ƧɘɿɒɈnA
ƧɘɿɒɈnA
- Anëtar
- Apr 3, 2020
- Postime
- 54,279
- Pikët
- 113
Çdo muaj publikohen qindra raporte mbi sjelljen e audiencave. Shifra mbi klikime, angazhime, ndjekës, vizita dhe kohë qëndrimi. Shumica kalojnë pa shumë vëmendje. Lexohen nga redaksitë, marketingu dhe disa profesionistë të industrisë. Më pas harrohen. Por herë pas here del një raport që të detyron të ndalesh dhe të bësh një pyetje më të madhe. Jo “çfarë lexojnë shqiptarët?”, por “çfarë thotë kjo për ne?”.
Raporti i fundit i Pikasa Analytics për muajin maj 2026 ofron pikërisht këtë mundësi reflektimi. Në krye të lajmeve më të lexuara nuk gjejmë biznese që po krijojnë vende pune. Nuk gjejmë sipërmarrës që po ndërtojnë kompani. Nuk gjejmë histori inovacioni, teknologjie apo zhvillimi ekonomik.
Gjejmë aksidente. Gjejmë tragjedi. Gjejmë histori që na tronditin. Gjejmë edhe protesta, përplasje politike, tension qytetar dhe zemërim publik. Dhe nuk është hera e parë. Në fakt, kjo ka qenë formula fituese e medias për dekada.
Një titull që të shqetëson fiton ndaj një titulli që të edukon. Një lajm që të zemëron fiton ndaj një lajmi që të bën të mendosh. Një histori që të trondit fiton ndaj një historie që të frymëzon. Një protestë që ndizet në rrugë fiton ndaj një debati që kërkon kohë për t’u kuptuar.
Nuk është problem vetëm i medias shqiptare.
Është natyra njerëzore. Por këtu fillon edhe problemi. Sepse nëse media mat suksesin vetëm me atë që tërheq vëmendje, atëherë gradualisht ajo fillon të prodhojë gjithnjë e më shumë nga e njëjta gjë: më shumë konflikt, më shumë dramë, më shumë zhurmë, më pak perspektivë, më pak kontekst, më pak ide. Dhe kështu krijohet një cikël i rrezikshëm: publiku konsumon atë që media prodhon dhe media prodhon atë që publiku konsumon. Askush nuk fiton vërtet.
Protestat që kanë zënë hapësirë në Shqipëri së fundmi janë një shembull i qartë i kësaj dileme. Protesta, në vetvete, është një akt i rëndësishëm demokratik. Është shprehje pakënaqësie, reagim qytetar, mënyrë për të kërkuar llogari dhe për të vendosur në qendër çështje që nuk duhet të mbeten të heshtura. Por shpesh interesi mediatik nuk ndalet te arsyeja pse njerëzit protestojnë. Nuk ndalet mjaftueshëm te problemi që i ka nxjerrë qytetarët në rrugë, te kërkesat, te përgjegjësitë institucionale apo te zgjidhjet e mundshme. Fokusi zhvendoset te tensioni, te incidenti, te përplasja, te pamja që krijon më shumë reagim. Dhe kështu, rrezikojmë të konsumojmë konfliktin më shumë sesa kauzën. Të shohim protestën si spektakël, jo si simptomë të një shqetësimi më të madh shoqëror.
Nga ana tjetër, raporti tregon edhe diçka interesante. Politika vazhdon të mbetet një nga motorët kryesorë të vëmendjes publike. Edhe pas dekadash tranzicioni, edhe pas një revolucioni teknologjik, edhe në një kohë kur inteligjenca artificiale po ndryshon ekonominë globale, ne vazhdojmë të kalojmë një pjesë disproporcionale të energjisë sonë kolektive duke diskutuar politikën. Ndoshta sepse politika vazhdon të ndikojë çdo aspekt të jetës sonë. Ose ndoshta sepse ende nuk kemi ndërtuar narrativa alternative mjaftueshëm të forta për ta konkurruar.
Por ajo që tërheq vëmendjen nuk janë vetëm aksidentet, politika apo protestat. Janë komunitetet. Janë formatet që krijojnë përkatësi. Janë audiencat që mblidhen rreth personazheve, ideve apo përvojave të përbashkëta. Sepse aty duket se po ndodh transformimi i vërtetë.
Media nuk është më vetëm vendi ku informohesh. Po bëhet vendi ku identifikohesh. Njerëzit nuk ndjekin më vetëm lajme. Ata ndjekin njerëz. Ndjekin komunitete. Ndjekin histori ku shohin veten. Dhe ky është ndoshta ndryshimi më i madh që po kalon industria. Për vite me radhë mediat konkurronin për klikime. Sot konkurrenca reale është për besim. Klikimi mund të blihet. Vëmendja mund të manipulohet. Zemërimi mund të nxitet. Por besimi duhet fituar çdo ditë.
Në fund të fundit, raportet si ky i Pikasa nuk na tregojnë vetëm performancën e mediave. Na tregojnë performancën e shoqërisë. Na tregojnë çfarë na shqetëson, çfarë na emocionon, çfarë na zemëron dhe ndonjëherë edhe çfarë po na mungon.
Pyetja e vërtetë nuk është pse mediat publikojnë kaq shumë kronikë të zezë apo pse nuk raportojnë kur duhet për protestat. Sigurisht që duhet t’i raportojnë. Pyetja është nëse ne arrijmë të shohim përtej momentit të nxehtë dhe të kuptojmë çfarë po ndodh realisht me shoqërinë tonë.
Nëse nesër të gjitha mediat do të publikonin më shumë histori suksesi, inovacioni, shkence, teknologjie dhe sipërmarrjeje, a do t’i lexonim me të njëjtin pasion?
Sepse media është gjithmonë një pasqyrë. Dhe ndonjëherë ajo që shohim në pasqyrë nuk flet për median. Flet për ne!
Raporti i fundit i Pikasa Analytics për muajin maj 2026 ofron pikërisht këtë mundësi reflektimi. Në krye të lajmeve më të lexuara nuk gjejmë biznese që po krijojnë vende pune. Nuk gjejmë sipërmarrës që po ndërtojnë kompani. Nuk gjejmë histori inovacioni, teknologjie apo zhvillimi ekonomik.
Gjejmë aksidente. Gjejmë tragjedi. Gjejmë histori që na tronditin. Gjejmë edhe protesta, përplasje politike, tension qytetar dhe zemërim publik. Dhe nuk është hera e parë. Në fakt, kjo ka qenë formula fituese e medias për dekada.
Një titull që të shqetëson fiton ndaj një titulli që të edukon. Një lajm që të zemëron fiton ndaj një lajmi që të bën të mendosh. Një histori që të trondit fiton ndaj një historie që të frymëzon. Një protestë që ndizet në rrugë fiton ndaj një debati që kërkon kohë për t’u kuptuar.
Nuk është problem vetëm i medias shqiptare.
Është natyra njerëzore. Por këtu fillon edhe problemi. Sepse nëse media mat suksesin vetëm me atë që tërheq vëmendje, atëherë gradualisht ajo fillon të prodhojë gjithnjë e më shumë nga e njëjta gjë: më shumë konflikt, më shumë dramë, më shumë zhurmë, më pak perspektivë, më pak kontekst, më pak ide. Dhe kështu krijohet një cikël i rrezikshëm: publiku konsumon atë që media prodhon dhe media prodhon atë që publiku konsumon. Askush nuk fiton vërtet.
Protestat që kanë zënë hapësirë në Shqipëri së fundmi janë një shembull i qartë i kësaj dileme. Protesta, në vetvete, është një akt i rëndësishëm demokratik. Është shprehje pakënaqësie, reagim qytetar, mënyrë për të kërkuar llogari dhe për të vendosur në qendër çështje që nuk duhet të mbeten të heshtura. Por shpesh interesi mediatik nuk ndalet te arsyeja pse njerëzit protestojnë. Nuk ndalet mjaftueshëm te problemi që i ka nxjerrë qytetarët në rrugë, te kërkesat, te përgjegjësitë institucionale apo te zgjidhjet e mundshme. Fokusi zhvendoset te tensioni, te incidenti, te përplasja, te pamja që krijon më shumë reagim. Dhe kështu, rrezikojmë të konsumojmë konfliktin më shumë sesa kauzën. Të shohim protestën si spektakël, jo si simptomë të një shqetësimi më të madh shoqëror.
Nga ana tjetër, raporti tregon edhe diçka interesante. Politika vazhdon të mbetet një nga motorët kryesorë të vëmendjes publike. Edhe pas dekadash tranzicioni, edhe pas një revolucioni teknologjik, edhe në një kohë kur inteligjenca artificiale po ndryshon ekonominë globale, ne vazhdojmë të kalojmë një pjesë disproporcionale të energjisë sonë kolektive duke diskutuar politikën. Ndoshta sepse politika vazhdon të ndikojë çdo aspekt të jetës sonë. Ose ndoshta sepse ende nuk kemi ndërtuar narrativa alternative mjaftueshëm të forta për ta konkurruar.
Por ajo që tërheq vëmendjen nuk janë vetëm aksidentet, politika apo protestat. Janë komunitetet. Janë formatet që krijojnë përkatësi. Janë audiencat që mblidhen rreth personazheve, ideve apo përvojave të përbashkëta. Sepse aty duket se po ndodh transformimi i vërtetë.
Media nuk është më vetëm vendi ku informohesh. Po bëhet vendi ku identifikohesh. Njerëzit nuk ndjekin më vetëm lajme. Ata ndjekin njerëz. Ndjekin komunitete. Ndjekin histori ku shohin veten. Dhe ky është ndoshta ndryshimi më i madh që po kalon industria. Për vite me radhë mediat konkurronin për klikime. Sot konkurrenca reale është për besim. Klikimi mund të blihet. Vëmendja mund të manipulohet. Zemërimi mund të nxitet. Por besimi duhet fituar çdo ditë.
Në fund të fundit, raportet si ky i Pikasa nuk na tregojnë vetëm performancën e mediave. Na tregojnë performancën e shoqërisë. Na tregojnë çfarë na shqetëson, çfarë na emocionon, çfarë na zemëron dhe ndonjëherë edhe çfarë po na mungon.
Pyetja e vërtetë nuk është pse mediat publikojnë kaq shumë kronikë të zezë apo pse nuk raportojnë kur duhet për protestat. Sigurisht që duhet t’i raportojnë. Pyetja është nëse ne arrijmë të shohim përtej momentit të nxehtë dhe të kuptojmë çfarë po ndodh realisht me shoqërinë tonë.
Nëse nesër të gjitha mediat do të publikonin më shumë histori suksesi, inovacioni, shkence, teknologjie dhe sipërmarrjeje, a do t’i lexonim me të njëjtin pasion?
Sepse media është gjithmonë një pasqyrë. Dhe ndonjëherë ajo që shohim në pasqyrë nuk flet për median. Flet për ne!
