Poezi me Fame Boterore

[Xha Tani]

Ovidi ne ekzil

I harruar nga te shtate kodrat nga qielli i larte
mbi tiber i harruar nga hijet e pishave
nga kopshtet festive i fshire nga kujtesa

E forum romanorum - it
i shperfillur nga njohesit e letersise dhe mecet
i braktisur nga shkendija e fundit e lumturise dhe fama
dhe nga emri i braktisur nga cdo shprese
madje edhe nga shakaja me e mbrame

Vetem armiqte e tij i kane mbetur besnike.

( nga Antologjia e Poezise Romune )
___________________________________________

Grunjerat e pjekura

Ti u ktheve dhe une te deshiroj
une nuk te prisja
por ti erdhe vete
katuli

E qeshura jote
gjeografia jote prej vajze te re
shkelqen si nje zjarr i parandier
trupi yt vasheror
kodrat e tua
kofshet e tua
pylli zanafillor
flaka qe ti me jep
pa kurrfar detyrimi
dyert e hapura
trallisje e erret
ishulli i zjarrte.

( nga Antologjia Poezise Paraguajane )
__________________________________________

Kadril

Joajo-ja dashuronte Terezen qe dashuronte Raimuond-o
qe dashuronte Marine qe dashuronte Joakim-in
qe dashuronte Lilin
e cila nuk dashuronte asnjeri
Joajo-ja u nis per ne Shtetet e Bashkuara , Tereza u be murgeshe.
Raimundo vdiq ne nje aksident.
Marine mbeti leneshe. Joaki-mi vrau veten , dhe Lili u martua me J.Pinto. Fernandezin , qe nuk kishte marre pjese kurre ne kte histori.

( nga Antologjia e Poezise Braziliane )

ps; neser , dhe cdo fundjave tjeter do tju sjell nga e cop Poezi me Fame Boterore nga Antologjite e krejt botes mbare.

 

[SystemA]

Я не могу жить без тебя.
APO.
Я люблю тебя всем сердцем.

PROPAGANDE

 

[Xha Tani]

Я не могу жить без тебя.
APO.
Я люблю тебя всем сердцем.

PROPAGANDE

Nuk e kuptoj cfare gjuhe eshte ; ?

 

[Vanitas]

Letër Nënës​

Gjallë je, nënoshka ime?
Gjallë jam edhe unë të përshëndes
Paqja e mbuloftë këtë mbrëmje
Izbën tënde deri në mëngjes.

Mora vesh se ti je merakosur
Atje larg për mua përsëri
Se ti shpesh del rrugës e brengosur
Mbështjell' me të vjetrin shall të zi.

Kur e kaltër mbrëmja bie pranë,
Të fanitet ty gjithmonë, sikur
Diku mua larg në një mejhane
Një i dehur thikën po ma ngul.

Kot ti nënë rri me gjak të ngrirë
Ky nuk është veç vegim i zi
S’jam aq vagabond i pamëshirë
Sa të vdes pa të të parë ty.

Unë i ëmbël jam prapë si më parë
Ëndërroj kur fushat larg vërej
Që së shpejti nga këto mejhane
Në shtëpinë e vogël prapë të kthej.

Do të kthej atëherë kur të mbushet
Kopështi ynë i bardhë me blerim
Vetëm ti si tetë vjet më parë
Mos më zgjo herët në agim.

Mos m’i zgjo ti ëndërrat që m’u zverdhën
Mos kujto atë që vate e shkoi…
Se në botë humbjet edhe lodhjet
Herët i provon nënë moj.

Mos mu lut t’i falem Zotit prapë!
Tek e shkuara nuk ka më kthim
Vetëm ti je gazi im i vetëm
Ti e vetmja paqe e shpirtit tim.

Pra ti flaki brengat nëna ime
Mos u trishto për mua përsëri
Dhe mos dil aq shpesh në rrugë
Mbështjell' me të vjetrin shall të zi.

Sergej Esenin - Përkthyer nga I.Kadare

 

[Vanitas]

Leter E Tatjanes, Onjeginit

Po marr guximin qe t’ju shkruaj…
C’do deshit me vec shpirtit tim?
E di, se eshte e drejta juaj
Te me denoni me percmim.
Po ju qe e shihni si po vuaj
Me pak meshire, sado pak,
Nuk do me mprapsni zemerake!
Me pare desha te rri qete
Per turpin tim mbesomeni,
Ju sdo te dinit kur se si,
po te mund te shpresonja vete
Qe, kur e kur me plot hare
te kem t’ju shoh ketu tek ne
Qe t’ju degjoj si kuvendoni,
T’ju them nje fjale dhe pastaj
Ne zemer vec nje mall te mbaj,
Vec gjer sa rish te me takoni…
Po thone se ju s’rrini dot
Ne fshat te heshtur ju
E ne… ne rrojme me te kote
Plot gas se vini e na aviti.
Pse arthte vete ashtu ne fshat,
Na gjette tek ky vend i qete?
T’ju njoh s’do kisha kurre fat,
S’do kisha turbullimn’ e shkrete.
Dhe afsh’ i shpirtit tim ne jete
Duke u qetuar (kushedi!).
Nje mikut mund t’i behesha mike
Dhe shoqe e jetes e besnike
Dhe zonje e ndershme per shtepi.
Nje tjeter… jo askujt ne jete
Nuk do ti falnja dashuri!
E ka vendosur Qielli vete,
jam e jotja ne perjetesi;
Gjithe jeta ime me pat qene
Nje peng se ty do te takoj
Se Zoti jeten ma ka dhene
Qe gjer ne varr te adhuroj…
Perhera te kam enderruar
te ndjenja felle thelle ne gjit
me ate veshtrim qe me trondit
Ne zemer shpesh ta kam degjuar
ty zerin… jo s’ish enderim!
Dhe sapo hyre, te kuptova
Me preke fort u pervelova
Thashe esht ai thesari im!
S’eshte e vertete? Po, te kam ndjere
Me flisnje kur me dhemshuri
ndihmoja njerezit e mjere,
Me sillte shpesh lutja qetesi,
Edhe tashi, ndaj kesaj grime
A nuk je ti o endra ime,
Qe n’erresire po ndricon
E vjen me prek me nur e hije?
S’je ti qe plot prej dashurije
Shpres’ edhe gas me murmuron?
Kush je ti? Engjelli me shprese,
apo nje lajkatar pa bese?
Ma hiq tashi kete dyshim
Kjo mbase nj’enderr mund te jete
Per zemren time nje zhgenjim
E ndryshe krejt fat’ i vertete…
Po dhe keshtu jet dhe fat
vec ty qe sot t’i kam besuar
Me qan me lot shpirt i ngrate
E mprojtje vij per te kerkuar.
Mendo: jam vete s’kam ku flas
askush nuk mund te me kuptoje
Mendja fillon te me leshoje
Ne heshtje duhet te humbas.
Te pres ti eja sic ma k’enda
Dhe shpresat ngjallm’ i perseri,
A ma prish endrren qe tashi
Me te qortuara te renda!
Mbarova! S’mund ta rilexoj…
Po vdes nga frik’ turperuar
Po nderit tuaj i besoj
Me plot guxim duke shpresuar….

Aleksander Pushkin

 

[Trint]

Leter E Tatjanes, Onjeginit

Po marr guximin qe t’ju shkruaj…
C’do deshit me vec shpirtit tim?
E di, se eshte e drejta juaj
Te me denoni me percmim.
Po ju qe e shihni si po vuaj
Me pak meshire, sado pak,
Nuk do me mprapsni zemerake!
Me pare desha te rri qete
Per turpin tim mbesomeni,
Ju sdo te dinit kur se si,
po te mund te shpresonja vete
Qe, kur e kur me plot hare
te kem t’ju shoh ketu tek ne
Qe t’ju degjoj si kuvendoni,
T’ju them nje fjale dhe pastaj
Ne zemer vec nje mall te mbaj,
Vec gjer sa rish te me takoni…
Po thone se ju s’rrini dot
Ne fshat te heshtur ju
E ne… ne rrojme me te kote
Plot gas se vini e na aviti.
Pse arthte vete ashtu ne fshat,
Na gjette tek ky vend i qete?
T’ju njoh s’do kisha kurre fat,
S’do kisha turbullimn’ e shkrete.
Dhe afsh’ i shpirtit tim ne jete
Duke u qetuar (kushedi!).
Nje mikut mund t’i behesha mike
Dhe shoqe e jetes e besnike
Dhe zonje e ndershme per shtepi.
Nje tjeter… jo askujt ne jete
Nuk do ti falnja dashuri!
E ka vendosur Qielli vete,
jam e jotja ne perjetesi;
Gjithe jeta ime me pat qene
Nje peng se ty do te takoj
Se Zoti jeten ma ka dhene
Qe gjer ne varr te adhuroj…
Perhera te kam enderruar
te ndjenja felle thelle ne gjit
me ate veshtrim qe me trondit
Ne zemer shpesh ta kam degjuar
ty zerin… jo s’ish enderim!
Dhe sapo hyre, te kuptova
Me preke fort u pervelova
Thashe esht ai thesari im!
S’eshte e vertete? Po, te kam ndjere
Me flisnje kur me dhemshuri
ndihmoja njerezit e mjere,
Me sillte shpesh lutja qetesi,
Edhe tashi, ndaj kesaj grime
A nuk je ti o endra ime,
Qe n’erresire po ndricon
E vjen me prek me nur e hije?
S’je ti qe plot prej dashurije
Shpres’ edhe gas me murmuron?
Kush je ti? Engjelli me shprese,
apo nje lajkatar pa bese?
Ma hiq tashi kete dyshim
Kjo mbase nj’enderr mund te jete
Per zemren time nje zhgenjim
E ndryshe krejt fat’ i vertete…
Po dhe keshtu jet dhe fat
vec ty qe sot t’i kam besuar
Me qan me lot shpirt i ngrate
E mprojtje vij per te kerkuar.
Mendo: jam vete s’kam ku flas
askush nuk mund te me kuptoje
Mendja fillon te me leshoje
Ne heshtje duhet te humbas.
Te pres ti eja sic ma k’enda
Dhe shpresat ngjallm’ i perseri,
A ma prish endrren qe tashi
Me te qortuara te renda!
Mbarova! S’mund ta rilexoj…
Po vdes nga frik’ turperuar
Po nderit tuaj i besoj
Me plot guxim duke shpresuar….

Aleksander Pushkin

Përkthim i mirë, por duhen dhe shkronjat ë dhe ç, se lexohet më lehtë.

Letër e Tatjanës, Onjeginit

Po marr guximin që t’ju shkruaj…
Ç’do deshit më veç shpirtit tim?
E di, se është e drejta juaj
Të më dënoni me përçmim.
Po ju që e shihni si po vuaj
Me pak mëshirë, sado pak,
Nuk do më mprapsni zemërake!
Më parë desha të rri qetë
Për turpin tim besomëni,
Ju s’do të dinit kur se si,
po të mund të shpresonja vetë
Që, kur e kur me plot hare
të kem t’ju shoh këtu tek ne
Që t’ju dëgjoj si kuvendoni,
T’ju them një fjalë dhe pastaj
Në zemër veç një mall të mbaj,
Veç gjer sa rish të më takoni…
Po thonë se ju s’rrini dot
Në fshat të heshtur ju mërziti
E ne… ne rrojmë me të kotë
Plot gas se vini e na aviti.
Pse arthtë vetë ashtu në fshat,
Na gjettë tek ky vend i qetë?
T’ju njoh s’do kisha kurrë fat,
S’do kisha turbullimn’ e shkretë.
Dhe afsh’ i shpirtit tim në jetë
Duke u qetuar (kushedi!).
Një mikut mund t’i bëhesha mike
Dhe shoqe e jetës e besnike
Dhe zonjë e ndershme për shtëpi.
Një tjetër… jo askujt në jetë
Nuk do t’i falnja dashuri!
E ka vendosur Qielli vetë,
jam e jotja në përjetësi;
Gjithë jeta ime me pat qenë
Një peng se ty do të takoj
Se Zoti jetën ma ka dhënë
Që gjer në varr të adhuroj…
Përhera të kam ëndërruar
të ndjenja fellë thellë në gjit
me atë vështrim që më trondit
Në zemër shpesh ta kam dëgjuar
ty zërin… jo s’ish ëndërrim!
Dhe sapo hyre, të kuptova
Më preke fort u përvëlova
Thashë ësht’ ai thesari im!
S’është e vërtetë? Po, të kam ndjerë
Me flisnje kur me dhemshuri
ndihmoja njerëzit e mjerë,
Më sillte shpesh lutja qetësi,
Edhe tashi, ndaj kësaj grime
A nuk je ti o ëndrra ime,
Që n’errësirë po ndriçon
E vjen më prek me nur e hije?
S’je ti që plot prej dashurije
Shpres’ edhe gas me murmuron?
Kush je ti? Engjëlli me shpresë,
apo një lajkatar pa besë?
Ma hiq tashi këtë dyshim
Kjo mbase nj’ëndërr mund të jetë
Për zemrën time një zhgënjim
E ndryshe krejt fat’ i vërtetë…
Po dhe kështu jet’ dhe fat
veç ty që sot t’i kam besuar
Më qan me lot shpirt i ngratë
E mprojtje vij për të kërkuar.
Mendo: jam vetë s’kam ku flas
askush nuk mund të më kuptoje
Mendja fillon të më lëshojë
Në heshtje duhet të humbas.
Të pres ti eja siç ma k’ënda
Dhe shpresat ngjallm’ i përsëri,
A ma prish ëndrrën që tashi
Me të qortuara të rënda!
Mbarova! S’mund ta rilexoj…
Po vdes nga frik’ turpëruar
Po nderit tuaj i besoj
Me plot guxim duke shpresuar…

 

[ZET]

Thell ne veten t'eme kanget e mija jesin...
e une jam vullkan qe fle i fashitun,
Po kur te vije dita te gjitha ka me i qitun
ne njemije ngjyra te bukura qe nuk vdesin.
Po a do vije dita kanget me u zgjue?
Apo ndoshta me ne shekujt prap po tallen...

 

[Petrit Kola]

Ovidi ne ekzil

I harruar nga te shtate kodrat nga qielli i larte
mbi tiber i harruar nga hijet e pishave
nga kopshtet festive i fshire nga kujtesa

E forum romanorum - it
i shperfillur nga njohesit e letersise dhe mecet
i braktisur nga shkendija e fundit e lumturise dhe fama
dhe nga emri i braktisur nga cdo shprese
madje edhe nga shakaja me e mbrame

Vetem armiqte e tij i kane mbetur besnike.

( nga Antologjia e Poezise Romune )
___________________________________________

Grunjerat e pjekura

Ti u ktheve dhe une te deshiroj
une nuk te prisja
por ti erdhe vete
katuli

E qeshura jote
gjeografia jote prej vajze te re
shkelqen si nje zjarr i parandier
trupi yt vasheror
kodrat e tua
kofshet e tua
pylli zanafillor
flaka qe ti me jep
pa kurrfar detyrimi
dyert e hapura
trallisje e erret
ishulli i zjarrte.

( nga Antologjia Poezise Paraguajane )
__________________________________________

Kadril

Joajo-ja dashuronte Terezen qe dashuronte Raimuond-o
qe dashuronte Marine qe dashuronte Joakim-in
qe dashuronte Lilin
e cila nuk dashuronte asnjeri
Joajo-ja u nis per ne Shtetet e Bashkuara , Tereza u be murgeshe.
Raimundo vdiq ne nje aksident.
Marine mbeti leneshe. Joaki-mi vrau veten , dhe Lili u martua me J.Pinto. Fernandezin , qe nuk kishte marre pjese kurre ne kte histori.

( nga Antologjia e Poezise Braziliane )

ps; neser , dhe cdo fundjave tjeter do tju sjell nga e cop Poezi me Fame Boterore nga Antologjite e krejt botes mbare.

 

[SystemA]

Nuk e kuptoj cfare gjuhe eshte ; ?

Rinia e mallkuar.

Larg shtëpisë dhe nëpër rrugë,
jam i panjohur për ty dhe nga ky vend.
Vetëm qielli kqyret shpejt dhe asht lart.
Zhurma të quditshme dhe të lenë guak.

Sa bukur të jem vetëm,
pasiqe ke trazira më pak.
Askush për veq meje,
nuk ka shancë.

FAZITI...

Der voll Verwandtschaft dumm und dicht,
in meiner Brust verhasst sich =NICHT.

BRILIANT.

 

[Xha Tani]

Përkthim i mirë, por duhen dhe shkronjat ë dhe ç, se lexohet më lehtë.

Letër e Tatjanës, Onjeginit

Po marr guximin që t’ju shkruaj…
Ç’do deshit më veç shpirtit tim?
E di, se është e drejta juaj
Të më dënoni me përçmim.
Po ju që e shihni si po vuaj
Me pak mëshirë, sado pak,
Nuk do më mprapsni zemërake!
Më parë desha të rri qetë
Për turpin tim besomëni,
Ju s’do të dinit kur se si,
po të mund të shpresonja vetë
Që, kur e kur me plot hare
të kem t’ju shoh këtu tek ne
Që t’ju dëgjoj si kuvendoni,
T’ju them një fjalë dhe pastaj
Në zemër veç një mall të mbaj,
Veç gjer sa rish të më takoni…
Po thonë se ju s’rrini dot
Në fshat të heshtur ju mërziti
E ne… ne rrojmë me të kotë
Plot gas se vini e na aviti.
Pse arthtë vetë ashtu në fshat,
Na gjettë tek ky vend i qetë?
T’ju njoh s’do kisha kurrë fat,
S’do kisha turbullimn’ e shkretë.
Dhe afsh’ i shpirtit tim në jetë
Duke u qetuar (kushedi!).
Një mikut mund t’i bëhesha mike
Dhe shoqe e jetës e besnike
Dhe zonjë e ndershme për shtëpi.
Një tjetër… jo askujt në jetë
Nuk do t’i falnja dashuri!
E ka vendosur Qielli vetë,
jam e jotja në përjetësi;
Gjithë jeta ime me pat qenë
Një peng se ty do të takoj
Se Zoti jetën ma ka dhënë
Që gjer në varr të adhuroj…
Përhera të kam ëndërruar
të ndjenja fellë thellë në gjit
me atë vështrim që më trondit
Në zemër shpesh ta kam dëgjuar
ty zërin… jo s’ish ëndërrim!
Dhe sapo hyre, të kuptova
Më preke fort u përvëlova
Thashë ësht’ ai thesari im!
S’është e vërtetë? Po, të kam ndjerë
Me flisnje kur me dhemshuri
ndihmoja njerëzit e mjerë,
Më sillte shpesh lutja qetësi,
Edhe tashi, ndaj kësaj grime
A nuk je ti o ëndrra ime,
Që n’errësirë po ndriçon
E vjen më prek me nur e hije?
S’je ti që plot prej dashurije
Shpres’ edhe gas me murmuron?
Kush je ti? Engjëlli me shpresë,
apo një lajkatar pa besë?
Ma hiq tashi këtë dyshim
Kjo mbase nj’ëndërr mund të jetë
Për zemrën time një zhgënjim
E ndryshe krejt fat’ i vërtetë…
Po dhe kështu jet’ dhe fat
veç ty që sot t’i kam besuar
Më qan me lot shpirt i ngratë
E mprojtje vij për të kërkuar.
Mendo: jam vetë s’kam ku flas
askush nuk mund të më kuptoje
Mendja fillon të më lëshojë
Në heshtje duhet të humbas.
Të pres ti eja siç ma k’ënda
Dhe shpresat ngjallm’ i përsëri,
A ma prish ëndrrën që tashi
Me të qortuara të rënda!
Mbarova! S’mund ta rilexoj…
Po vdes nga frik’ turpëruar
Po nderit tuaj i besoj
Me plot guxim duke shpresuar…

Ke shume te drejte per punen e ayyre shkronjave.
Kur punoja nga kopjuteri i intenetit dija ti beja te dyja ato shkronjat , kurse nga ky dreq telefoni sun.i bej dot..

 

[Xha Tani]

Edhe kjo nate po kalon
kjo vetmi rreth e qark
hija e dridhshme e telave te tramit
mbi asfaltin e lagesht

Shoh
kokat e karrociereve
tek tunden
te pergjumur.

Xhuzepe Ungaretti ( nga Poezia Italiane )

ndaj jam i imponuar nga rrethanat minjistikative te pershendes , nje nga pak vajzat e mira qe na kane mbetur..

Miss @Jona