas Kreibig found it important to remember “the stories and death and pain this war caused.” His project on the war children of East Prussia offers an opportunity to reflect on the significant lessons of the effects of war on children and the complex and extensive processes from which identity and history are constructed. The project is yet another testament to the power of imagery to add to the historical record, to generate and alter opinions, and to push us to reflect more critically on collective pasts.

Lukas Kreibig is a German photographer based in Hamburg. See more of his work on his website or by following him on Instagram.

Ps:

https://www.nationalgeographic.co.u.../2019/08/forgotten-wolf-children-world-war-ii

 

[King Bardhyl]

 

[SystemA]

@ECUADORIAN EMBASSY? ASSANGE?

L’intellettuale che rispetto più al mondo, Noam Chomsky, da 70 anni ripete alla società civile una sola cosa: “Organize”, cioè agite nella vita reale per l’interesse comune. Lo conosco bene, siamo sempre in contatto, e da quando avevo 28 anni io non ho fatto altro: Organize.

Oggi ho sessant’anni, sono parecchio stanco, ma non smetto, ed eccomi sotto l’Ambasciata dell’Equador a manifestare contro la neo-rivelata incriminazione di Julian Assange da parte degli USA. Non c’è un cane, ed è più o meno così da anni ormai, salvo sparute apparizioni di gruppetti per poche ore. Avevo allertato giornalisti e attivisti inglesi per mesi, ma nessun collega, neppure principiante idealista o blogghettaro, si fa vivo. Ma sui Social internazionali (non quelli italiani) la mia iniziativa ha registrato decine di migliaia di approvazioni, sembrava aver scatenato una valanga, dalla GB al Canada, USA, Spagna, dalla Polonia persino, o Paesi scandinavi. Sui Social sembra che milioni di attivisti stiano freneticamente AGENDO per Assange. Ma dov’è tutta sta gente? Perché sotto sto terrazzino miserrimo da mesi e mesi non succede più niente di massiccio e costante?

I Social, quelli che: col click cambiamo tutto e spacchiamo il culo…

La madre di Assange mi ha scritto, e mi conferma che le condizioni di questo eroe civico sono ormai disperate per lo stato d’isolamento da 6 anni. Le ho risposto che c’è motivo di denunciare il governo inglese per crimine di tortura, secondo la Convenzione dell’ONU Contro la Tortura del 1983 ratificata in legge nazionale da Londra nel 1987. La convenzione specifica che si definisce tortura “grave sofferenza inflitta, fisicamente o mentalmente, a una persona”, che è ciò che la Gran Bretagna sta facendo a Julian Assange. Assange sa che se lascia l’Ambasciata sarà estradato dagli inglesi negli Stati Uniti dove....... non esiste rispetto di alcuna legge sul pianeta quando si parla di “Interesse Nazionale”, nel nome del quale i Presidenti ordinano quotidianamente la tortura dei sospetti, gli omicidi extra giudiziali, i sequestri di persona e la detenzione incomunicado senza limiti. E Washington accusa Assange proprio nel nome dell'Interesse Nazionale.

Vogliono macellare Assange, ma non perché abbia rivelato nomi o messo in crisi i servizi segreti o influenzato le elezioni. Balle. Il vero motivo per cui Assange va macellato lo spiegò nel 1983 il più influente pensatore politico dell’America moderna, Samuel P. Huntington, quando scrisse:

Il Potere rimane forte quando rimane nell’oscurità. Se lo si mostra alla luce (conoscenza dei cittadini) esso inizia a evaporare.

Stanno macellando chi vi tutela, chi davvero fa informazione contro i Poteri, nell’indifferenza di tutti, degli italiani sopra a tutti, coi nostri eroi pentastellati che mettono un lecchino leghista a garanzia della ‘libera informazione’ (sic) invece di offrire cittadinanza e rifugio a un eroe mondiale dell’informazione che tutela tutti.

PS...me sa kam lexuar nga te paktit, ne mos i vetmi nga te tjeret....SHKERDHAPATARUCA si puna e....luleshtrydhes nga usa.Ne troje as behet fjale per....GAZETARI.

Naten e mire.

https://sollevazione.blogspot.com/2018/10/cera-una-volta-paolo-barnard-di-sandokan.html

GRANDE.

 

[King Bardhyl]

Ua ka “hedhur” Valdrin Pjetri, apo e keni patur “sekser”? Ja 8 poste zyrtare, që i kanë dhënë PD-PS-LSI në vitet 2010-2019

Ua ka “hedhur” Valdrin Pjetri, apo e keni patur “sekser”? Ja 8 poste zyrtare, që i kanë dhënë PD-PS-LSI në vitet 2010-2019


Pyetje kapobandës politike Berisha, Rama, Metaj, Basha, që pushtetet e 28 viteve, i kanë krijuar me kriminelë, trafikantë, imoralë, me plaçkitës rruge e qeverie; por kur u dalin “lakrat”, nisin e sulmojnë njeri-tjetrin e justifikohen, sikur asnjë prej tyre nuk ka lidhje me ta



Si në çdo rast që ka vepruar me “roshët dhe kodoshët” e tjerë, të mbledhur në pushtetin e tij pervers e kriminal; pas 11 ditësh heshtje, kryeministri e pranoi me spërdredhje e “larje duarsh”; dënimin e Pjetrit të Shkodrës, siç ka vepruar me “dakot, roshët dhe kodoshët” e tjerë të pushtetit.

Sa për kujtesë të kupolës së PD, që “zbuloi sekretin” e Valdrin Pjetrit; sa për sqarim të kupolës së PS, që “u habit” nga mungesa e sinqeritetit të tij; dhe sa për anti-hipokrizi të Ramës, se gjoja në parti-qeverinë e tij nuk kanë vend trafikantët, po përmendim vetëm këtë fakt: Valdrin Pjetri ka qenë pjesë e kupolës së pushtetit të tre partive PD, PS, LSI.

PUSHTETI PD-LSI, në vitet 2010-2013: Valdrin Pjetri, më ndërhyrje të Ilir Metës, Genc Rulit e Ritvan Bodes; kryeministri Sali Berisha e emëroi Drejtor të Përgjithshëm të Agjencisë së Pasurive të Sekuestruara dhe Konfiskuara, nga “Taskë-Forca” Anti Trafik, Anti-Mafia e Anti-Terrorizëm.

Mos vallë, nuk e dinin ministrat e Berishës, krye-juristët Rusmajli, Alibeaj, Imami, Nishani, Olldashi, Halimi, Bumçi, Basha dhe Mul Noka e Visho Ajazi, që Valdrin Pjetri, ishte i dënuar; kur letrat vijnë brenda 24 orësh në Ministrinë e Drejtësisë, në SHISH e Polici, si skedë për mbikëqyrje personi?

PUSHTETI PS-LSI, në vitet 2013-2014: Valdrin Pjetri, me ndërhyrje të Ilir Metës dhe mbështetje të Arben Ahmetajt e Damian Gjiknurit, miq e shefa të babait të tij kryetar bordi në KESH; e mbajtën Valdrin Pjetrin, në detyrën tek pasuritë e konfiskuara, ku e kishte emëruar Sali Beisha.

PUSHTETI PS-LSI, në vitet 2014-2015: Valdrin Pjetri, me pazar të përbashkët Rama-Meta, me garanci të ministrave Gjiknuri, Kodheli e Ahmetaj, u emërua Drejtor i Drejtorisë së Pronave, në Ministrinë e Mbrojtjes.

PUSHTETI PS-LSI, në vitet 2015-2017: Valdrin Pjetri, u emërua me “CV të pastër” Kryetar i Komisionit Shtetëror dhe NATO-s në Ministrinë e Mbrojtjes, për Demontim-Shitjen Skrap, të Municioneve Luftarake dhe drejtor Drejtor i Përgjithshëm i Shërbimeve Mbështetëse (Fondet), në Ministrinë e Mbrojtjes.

PUSHTETI i PS, janar 2018-maj 2018: Valdrin Pjetri, emërohet Drejtor i Hipotekës-Tiranë.

PUSHTETI i PS, në periudhën qershor 2018-mars 2019: Valdrin Pjetri, u emërua me “CV të pastër”, në detyrën: Drejtor i Përgjithsëm i Hipotkave të Shqipërisë.

PUSHTETI i PS, në periudhën prill 2019-maj 2019: Valdrin Pjetri, u emërua me “CV të pastër”, në detyrën: Prefekt i Qarkut të Shkodrës.

PUSHTETI i PS, më 5 maj 2019: Valdrin Pjetri, u propozua me “CV të pastër” dhe u përzgjodh nga Edi Rama nën hyqymetin e Tom Doshit si “fytyra e re e PS”, mes 3 kandidaturave, për kandidat “Kryetar Bashkie të Shkodrës”.

PYETJE: – Mos vallë ministrat e Edi Ramës e Ilir Metës, “anti-korrupsionistët, Xhafaj, Vasili, Gjiknuri, Ahmetaj, Tahiri, Manjani e bashkë me ta edhe Dritan Demiraj e Gazmend Bardhi, 6 muaj ministra policie e drejtësie të pushtetit PS-PD-LSI pas pazarit të 17 majit; dënuar; mos vallë nuk e dinin që Valdrin Pjetri ishte i dënuar; kur letrat e drejtësisë italiane i kishin në tavolinë?/Pamfleti

 

[SystemA]

Culture

Check out the new National Dance Theatre

President János Áder on Friday evening inaugurated the new building of the National Dance Theatre in Budapest’s Millenáris Park as part of the opening gala for the Budapest Dance Festival.

n his speech, Áder said the new theatre’s mission will be to “represent, give space, present, captivate, educate and initiate” by becoming the home of top, internationally renowned Hungarian dance ensembles.

...............................................It should be a place where culture is formed, shaped and invigorated, the president said.

The new National Dance Theatre, which was reconstructed from an industrial building, cost 4.6 billion forints (EUR 14.4m) and was financed from state funds. Its two halls have a combined seating capacity of around 500.

Published on 16 February 2019

AUTHOR.........Alexandra Béni, Daily News Hungary

PS....do kqyrime se SI....punohet,ndertohet,ruhet dhe rikonstruktohet....

https://www.tripadvisor.de/Attracti...ationId=101&albumid=101&filter=7&ff=239466634.

Tashti......

https://www.youtube.com/watch?v=J-pWLTkU2c0

FAZIT.....VETEM Budapesti paska....61 Shtepi KULTURore.

Mendimi.....KAFSHET e EGRA me flamur vetem...............SHKATERROJNE.

Tschyss.

 

[Gi de Masha]

Ku nuk ka shkel këmba e Muhametit, myslimani nuk duhet të jetojë!


NGA: GANI MEHMETAJ MË: 19 GUSHT 2019 NË ORA: 08:40 - burimi këtu

Gani Mehmetaj
- Ku nuk ka shkel këmba e Muhametit, myslimani nuk duhet të jetoj, predikonin hoxhallarët e fëmijërisë sime. - Ikni sa më parë nga ky vend i mallkuar, mos rrini, se tokë shkaut është, - vazhdonin ata në xhami, në rrugë, nëpër ndeja burrash, në të pame, kudo dhe kurdo. U flisnin besimtarëve edhe kur përfundoi shpërngulja biblike e shqiptarëve në Turqi e Siri nga terrori serb. I nxisnin të vazhdonin ikjen.

Pastaj kur nisi regjistrimi i popullatës (1971), sipas përkatësisë kombëtare, një lukuni hoxhallarësh përpiqeshin t'i bindnin kopenë e besimtarëve që të mos regjistroheshin shqiptarë, po komb mysliman, ashtu sikurse sllavët e Bosnjë-Hercegovinës e të Sanxhakut, sepse shqiptarë, thoshin ata janë katolikët!

- Myslimanët i kemi vëllezër, me katolikun (shqiptar) na ndanë një mal sa Rusolia, kurse me shkaun (serbin) na ndanë lëkura e hollë e qepës. Dhe burrat me pak tru e shumë heshtje skllavi i dëgjonin të shushatur përrallat e hoxhës që i vente në gjumë të shkombëtarizimit, i nxiste në shpërngulje, ua tulate ndjenjën kombëtare, përpiqej t'i pakësonte në numër.

- Shkaut (serbit) s'bënë t'i mbetesh borxh, se në atë botë ai nuk ta lyp borxhin, po ta lyp dinin e imanin!

Të rrallë ishin ata që e kundërshtonin hoxhën. Ndonjë i ri gjimnazist a në shkollë normale, i kundërvihej me zjarr e patetikë, rrëmbehej nga acarimi me hoxhën, vetëm sa s'dilte nga lëkura e vet. Por hoxha me cinizëm të skajshëm ia kthente, nuk e di ti se ende je axhami, buza qumësht të qet, pleqtë tu i dinë senet më mirë. Shkolla të qet dinit e imanit! Dhe pleqtë me tru të shpërlarë ia tumirnin hoxhës me përkulje koke.

Por kur të rinjtë e arsimuar e bënin pykë hoxhën gjysmë analfabet e pro serb, ai ia niste me lëvdatat për Titon, për Jugosllavinë, për vëllazërim-bashkimin.Tito u bani me shkollë e ju qoheni kundër tij, niste t'i akuzonte të shkolluarit. Hoxhallarët bënin propagandë e agjitacion me të fëlliqur për pushtetin serb se sa aktivistët e partisë. Jo pak prej këtyre burrave që e kishin thirr hoxhën në dasmë, fjalë nuse a në mort, patën familjarë që ua pushkatoi Serbia pas vitit 1945, familjarë të tjerët ende ishin në burg si "armiq të Serbisë e Jugosllavisë". Dhe të zotet e shtëpisë kapërdiheshin, ndonjëri syresh i kapur ngushtë, i thoshte topi se luan hoxhë, të lumët goja, sepse e dinte që hoxha do t'i denonconte në sigurim shtetëror po folën ndryshe. Hoxha ishte aty që të provokonte e lajmëronte armiqtë e Jugosllavisë.

E keni lehtë ju hoxhallarët se rrogat i merrni nga Beogradi, çka me ba na bujqit, ia lëshonte ndonjëri nga fundi i odës. Hoxha e shihte me përbuzje, por nuk i përgjigjej.

Po sot kush ua jep rrogat hoxhallarëve që vazhdojnë me propagandë të fëlliqur kundër shqiptarëve. Pse prapë pushtetarët ua krehin bishtin? Pse i privilegjojë si dikur Beogradi?

 

[SystemA]

E <censuruar> nga ana e ime ose e shkurtue....ENKAS.

A gabojmë kur huazojmë fjalë të huaja në gjuhën shqipe?

Fjalë, histori, shpjegime, etimologji, e të dhana të tjera për gjuhën shqipe. Pa paragjykime, e pa qëllime parashkruese. I hapun për sugjerime.

Plator Gashi, një i ri nga Prishtina, dashamirës i gjuhës shqipe tregon se ideja dhe gatishmëria për ta hapur këtë faqe i ka ardhur shumë natyrshëm.

Ideja ka qenë që jo vetëm t’i paraqes ato fjalë para njerëzve që ata t’i shohin e përbrendësojnë, por edhe të kuptojmë që nuk kanë asgjë të keqe ato fjalë. Disa prej tyre as nuk janë në fjalor. Pra, gjuha nuk është vetëm ai fjalor i standardit që mban një numër të caktuar fjalësh dhe na tregon neve çfarë të përdorim. Sipas meje, fjalori duhet me qenë një vegël që dokumenton se si njerëzit e flasin gjuhën dhe jo anasjelltas, ka thënë ai.

Beni....kerkoj ndihmen e juaj per kete folje,nga.....fjaluer.

Mushtëkohem...

Mesohem me nje rreth apo mjedis te ri shoqeror,me nje pune,me nje njeri etj.;............................................familjarizohem me dike.

Sipas ktij qe ka bere hulumtimin,dhe ky fjaluer jep kete sqarim,shpjegim e ku ta se si mund te emertohet tjeter...

Pra...Fjala e ditës, edhe pse pak e përdorun në shkrime bashkëkohore, i përgjigjet mjaft mirë foljeve mesore «familjarizohem», «ambientohem» dhe në ni kuptim «mësohem».⁣
⁣
E zbërthen etimologjikisht Vladimir Orel, i cili thote se mund të vijë nga latinishtja domesticāre, nga domus "shtëpi", me ramjen e rrokjes nistore.⁣
⁣
Dizdari thotë se vjen nga një term turk muştak me kuptimin «i/e dëshirum».

Nje femer i pergjigjet ktina....burbuqekastrati
@altriml fjala jote e re and......❤.

Hulumtova vete ne kete rast dhe me doli ky..............DARI.

https://www.instagram.com/p/BV8VMS-lcRl/

PS....ky fjaluer ka dhe.....Callaveqan.

Ni tjeter jep risposta...Ka ana e Dugagjinit perdoret KALLUKONGJE per te njejtin kuptim.

FAZIT....sipas meje me IDIOT njerez nuk gjen.

Naten e mire...dhe shpresoj qe Ajnej apo noi tjeter ti zbertheje kto skipet.

Tungi.

 

[Gi de Masha]

E <censuruar> nga ana e ime ose e shkurtue....ENKAS.

A gabojmë kur huazojmë fjalë të huaja në gjuhën shqipe?

Fjalë, histori, shpjegime, etimologji, e të dhana të tjera për gjuhën shqipe. Pa paragjykime, e pa qëllime parashkruese. I hapun për sugjerime.

Plator Gashi, një i ri nga Prishtina, dashamirës i gjuhës shqipe tregon se ideja dhe gatishmëria për ta hapur këtë faqe i ka ardhur shumë natyrshëm.

Ideja ka qenë që jo vetëm t’i paraqes ato fjalë para njerëzve që ata t’i shohin e përbrendësojnë, por edhe të kuptojmë që nuk kanë asgjë të keqe ato fjalë. Disa prej tyre as nuk janë në fjalor. Pra, gjuha nuk është vetëm ai fjalor i standardit që mban një numër të caktuar fjalësh dhe na tregon neve çfarë të përdorim. Sipas meje, fjalori duhet me qenë një vegël që dokumenton se si njerëzit e flasin gjuhën dhe jo anasjelltas, ka thënë ai.

Beni....kerkoj ndihmen e juaj per kete folje,nga.....fjaluer.

Mushtëkohem...

Mesohem me nje rreth apo mjedis te ri shoqeror,me nje pune,me nje njeri etj.;............................................familjarizohem me dike.

Sipas ktij qe ka bere hulumtimin,dhe ky fjaluer jep kete sqarim,shpjegim e ku ta se si mund te emertohet tjeter...

Pra...Fjala e ditës, edhe pse pak e përdorun në shkrime bashkëkohore, i përgjigjet mjaft mirë foljeve mesore «familjarizohem», «ambientohem» dhe në ni kuptim «mësohem».⁣
⁣
E zbërthen etimologjikisht Vladimir Orel, i cili thote se mund të vijë nga latinishtja domesticāre, nga domus "shtëpi", me ramjen e rrokjes nistore.⁣
⁣
Dizdari thotë se vjen nga një term turk muştak me kuptimin «i/e dëshirum».

Nje femer i pergjigjet ktina....burbuqekastrati
@altriml fjala jote e re and......❤.

Hulumtova vete ne kete rast dhe me doli ky..............DARI.

https://www.instagram.com/p/BV8VMS-lcRl/

PS....ky fjaluer ka dhe.....Callaveqan.

Ni tjeter jep risposta...Ka ana e Dugagjinit perdoret KALLUKONGJE per te njejtin kuptim.

FAZIT....sipas meje me IDIOT njerez nuk gjen.

Naten e mire...dhe shpresoj qe Ajnej apo noi tjeter ti zbertheje kto skipet.

Tungi.

Beni, këtë temë e ripostova te tema të mësojmë të shkruajmë e të flasim shqip kliko këtu

 

[SystemA]

Beni, këtë temë e ripostova te tema të mësojmë të shkruajmë e të flasim shqip kliko këtu

Shkrimin e plote e gjeni tek....Radio Europa e Lire.

Naten e mire MESUES.

 

[King Bardhyl]

Kukan: North Macedonia could receive a date in the fall, Albania less likely

By EWB - 28.08.2019

Eduard Kukan; Photo: European Union

BRATISLAVA – North Macedonia could receive a date for the start of negotiations in the fall, while this scenario is less realistic for Albania. When it comes to Belgrade-Pristina dialogue, Federica Mogherini has not shown enough leadership, but it is doubtful Josep Borrell will do better, says former Member of the European Parliament Eduard Kukan.

In an interview with the Slovak Foreign Policy Association (SFPA), Kukan, who chaired the Western Balkans Working Group during his time in EP, explains that North Macedonia has been meeting the criteria for years, but the Union has been postponing the opening of accession negotiations, which, he believes, is absolutely embarrassing and demotivating.

“North Macedonia could be given a specific date at the European summit in the fall, which I consider realistic,” says former MEP, adding that, while Emmanuel Macron had very categorical statements on the issue, it seems that he is already easing them.

On the other hand, while he is aware that Tirana is also waiting for a similar step, Kukan believes that the situation Albania is completely different.

“They have to implement a huge judicial reform, the opposition boycotts the parliament and, above all, the Albanians cannot find compromises”, he pointed out, adding that it would be unrealistic for Albania to receive the date at the moment.

When it comes to Belgrade-Pristina dialogue, Kukan once again expressed criticism towards the High Representative Federica Mogherini, who, according to him, did not show enough leadership skills.

“At the moment when Kosovo was imposing tariffs on Serbia, it was necessary to travel there and slam the table”, Kukan was unambiguous.

He does not think that Mogherini’s successor Josep Borrell would do a much better job.

“I remember him as President of the European Parliament. His nomination surprised me because the Spaniards have more dynamic and younger politicians”, said Kukan, proposing a special envoy as a solution to the dialogue.

Asked about the idea of the exchange of territories, which was circling around during the previous year, he assessed that it was not only a campaign strategy.

“I expect that the issue of resolving recognition of Kosovo by exchanging territories with Serbia will come back. However, this could destabilize neighboring Bosnia and Herzegovina”, warned Kukan, stressing his opposition to the idea.

 

[Gi de Masha]

Kukan: North Macedonia could receive a date in the fall, Albania less likely

By EWB - 28.08.2019

Eduard Kukan; Photo: European Union

BRATISLAVA – North Macedonia could receive a date for the start of negotiations in the fall, while this scenario is less realistic for Albania. When it comes to Belgrade-Pristina dialogue, Federica Mogherini has not shown enough leadership, but it is doubtful Josep Borrell will do better, says former Member of the European Parliament Eduard Kukan.

In an interview with the Slovak Foreign Policy Association (SFPA), Kukan, who chaired the Western Balkans Working Group during his time in EP, explains that North Macedonia has been meeting the criteria for years, but the Union has been postponing the opening of accession negotiations, which, he believes, is absolutely embarrassing and demotivating.

“North Macedonia could be given a specific date at the European summit in the fall, which I consider realistic,” says former MEP, adding that, while Emmanuel Macron had very categorical statements on the issue, it seems that he is already easing them.

On the other hand, while he is aware that Tirana is also waiting for a similar step, Kukan believes that the situation Albania is completely different.

“They have to implement a huge judicial reform, the opposition boycotts the parliament and, above all, the Albanians cannot find compromises”, he pointed out, adding that it would be unrealistic for Albania to receive the date at the moment.

When it comes to Belgrade-Pristina dialogue, Kukan once again expressed criticism towards the High Representative Federica Mogherini, who, according to him, did not show enough leadership skills.

“At the moment when Kosovo was imposing tariffs on Serbia, it was necessary to travel there and slam the table”, Kukan was unambiguous.

He does not think that Mogherini’s successor Josep Borrell would do a much better job.

“I remember him as President of the European Parliament. His nomination surprised me because the Spaniards have more dynamic and younger politicians”, said Kukan, proposing a special envoy as a solution to the dialogue.

Asked about the idea of the exchange of territories, which was circling around during the previous year, he assessed that it was not only a campaign strategy.

“I expect that the issue of resolving recognition of Kosovo by exchanging territories with Serbia will come back. However, this could destabilize neighboring Bosnia and Herzegovina”, warned Kukan, stressing his opposition to the idea.

* Cka të thuash o King djali?! Për inati gjithnjë na e bëjnë, ne popullit hyjnor!

 

[Pirati]

Kumandante Kapuqino Pizaiolo

Ramushi, unë nuk e di…


Gazeta Express
28 Gusht 2019 20:45

Shkruan: Lis Bukuroca


Unë nuk dija si rritet paga, por ajo u rrit nga 1.3oo në 2959, për kravata dhe jam pendu. Unë nuk dija si shkëputet Çakorri, por e firmosa dhe për çudi, Çakorri u shkëput! Mirëpo, është i joni!Unë i kam bërë edhe dezertorët në Dukagjin veteranë, sepse ata janë tutë shumë tu ikë!

Unë nuk di si jep njeriu dorëheqje, por e bana dhe marr vendime si kryeministër!

Unë nuk di pse jam mysliman, jam Gjokaj, por jam mysliman.Unë nuk di si ruhet buxheti i shtetit, por e di mirë si ruhen diskotekat e Zvicrës!Unë nuk kam punësua të afërm, por e kanë bërë të tjerët dhe e kam marrë vesh nga mediat! Nuk e di, por mora vesh nga gazetat, se në telekom janë punësue 1oo veta dhe kjo zbrit papunësinë!

Unë iu kam dhanë Grupit të Kumanovës 219.ooo euro, 6o milionë ua kam falë qytetarëve tanë, veteranëve të rinj për dhjetë vjet ua jap 318 milionë; asht mirë sepse une due me pasunue çdo banorë të Kosovës, për mos me ikë jashtë.Unë nuk e di, por mendoj se kemi pasë qeverinë ma të madhe në botë dhe kjo tregon sa shumë dashni kemi për Kosovën, si e luftojmë papunësinë dhe krimin.Mediat po thonë se pushimi në Zvicër, në hotelin “Carlton” të Saint Moritz më ka kushtu 8o.ooo franga, por unë nuk e di. Unë fitoj shumë ma shumë se sa muj me harxhue.

Nëse më rivotoni, do të bëhem më i mençur, sepse lexova tri faqe nga libri i Macchiato Velit dhe do t‘i lexojë edhe disa statuse të tij!

Kam pasë nderin ta takojë; është filozof i shquar, gjinekolog dhe androlog i madh! Nuk e di saktë, por mendoj se është arbëresh i Italisë, dhe emri i vërtetë duhet të jetë Makiato Velia! Shoku i ngushtë i tij është Kapuqino Pizaiolo.

Nëse më votoni, Maikato Velinë do ta bëjë kryetar të 400 këshillanave, se sepse due me punue ma mirë! Hapat për gjumë dhe qetësim do t‘i do ta keni falas! Edhe viagrën nëse më votoni vetëm mue!

Dikush mendon se unë nuk lexoj, por gabohen. Unë kam lexua libra të trashë pa syrete, si “Komedinë tokësore” të Dante Ali Gerës, pastaj librin me poezi të Kadaresë, “Kush e solli Vjosën!” Ky m’u pat lut mu fotografu me mue si shqiptar shembullor dhe europian i madh. Dhe ia plotësova dëshirën!

Do ta lexojë edhe librin e Sharl Marksit, “Kapitalizmi është fukarallëk!” E kam lexue edhe librin e Hashimit. Asht roman fantastik.

Nëse më votoni, për katër vitet e ardhshme, do ta zvogëlojë hala papunësinë dhe do të mundohem me ba çdo kosovar milioner. Do të punësojë ma shumë këshillana dhe ma shumë qeverivirana. E keni meritu me ju xhet punë. Ju për mu të gjithë meritoni mu ba veterana. Une e di sa kini hekë ju! Vetëm shpirti jem e di sa kam vujtë për juve! Dhe, mos harroni, unë jam ma i meçëm se Rexhep Qosja. Ai ka pasë ma pak vota se une!

 

[par]

SAMI REPISHTI *

Ridgefield, CT. – Njiqind e gjashtë vjet ma parë, poeti i madh At Gjergj Fishta, i zhgënjyem thellë nga grindjet dhe mosmarrëveshjet në mes shqiptarëve, theu betimin e marrun, e shkroi këto rreshta: 1913 -”O Perëndi! A ndjeve?/ Trathëtarët na lanë pa atdhe/E Ti gjuen me rrfe, lisat/ Nepër male kot!” (Drama “Juda Makabe”, 1920) Nji blasfemi për fratin françeskan: me qortue aktin hyjnor! Dëshprimi i thellë të sjellë në këte formë zemrimi të pakontrolluem.
Titulli i këtij shkrimi më erdhi në
mendje nga leximi i nji artikulli të botuem në gazetën “Dielli”, organ i VATRES, më 24 korrik 2019. Teksti i plotë ashtë:
1922 – “Dialog në mes të ‘dy ekselencave’, burra shteti:
-Kur të prishim Shqipërinë, ku do vemi?
-Do vemi atje ku kemi venë paratë në bankë!
-Po pse të mos hyjmë në sherbim të atyre që u a shitëm Shqipërinë?
-S’do na qasin!…..se trathëtarët, as armiku nuk u zë besë…!”
– (Faik Konica. “Diell”i, 17 qershor 1922)
2019- Nga Franca, nji intelektuale e mirëfilltë shkruen:
“ ….Urrejtjen ma mësoi Edi Rama, ma mësoi Erion Veliaj, ma mësoi numri i deputetëve që ndoqën si bagëti pocaqitë e tyre. Kjo urrejtje e mbjellë është gjëja më e pafalshme që kanë arritur ata me taktikën e ndyer të përçarjes dhe të sundimit….Nga disa rrethana, burime, njerëz dhe fakte, e dija prej shumë kohësh rrezikun që përfaqësonte ai. Por, ai i kaloi të gjitha limitet e zhgënjimit…” (Cecilia Plasari. “Panorama”, 28.7.2019). Përçarje për sundim: smundja shekullore e shqiptarëve!
2019 gusht -”….Ashtu si e shoh unë luftën në Tiranë, ajo nuk është mes partive të Oligarkisë, se ata mirren vesh e bëjnë rrotacion. Pavarësisht se çka u papagallojnë militantëve poshtë, ata kanë një marrëveshje me njëri-tjetrin, por nuk ia kanë besën të huajve….. Me sa kam dëgjuar unë, Luli (Basha) bëhet kryministër, e dikush i Edit (Ramës) zëvendëskryministër, kurse Meta merr pjesën e vet deri në zgjedhjet e ardhme….Atyre tashmë nuk u hynë në punë demokracia, por vetëm për retorikë. Thelbi është kontrolli i shtetit dhe atij të ashtuquajturit ‘shtet’ që kemi sot në Tiranë. Sepse prej tij rrjedhin shumë gjëra..” (Letër nga nji koleg universitar).
“A mund të ketë skandal më të madh politik për një vend se shantazhi nga Qeveria ndaj Presidentit të vendit dhe kryetarit të opozitës?”, pyeste nji analist. “Vetëm në Shqipëri ngjasin të tilla skandale, sepse, vazhdon ai: “…Shqipëria ka arritur ditën kur mund të prodhohen skandale, të kryhen krime, të zbulohen maskerada, të ngrihen akuza apo të bahen sulme aq të mëdha, aq të pamendueshme, dhe aq të shumta…”. Flitet për mesazhin e KM Rama, dërgue Presidentit Meta, me kërcënim të largimit nga detyra, asgjësimit të LSI-së dhe eliminimin politik të krytarit të opozitës, L. Basha. Nji pohim ma i fortë i përgatitjes për marrje të pushtetit me dhunë, asht e vështirë të gjindet!
Në përgjigje të thirrjeve të hapuna socialiste me marrë me dhunë pushtetin vendor të Bashkisë së Shkodrës, deputeti i PDsë për qytetin, prof. Romeo Gurakuqi, tha: “(deklaroj)…para së gjithash, nisur nga interesat themelore të ruejtjes së paqes sociale në Shkodër dhe nga nevoja imediate e shmangies se çdo përplasje artificiale, që mund të provokojë ambicia politike, e paarsyeshme”. (Theksi i im. SR) Kjo sentencë magjistrale e nji mendje të ndritun, kjo pjekuni politike shkodrane nga nji emën që frymëzon shpresë për të ardhmen, i referohet nevojës për “…marrjen parasysh në vlerësimin e pozicionit karshi publikut dhe institucionit më të lartë të qeverisjes krahinore, para çdo deklarimi ose veprimi të mëtejshëm politik”. (“Panorama”, 14.7.’19)
Demokracia në Shqipëri asht në krizë serioze! Shqipëria ka nevojë për gjak të ri!
Nji zhvillim i këtill rrezikon kthimin në autoritarizëm si hapi i parë dhe ngritjen në piedestalin e diktaturës pa pengesë si objektiv kryesor. Hannah Arendt e përcakton këte fazë: “Nëse çdonjeni drejtues ju gënjen rregullisht, rezultati i gënjeshtrës nuk ashtë se ju besoni gënjeshtrat, por ka mundësi që çdonjeni të mos besojë fare në të ardhmen…. Dhe nji popull që nuk beson fare, nuk mund të arrijë në përfundime të arsyeshme. Ata janë të denuem me paaftësinë për veprim, me paaftësinë me mendue e gjykue. Dhe me nji popullsi të këtill, demagogët kanë mundësi me veprue simbas dëshirës së tyne”. E ngjashme me Shqipërinë në vitin 2019, fatkeqësisht!
Sot, në Shqipëri, jemi dëshmitarë të nji kapitulli shumë të errët të historisë sonë kombëtare: ngjarje të rrezikshme që zhvillohen pa drejtim, pa kuptim, në detin e gjanë të marrëdhanjeve ndërkombëtare. Sot, jemi dëshmitarë të nji ekzekutivi që dominon pa sensin e përgjegjësisë politike e morale, pa frikën e llogaridhanies, jetën e nji vendi pa Parlament, pa Gjykatën e Naltë dhe pa Kushtetuese. “Shtet” pa kurriz!
Sot jemi dëshmitarë të nji skenari ku qytetarët janë viktima të përbuzjes dhe shfrytëzimit nga klasa neokomuniste që synon marrjen absolute të pushtetit dhe që ka mundësi të fitojë nëse shumica dërmuese që nuk aprovon, ruen heshtjen. Po ndërtohet nji shoqëni e nji shtet që përjashton dëshmorët dhe aktivistët e lëvizjes demokratike dyzetepesëvjeçare antikomuniste….. Nji paradoks shqiptar! Kjo asht fatkeqsi e jona kombëtare! Më kujtohet thanja e euro-deputetes austriake, Doris Pack: “Nuk ka gja që vjen nga Shqipëria e që më çudit!”
Me u çuditë, jo! Me u tronditë, po! Shprehje amerikane, që vlen sot për Shqipërinë!
Tronditemi kur lexohet në shtypin e vendit tonë komenti “…mund të thuhet se KM (Rama) që e pikturoi Shqipërinë njëpartiake, nuk është fajtori i vetëm, pse shteti zhbëhet, ‘Rilindja’ forcohet, por mëkatarë janë edhe ata që këte e dinin dhe kishin mundësi ta thonin, por shkaku i interesit personal ata heshtën, dhe popullit kurrë nuk i treguen se burrështetasit e tij hajdutë bërtisnin: ‘kapeni hajdutin’, dhe se jeton në një shtet ku politikanëve kriminelë u falet krimi, e mëkatarët hallexhinj e të papushtetshëm mbushin burgjet”. Po ky shkrimtar na ka dhanë sentencën klasike: ‘Nuk ndërtohet Parrizi me muratorët e Ferrit!’. (Kim Mehmeti) Nji koleg i tij gazetar shkruente: “Shqipëria ka sot nji ndërgjegje të deformuar, nga lufta e paskrupullt që bëhet për para e për pushtet!”
Shqipëria ka nevojë për nji transfuzion gjaku të ri!
Në nji atmosferë politike të ndershme dhe efektive njikohësisht, duhen kritikue thanjet e veprat e nji “udhëheqsi” në nji dialog të hapët dhe të lirë. Ashtë pjesë e procesit demokratik. Por, nuk ashtë as e drejtë, as efektive, metoda që synon poshtënimin e “udhëheqjes” me akuza personale. Ky aspekt nuk ashtë detyra e atyne që mbrojnë shtetin dhe zbatimin e ligjit, nuk ashtë prerogativë e kundërshtarëve të ndershëm, detyra e të cilëve ashtë me zbulue, demaskue dhe gjykue gabimet e “udhëheqjes” politike.
Përndryshe, do të përfundojmë në nji situatë ku konflikti do të bahet nga të dy palët anmiqsore të njena-tjetrës mbi baza individuale dhe do të anashkalohet thelbi i kritikës konstruktive kundër nji situate të padëshirueshme. Vëmendja e publikut do të zhvendoset nga subjekti kryesor dhe rezultati do të jetë nji përplasje e damshme, e rrezikshme e jo rezultate. Shkatërrimi i “shtetit” nuk ashtë katastrofë partiake, por kombëtare, dhe duhet evitue me çdo kusht! Ky ashtë rezultati i atmosferës helmuese të diskursit politik sot në vendin tonë: shamje, përsëri shamje me shprehjet ma vulgare pa u skuqë fare… e asgja të re!
Rrezikojmë të ballafaqohemi me nji shtet të ri neokomunist, që ashtu si i maparëshmi, si regjimet fashiste e naziste, që do të shkaktojë dame të pariparueshme për të drejtat e qytetarëve, me që gjatë gjithë ekzistencës tij ky “shtet” do të kishte kontrollin e plotë mbi shoqëninë shqiptare, me persekutime dhe represion të motivueme politikisht, si dhe do të shkelë detyrimet e marruna ndërkombëtare. Ashtu si prindët e tyne komunistë, sot mbasardhësit neokomunistë kanë nji ngjashmëni të përbashkët në nji pikë: kanë tiparin e përbashkët në qëndrimin e tyne, janë të mbruem me frymën e urrejtjes që, si tharmi i bukës së gatueme në kuzhinën komuniste, i jep shije gjithë aksionit, mendimit dhe fjalës së tyne.
Gazeta liberale gjermane “Der Tagespiele”, e datës 20 korrik, shkruente: “se protestat e opozitës në Shqipëri janë shprehja e reagimit popullor kundër pushtetarëve abuzivë dhe të korruptuem. Ajo apelon që elitat në Europën Perëndimore të kapërcejnë padituninë e tyne arrogante dhe të bashkohen me ata që ngrihen kundër abuzimit me pushtetin…”
Ky abuzim u konfirmue edhe me deklaratën e Z. Luigi Foreca, ambasador i Bashkimit Europian në Shqipëri. Simbas “Euronews”, shkruen gazeta “Illyria” e New Yorkut, me 22 korrik 2019, “… e tashmja ashtë e qartë se ne kemi ndjekë votimet për së afërmi; ajo që na shqetëson ashtë fakti se elektoratit shqiptar i ashtë mohue e drejta e nji alternative të randësishme. Dhe kjo ashtë arsyeja që reforma elektorale ashtë sot ma me randësi se asnjiherë ma parë”.
Flitet për mohimin e votimeve të lira dhe të ndershme për shumicën e popullsisë!
Sot, dialogu politik i qytetnuem ashtë nxjerrë jashtë binarit dhe dyluftimi politik ashtë i ashpër e pa doreza…, që paralajmëron vetëm nji katastrofë politike nëse nji zgjidhje e arsyeshme për të gjithë nuk gjindet “tashti dhe këtu”. Deklarata e zyrtarit amerikan të Departamentit të Shtetit, smbasador Phillip Reeker, hap nji dritore në këtë drejtim: “…
SHBA nuk do të bahen arbitër i politikave të brendshme të Shqipërisë, por ne do të vazhdojmë të inkurajojmë të gjitha palët të punojnë së bashku me institucionet dhe të bëjnë hapat e duhur që të ecin përpara. Dhe, nëse institucionet nuk bëjnë punën e tyne, atëherë punoni që të ndryshoni ato, nëpërmjet mjeteve kushtetuese që keni”. (Theksi im. SR) Ky koment u ba në forumin e organizuem nga Këshili i Atlantikut, Uashington, D.C., më 18 korrik 2019.
Mjetet kushtetuese nuk ekzistojnë! Kështu, “problemi” shqiptar komplikohet edhe ma shumë sepse, “…sot, tre vjet mbas miratimit të Reformës për Drejtësi (22.7.2016), Gjykata Kushtetuese ka vetëm nji anëtare, së cilës i ka mbaruar mandati dhe Gjykata e Lartë nuk ka anëtarë të mjaftueshëm për vendime. Vetting-u ka larguar mbi 60 gjyqtarë dhe prokurorë, ndërsa 35 kanë dhënë dorëheqje. Në sistemin e drejtësisë mungojnë 102 gjyqtarë e prokurorë, tej parashikimeve të optimistëve të kësaj reforme” (“VoA”, 20.7.2019)
Fletorja prestigjioze “The Economist” e përcaktoi: “Shqipëria ashtë në kaos!”.
Mbetet shpresa se riformimi i Gjykatës Kushtetuese do të vendosë mbi largimin e Partisë Demokrate nga Parlamenti, vendimin e Presidentit Meta mbi datën e re të votimeve, 13 tetor 2019, dhe elementë të tjerë që përbajnë krizën e randë politike në Shqipëri.
Por kush siguron korrektesën e nji veprimi të këtill me randësi kapitale në nji shtet sot njipartiak? Qeveria e “shtetit” njipartiak? Unë dyshoj!
* * *
Para nji situate të këtill kaotike dhe nji dispozicioni mendor që kërkon sigurim, vendosa të kërkoj mendimin e ambasadorit të ri të SHBA-së në Shqipëri, The Honorable Yuri Kim, dhe të shprehë shqetësimet e mia si qytetar amerikan për vendlindjen time që dua kaq shumë, Shqipërinë. Ma poshtë janë pjesë të letrës, datë 31 korrik 2019:
“The Honorable Ambasador Yuri Kim, pranë Departamentit të Shtetit Uashington D.C. Shumë e nderuemja ambasador Kim:
……Situata e sotme në Shqipëri tregon se nji veprimtari politike ‘normale’ nuk ashtë e mundun, për arsye të nji mentaliteti komunist të maskuem, dhe për arsye të nji qëndrimi kambëngulës me marrë pushtetin absolut, mundësisht tue ndertue nji sistem politik njipartiak. Në qershorin e kaluem, në nji intervistë me “Zërin e Amerikës” quejta zgjedhjet e 30 qershorit 2019 ‘artificiale’, sepse në fakt nuk kishte nji problem të randësishëm me pengue ‘zgjedhje’ të përgjithëshme, të lira dhe të ndershme…. Për mendimin tim, ajo ashtë rezultat i nji ballafaqimi ndërpartiak të vazhdueshëm në luftë me fitue e me sundue. Simbas nji filozofie politike në Shqipëri, ‘pushtet’ don të thotë ‘pushtet absolut’, asgja ma pak…. Zgjedhjet u gjykuen ‘të vjedhuna’. Vendi përfundoi me nji Parlament në shërbim të Ekzekutivit, dhe të nji sistemi gjyqësor thellësisht të korruptuem…. Nji nga të metat politike që vërejmë në Shqipëri ashtë moskokëçarja për këshillimet që vijnë nga qeveri dhe miq të jashtëm. Ashtë nji meturinë e propagandës së kaluemes komuniste dhe ashtë e damshme…. Unë mendoj se sugjerimi i Departamentit të Shtetit që të mbahen zgjedhjet, pavarësisht nga manipulimet e ekzekutivit, nuk ka qenë ma i preferuemi dhe propozimi i Presidentit I. Meta me shtye zgjedhjet deri më 13 tetor 2019 me qëllim që të shfrytëzohet kjo periudhë kohe për negociata në nji atmosferë ma të mirë, ka qenë logjik…
Gjykimi i ambasadores franceze, Mme Vasak “ …duhet ta dini se ky popull, qytetarët e këtij vendi, meritojnë nji zgjidhje të arsyeshme” ashtë i mirëpritun. Përballë rrezikut të nji sistemi njipartiak, Shqipëria ka nevojën ekzistenciale me pasë nji parti politike të dytë me qëllim të pengojë vendosjen formale të nji sistemi politik njipartiak…..
Me shumë randësi ashtë humbja e shpresës në popullsinë për nji të ardhme ma të mirë. Sot, jemi dëshmitarë të nji kapitulli të errët në historinë e vendit tonë, me eveniment të rrezikshëm e të pakontrollueshëm në nji vend që dominohet nga ekzekutivi, i cili nuk njeh as rregullat politike, as përgjegjësinë morale. Sot jemi dëshmitarë të dominimit të vendit nga elementë neokomunistë që luftojnë me mbajtë pushtetin absolut, ndërsa shumica e madhe e popullsisë ka heshtë….!
……Ambasadori Phillip Reeker, nd/ Sekretari i Shtetit, deklaroi (në Atlantic Council, Uashington, D.C.) se ’… Shtetet e Bashkueme do të vazhdojnë me inkurajue të gjitha palët me bashkëpunue me institucionet shtetnore…. Nëse këto institucione nuk kanë sukses në funksionet e tyne, na rekomandojmë me ba përpjekje dhe me i ndryshue me mjetet konstitucionale që Shqipëria ka…’. (Theksi im, SR.)
Ky ashtë nji sugjerim konkret dhe qëllimmirë, por ku janë këto ‘institucione shtetnore’? Prandej, nevoja për ‘institucione të besueshme shtetnore’ ashtë e nji randësie primare. Më lejoni të paraqes sugjerimet që vijojnë:
1) Formimi i nji qeverie të përkohshme dhe teknike, me qellim:
2) Me përpunue nji reformë të re elektorale, dhe votime të përgjithshme, të lira, të ndershme brenda 6 muejsh;
3) Parlamenti i ri të përmbajë të gjithë spektrin politik të vendit, si dhe të formojë, në mënyrë të preferueme, nji qeveri koalicioni për përgatitje të anëtarësimit të Shqipërisë në Bashkimin Europian. Mbikëqyrja ndërkombëtare ashtë e domosdoshme.
Ambasador Kim:
Këto janë disa nga këndvështrimet e mia për vendlindjen time, Shqipërinë sot! Shqipëria ju pret mbas nji mungese të gjatë ambasadoriale. Pa dyshim, ju do të jeni e mirëpritun, e nderueme, e respektueme dhe e ndigjueme prej tyne. Shqipëria, për të gjitha arsyet, ashtë sot vendi ma pro Amerikan në Europë. Me këte letër, sot, unë dëshiroj me shprehë konfidencën time të plotë në profesionalizmin tuej dhe në eksperiencën e gjatë diplomatike tuejën. Kam çdo arsye me besue se me përpjekjet e jueja do të dilni me sukses në gjetjen e nji zgjidhje të arsyeshme për problemet e vetëkrijueme në Shqipëri.
Miliona sy janë drejtue sot kah ju, në këtë moment që filloni misionin tuej diplomatik në Shqipëri. Na, të gjithë, do të lutemi për suksesin tuej.

 

[SystemA]

Ky të shkojë të rregullojë surratin pastaj të blejë avion’!

Ky ishte komenti i parë që më ra në sy, direkt pas një lajmi pa shumë rëndësi dhe pa asnjë lidhje me Shqipërinë. Një lajm që njoftonte se futbollisti i Barcelonës dhe Brazilit, Nejmar, kishte blerë një avion privat dhe e kishte inaguruar duke bërë një fluturim me shokët e fëmijërisë në Las Vegas. U befasova nga komenti dhe nisa të lexoj më poshtë. Më bëri përshtypje që lajmi kishte shumë komente, trecereku i të cilave të mbushura me sharje dhe mllef. Dikush e shante me një racizëm befasues si njeri me ngjyrë; një tjetër thoshte se kishte marrë paratë që i meritonin shokët e tjerë në ekip se ata luanin për të, ndërsa dy komentet më të ashpra ngjanin më shumë me një mallkim. Njëri thoshte pak a shumë, “hëngsh kokën me këtë avion”, ndërsa tjetri, akoma më radikal: t’u bëfshin ilaçe paret e këtij avioni.

Ngela tejet i befasuar! E kuptoj mllefin e komentuesve ndaj njerëzve të politikës të pasuruar në mënyrë të dyshimtë; i kuptoj edhe sharjet ndaj njerëzve të biznesit të pasuruar më mënyrë spekulluese apo duke shmangur taksat publike, por nuk i gjeja asnjë shpjegim mllefit ndaj futbollistit të famshëm Brazilian. Nejmar mund të konsiderohet shembull për t’u frymëzuar në jetë. Së paku për një të ri. Ka lindur në një familje të varfër në një zonë po aq të varfër dhe arriti që falë talentit dhe punës të kthehet në një yll botëror i superpaguar. Por paguhet për punën e tij dhe nuk besoj se në jetë, i ka hyrë në pjesë ndonjë prej komentuesve shqiptarë. Po ashtu, ka të drejtë t’i shpenzojë paratë e tij ashtu si ai mendon.

Më qëlloi ta bisedoja këtë rast me një mikun tim, që merret që prej 3 vitesh me një studim për komentet në mediat online. Një studim që tenton të shpjegojë mënyrën se si veprojnë individët në anonimat dhe se si pikërisht aty, shprehin një pjesë të mllefit dhe kompleksit që në kushtet identiteti e shmangin ose e moderojnë. Profesor në universitet, ai më furnizoi me një seri komentesh brilante, padyshim ndër më tipiket që të bëjnë të reflektosh thellë. Ato që më bënë përshtypje qenë disa komente në lajmin se Monika Belucin vijonte të dukej perfekte me bikini edhe në moshën 51 vjeçare. “Po hape shalët si kjo kurva nuk plakesh shpejt” shprehej njëri. “Po kjo katunarja e Sicilisë që bën si seksi” shprehej i dyti, ndërsa disa komente të tjera ngjanin më shumë si fantazi pornografike se sa një koment mbi një lajm pa shumë bujë, se Monika Beluci dukej ende e mirë me bikini edhe 50 vjeç.

E kuptoj xhelozinë dhe mllefin në Shqipëri. Në një vend ku barazia fallse ka qenë dominuese prej gjysëm shekulli, prishja e saj ka krijuar çekuilibra shoqëror, por edhe psiqik. Një vend që vjen nga një mizerje e shpërndarë në mënyrë të barabartë e ka të vështirë të pranojë që pas 25 vitesh njerëzit nuk janë më të barabartë. Dhe shoqëria do të jetë e tillë tani e tutje. I gjej një shpjegim gjithë ankesave të personave publikë, sepse një vend kaq i vogël, fillon dhe të kujton se si ke pasur gjyshin e stërgjyshin dhe harron që suksesi është dimension personal dhe s’ka lidhje me biografitë. Por ne jemi mësuar kështu dhe kjo do dojë kohë të korrigjohet. Me të rinjtë padyshim që ndodh shumë ndryshe. Por nuk kuptoj mllefin ndaj personazheve që s’i lidh asgjë me këtë vend, si Nejmar dhe Beluçi, që për fatin e keq tonin as nuk ju njofim babain, gjyshin apo kushërinjtë. Mbi të gjitha, mllefin ndaj njerëzve që kanë ecur para falë talentit të tyre, edhe pse nuk i kanë marrë leje askujt se me kë duan të shkojnë në shtrat apo se si do t’i shpenzojnë paratë e tyre.

Që xhelozia dhe zilia janë ndjenja njerëzore kjo është e njohur që kur ka nisur jeta në këtë planet. Që ka njerëz që nuk e durojnë dot suksesin e tjetrit edhe kjo është normale. Në folklorin shqiptar ka me dhjetra rrëfime që tallen me zilinë dhe cmirën si fenomene. Si ajo barcaleta e famshme kur personi i tretë që i kërkuan të shprehte një dëshirë, nuk kërkoi asgjë për vete, por kërkoi që mos t’i plotësoheshin dëshirat dy të tjerëve para tij. Por një gjë duket se është keqkuptuar në Shqipëri. Ndaj suksesit mund të kesh zili, por jo mllef. Gjithkush do dëshironte të ishte i suksesshëm në jetë. Nuk ka dyshim që janë miliona fëmijë në gjithë globin që duan t’i ngjajnë Nejmarit dhe të kenë suksesin e tij. Që e kanë atë idhull. Ka padyshim miliona të rinj që ëndërrojnë të kenë karrierën e Belluçit dhe miliona femra që do dëshironin të kishin bukurinë e saj. Njerëzit e suksesit janë gjithnjë modele në jetë dhe bota ka ecur përpara duke imituar ata. Unë nuk di që ndonjë njeri në jetë të dëshirojë të imitojë një njeri të dështuar dhe të ëndërrojë të bëhet si ai. Por di që shumë të dështuar nuk ja falin kollaj suksesin atyre që ecin përpara. Edhe pse, nuk e ndalin dot atë.

21:18, 29 Gusht 2019 Autor: Blendi Fevziu.

PS....sa mire kur paret i fito QYL,si puna e ktij FANTOMasit.PARAZITI NUMER 1 ne..............shkerdhapatari(sipas meje).

 

[Duaje Siveten]

Fjal e shprehje qe na mungojn, ndjesi qe vertet tundojn​

Alpinistja nga Kosova, Uta Ibrahimi ka reaguar pas lëndimit të pësuar gjatë një ngjitje në majat e Shqipërisë.


Gjatë ditës së djeshme (e mërkurë) u raportua në media se Uta Ibrahimi ka pësuar një lëndim në Shqipëri apo më saktë në Majën e Rragamit afër Valbonës. Një gjë të tillë e ka konfirmuar edhe Ibrahimi sot (e enjte) me anë të një postimi në profilin zyrtar në Facebook.

Ibrahimi ka treguar momentin e lëndimit, ndihmën nga kolegët, qytetarët, organet e shtetit dhe gjendjen e rëndë shëndetësore.

Më poshtë keni postimin e Uta Ibrahimit:

Të dashtun .. e dij që jeni ba shumë merak edhe jeni mërzit për krejt çka keni lexu këto ditë …

Këto ditë kam kaluar momentet ma të bukura të jetës … të gjitha vrapimet malore, ngjitjet nëpër Kosovë dhe Shqipëri …shpesh m’kanë piku lotët prej gëzimit dhe jam kan shumë falemderuese për jetën tem ..

Por, jo gjitmonë ndodhin gjanat që na dojm.

Është e vërtetë, e kam pas një aksident në Valbonë, datë 27.08 rreth orës 16:00 gjatë zbritjes nga tentimi për ngjitjen në Majën e Rragamit / Faqja Veriore, një rrugë teknike – bashk me Aurelin.

Në zbritje, afër përfundimit të ngjitjes teknike, lëviz një guri rreth 50Kg, fillimisht në këmbën e majtë dhe në trup i cili përfundon në thembër të kembës së djathtë dhe një përplasje edhe ma tutje te posht.

Fillimisht e kemi lajmëru Nor Hysaj – i cili pastaj ka lajmëru të gjithë njerëzit e tjerë e te cilët kanë ardhë shumë shpejt deri afër vendit të aksidentit.

Në ndërkohë, ne kemi zbrit edhe nja 1 orë me litar deri në pikën kur më skam mund me ec më.

Kanë ardh ekipa e shpëtimit nga Valbona -Sami Hysaj, Arben Selimi, Nor Hysaj, Saimir Kalbaj, Keli Selimaj, Skender Selimaj, Erind Zalli, Ermali dhe të tjerë, të cilët për 6 orë më kanë bart te poshtë, deri te deri te qasja ma e afërt në rrugë, ku edhe kanë arritur ekipa e Shba Sharrit: Reshat Cana, Osman Uka, Fahmi Derda dhe Deni Hameli dhe ekipa e Shba Pashtrikut: Daja Lam dhe Besnik Dujaka.

Aty ka qenë edhe Policia dhe Ekipet e Ndihmës së shpejtë të cilët janë kujdesur për mua.

Gjendja shëndetësore:

Përveq lëndimeve të rënda në nyje dhe ligamenteve të këmbës, gjithashtu janë keq të thyera eshërat e thembrës së këmbës së djathtë – më sakt 4 gishatat në disa copa, copa-copa, dhe gishti i madh ne 8 copë që duhet intervenim mjeksor shumë shpejt … e që ma bënë të pamundur vazhdimin e ekspeditave për këtë vit e gjithashtu, trajnimeve, punës e jetës normale për disa muaj ?

Jam e mërzitur dhe trishtuar, mu ka thy zemra e po me dhemb shpirti …

por jam shumë me fat që kjo ka përfundu me kaq dhe për gatishmërinë e njerzve për me më ndihmu gjatë këtij askidenti. Faleminderit edhe Ambasadorit zt. Minxhozi, Kryetarit të Federatës Bjeshkatare të Kosovës Arben Lila, që e kanë ndihmuar krejt këtë proces.

Valbona, tash të du edhe ma shumë. Ma ke dëshmu edhe nji herë për dashninë e zemërgjonshinë e njerzve tonë. Mezi po pres me hjek gipsin e me vazhdu me ngjitje të tjera!

 

[SystemA]

WHO: Masern in Europa auf dem Vormarsch.

In mehreren europäischen Ländern steigt laut der Weltgesundheitsorganisation (WHO) die Zahl der Masern-Erkrankungen. Vier Länder verlieren ihren Status als Masern-freie Staaten.

Die Wiederherstellung der Masernübertragung ist besorgniserregend. Wenn nicht in jeder Gemeinde eine hohe Impfrate erreicht und aufrechterhalten wird, werden sowohl Kinder als auch Erwachsene unnötig leiden und einige werden auf tragische Weise sterben“, warnte Günter Pfaff, der Leiter der Europäischen Kommission für regionale Überprüfung der WHO für die Beseitigung von Masern und Röteln am Donnerstag.

Die WHO gab an, dass es im ersten Halbjahr 2019 in 48 europäischen Ländern 89.994 Masernfälle gab, mehr als doppelt so viele wie im gleichen Zeitraum des Jahres 2018, als es 44.175 Fälle gab, und bereits mehr als die 84.462 gemeldeten Fälle für das gesamte Jahr 2018.

Basierend auf Daten von 2018 gilt die Krankheit in Großbritannien, Griechenland, der Tschechischen Republik und Albanien nicht mehr als beseitigt. Masern gelten als beseitigt, wenn in einem bestimmten geografischen Gebiet 12 Monate oder länger keine endemische Verbreitung stattfand. Das heißt, wenn sie nicht irgendwie von außerhalb eingeschleppt wurde.

Obwohl die Krankheit hoch ansteckend ist, kann sie durch einen Impfstoff mit zwei Dosen vollständig verhindert werden. Doch die WHO hat in den letzten Monaten Alarm über die Impfraten geschlagen. Man warnt davor, dass durch die sinkende Durchimpfungsrate in den kommenden Jahren deutlich mehr Fälle zu erwarten sind.

Sowohl in Großbritannien, Griechenland, Albanien und Tschechien gab es seit letztem Jahr einen starken Anstieg bei den Infektionen. „Jedes dieser Länder ist ein Beispiel mit einer extrem hohen nationalen Impfrate. Dies sind also keine Beispiele für Länder mit besonders schwachen Systemen“, sagte Kate O’Brien, Direktorin der WHO-Impfabteilung.

„Dies ist die Alarmglocke, die auf der ganzen Welt läutet: Es reicht nicht aus, eine hohe nationale Abdeckung zu erreichen, sie muss in jeder Gemeinde und in jeder Familie für jedes Kind erreicht werden“, sagte sie.

Im ersten Halbjahr 2019 verzeichnete die WHO bereits 37 Todesfälle, im Gesamtjahr 2018 waren es 74. Das heißt: im letzten Jahr lag die Mortalitätsrate bei 0,09 Prozent, im ersten Halbjahr 2019 bei 0,04 Prozent. Masern sind eine hoch ansteckende durch die Luft übertragene Infektion, die Fieber, Husten und Hautausschläge verursacht. Weitere Komplikationen sind Blindheit und bei schwangeren Frauen Fehlgeburten.

Rund 60 Prozent der Patienten in Europa waren im ersten Halbjahr 2019 jünger als 19 Jahre. In vier Ländern traten im ersten Halbjahr 2019 78 Prozent der Fälle auf: in der Ukraine, in Kasachstan, in Georgien und in Russland – 60 Prozent davon wurden allein in der Ukraine gemeldet. In der Zwischenzeit wurde Österreich und der Schweiz der Ausschlussstatus im Jahr 2018 bestätigt, teilte die WHO mit.

Obwohl das Todesrisiko einer Masern-Infektion sehr gering ist, plädiert man immer häufiger für eine Impfpflicht. So soll die Krankheit irgendwann einmal völlig ausgerottet werden.

PS.... qe thoni skiponja: se maj men a kam pasur Fruth,por nuk besoj.Tash per veshDERRET ne britanine e MALE,ne greqiris si DHE...ne trojet me flamur po e supozoj apo perfytyroj persene.

Si FAZIT eshte.....kujdes me ke boni dashni ,ndersa per FEMIJET me vjen keq,sepse nuk kane faj apo jane te pambrojtur.Por .............qe thu ti Arben>>>>ku pyesim apo na ha palla dhe vagina...JUVE.

Tungi.

 

[Pirati]

Bravos kesaj goces, qe prej xhirmonise i kishte çuar selam: jebem ti majku, Majko, ty edhe atyre qereve afer teje nuk gjene me qashtu Spidhopalka e ordinier njerez pa kercell.


Big bravo madhe ?? ?? ??

https://www.gazetaexpress.com/minis...le-u-largova-prej-politikave-tuaja-te-keqija/


Ministria e Majkos i publikoi foton, reagon ashpër mjekja shqiptare: Zhgënjim i thellë, u largova prej politikave tuaja të këqija


Gazeta Express
31 Gusht 2019 13:31
Reagon ashper mjekja shqiptare Jana Nano, pjese e grupit kërkues “Epidemiologjia e Diabetit” pranë Institutit të Epidemiologjisë në Helmholtz Zentrum München në Gjermani, e cila u promovua edhe në faqen zyrtare të Ministrisë së Diasporës, e drejtuar nga Pandeli Majko.

jana nano
Ne nje postim ne rrjetin social, ministria kishte publikuar foton e mjekes shqiptare shoqeruar me një ‘Cv’ të saj, gje qe mjekes nuk i ka pelqyer dhe ka reaguar me nje shenim te gjate ne rrjetin social, ku shkruan mes te tjerash se “Ky është një zhgënjim i thellë dhe i trishtë!”.

Sipas saj, “kjo strategjia e Ministrisë së Diasporës me promovimin e ‘Shqiptarëve në botë’, me duket e dyfytyrë dhe e cekët!”.

Postimi i mjekes Nano

Thjesht rastësisht, në fakt nga urimet e miqve, vura re që në profilin e Ministrisë së Diasporës, ndër shumë profileve promovimi shqiptarësh në botë, ndodhej edhe imi (me një foto).

Ky akt është bërë totalisht pa marrë asnjë lloj aprovimi nga ana ime. Përvec shfryrjes së momentit sesi një faqe zyrtare e shtetit nuk njeh konceptet bazë të privatësisë individuale dhe nuk denjon as të dërgojë një mesazh aprovimi, një ulërimë e brendshme, e papërkufizueshme që më zgjati gjatë gjithë mbasdites më detyroi të ndaj me ju këto rreshta.

Kam rreth 8 vjet që kam ikur nga Shqipëria. Në atë kohë (studente në vitin e fundit të mjekësisë), kisha një entuziazem dhe kuriozitet të përjetoja sa më shumë alternativa të tjera organizimi (më së shumti ne kontekstin e arsimit, se ai ka qenë aktiviteti im kryesor), larg botës ku isha rrethuar. Në atë kohë, në statusin e studentit, ishim përpjekur të artikuloheshim kundër fillesave të kalbëzimit të sistemit. Por me një përqasje tmerrsisht naive, pa kuptuar sa të thella i paska patur rrënjët gangrena e arsimit shqiptar. Sot, nga skandalet e herëpashershme, protestat e studentëve, emigrimi masiv i të kualifikuarve, kuptoj që vendi ka ecur veç mbrapsht!


Ky është një zhgënjim i thellë dhe i trishtë!

Në këtë kontekst, kjo strategjia e Ministrisë së Diasporës me promovimin e ;Shqiptarëve në botë’, me duket e dyfytyrë dhe e cekët!

E dyfytyrë, sepse shumë prej këtyre njerezve u larguan pasi nuk patën mundësi tjetër për të patur një jetë të denjë dhe të sigurtë. U larguan pasi vendi i tyre nuk ishte një opsion! Vendi i tyre nuk u dha as edhe një mundësi për të shprehur veten. Është shumë normale që njerëzit të lëvizin përgjatë jetës së tyre për të bërë eksperienca të reja pune a për të shijuar kultura të ndryshme jetese. Por ka një ndryshim të madh kur e bën këtë, sepse vendi yt nuk të siguron nevojat bazike të nje jete normale. Situata aktuale e Shqipërisë është reflektim i drejtpërdrejtë i politikave keqmenaxhuese dhe paaftesisë së drejtuesve.

E cekët, sepse aktivizon dhe stimulon ndjenjat demotivuese tek njerëzit, duke i bërë të mendojnë që andej jashtë Shqipërisë, është toka e premtuar. Të vendosesh si i huaj në një vend të ri ka vështirësite e veta. Nuk ke problemet primitive si në Shqiperi, por forma të tjera si p.sh. duhet të punosh shumë për të fituar besimin e njerëzve, kërkon kohë të krijosh komunitetin tënd të njerëzve ku mund të mbështetesh pasi je totalisht vetëm, diferencat kulturore ose gjuha etj, gjëra që në vendin tënd i merr të mirqena. Të kërkohet të të rregjet lëkura, me pak fjale! Përse gjithe këtë energji te mos e japësh në vendin tend? He pra, pse nuk krijoni kushtet që këta të rinj e të reja të lulëzojne në vendin e tyre e jo gjetkë?

Prandaj, shut the f*** up!!!, kur promovoni njerëz, të cilët u larguan prej politikave tuaja të këqija! Ndihem e turpëruar për ju, që në padyfytyrësinë tuaj, krenoheni për një punë që nuk dhatë asnjë kontribut. Përkundrazi, vendi im është sot edhe me keq seç e kam lënë! Ju jeni arsyeja kryesore pse shqiptarët sot ndihen të palumtur në vendin e tyre dhe ndërmarrin kalvarin e mundimeve të pafundme të “kurbetit” me fëmijët backpak në shpatulla!

Të vetmet që duhen të ndihen krenarë janë Shqiptarët, të cilët kontribuan nga njera anë me gjenet luftarake, e nga ana tjetër, me sakrificat e djersën e familjeve, me zemrat e copëtuara ndër kontinente!

 

[Çaushi]

..........

FJALIMI MEMORIAL PËR DRENUSHËN.

Familjarë e miq të dashur,

derisa po vija në varrim isha tuj e vra mendjen pse e kemi kaq të vështirë sot me e ngushëllu njëri-tjetrin? Nuk është pse ka vdek dikush i dashur, sepse çdo i vdekur është i dashur për dikë. Nuk është as pse ka vdek një e re, sepse moshë të përshtatshme për vdekje s'ka e dhimbjen mosha e saj e re na e bën më të madhe, por as kjo s'duket se mjafton si arsye.
Arsyeja është më e thjeshtë: e kemi të vështirë me e ngushëllu njëri-tjetrin sot e me qenë të fortë, sepse ka shku personi që sa ishte gjallë na ngushëllonte të gjithëve. Madje, edhe kur është dashtë me qenë e kundërta.

Drenusha është rasti tipik i personit për të cilin s'di njeriu çka thotë: jo pse s'ka çka thotë, po pikërisht pse ka shumë me thanë. Kushdo që e ka njoftë, e unë e kam njoftë për minimalisht një gjysmë dekade, e di mirë kush ka qenë Drena. Ne e kemi ditë prej kohësh llojin e sëmundjes që e ka, e megjithatë, vdekja e saj na ka kapë papërgatitë. Se kështu ndodh me njerëzit e fortë: nuk çuditemi që i shohim në luftë, çuditemi kur e mbyllin luftën, edhe nëse armiku është vdekja.

E patëm ba zakon me ardhë bashkë prej Prishtinës dhe, ku ndaheshin rrugët për Fushë Kosovë, një ditë e pyeta "Drenë, a s'po vjen me neve a?". Tha si me humor, "Jo, s'po me lutë Zymeri". Dhjetëra herë e kemi përseritë të njejtin moment, në të njejtin vend, me të njejtën përgjigje e plot të qeshura.

Prej ma shumë se nje viti, Drena ishte ne ni tjetër udhëkryq: atë mes jetës e vdekjes. Ky udhëkryq ma nuk ishte humor. Këtu ma nuk bahej fjalë për lutjet e Zymerit, as të asnjërit prej nesh, as të Drenës vetë. Ajo zgjodhi me luftu, dhe luftoi shumë ma shumë se që do të mund të priste kushdo që s'e ka njoftë.

Koha kur na ka më së shumti hije mos me u mërzitë, është koha kur të gjithë e dinë që kemi mërzi. Drenushën e kemi njoftë ma gjatë sesa në çastet e vdekjes. Ajo ka qenë e buzëqeshun, kshtuqe duhet percjellë me buzëqeshje.

Zymer,

Për krejt këto vjet qe kam jetu me ty, nuk e paskam ditë kurrë sa i forte din me qenë.

Axhi Agim, teta Mevlide,

Fakti që Drena ka luftu kaq fort e kaq gjatë, tregon që punën si prind e keni ba shkelqyeshëm, jo veç këtë kohë, po për 27 vjet. Prandaj, në këto momente mërzie të thellë, ju lutem, gjeni pak kohë me qenë krenarë me veten.

Miq e familjarë,

Drena, edhe në çastet e saj ma të randa, ishte shkollë e dinjitetit. Le ta përcjellim me dinjitet.

Ju falemnderit!

A. Deliu

Ngushllimet me te sincerta per Prinderit e Drenushes, familjaret, gjithe farefisin e saj, dhe te gjithe bashkemoshatarve qe e kane njoft Drenen!
Pushofte ne paqe shpirti i saj!

``qaj``