Guest viewing is limited
  • Përshëndetje Vizitor!

    Nëse j’u shfaqet ky mesazh, do të thotë se ju nuk jeni regjistruar akoma. Edhe pse nuk jeni regjistruar, ju arrini të shihni pjesën më të madhe të seksioneve dhe diskutimeve të forumit, por akoma nuk gëzoni të drejten për të marrë pjesë në to dhe në avantazhet e të qënurit anëtar i këtij komuniteti. J’u lutem:REGJISTROHUNI që të dërgoni postime dhe mesazhe në Forum-Al.

    Regjistrohu !

Poezi nga poetë & shkrimtarë të famshëm të Letërsisë Botërore

Përgjigje e: Poezi nga poetë & shkrimtarë të ndryshëm, të famshëm në Letërsinë Botëro

Der Himmel ist hell, der Himmel ist blau
und irgendwie, das weiss ich genau,
irgendwo da oben und ganz bestimmt nicht allein,
irgendwo da oben musst Du sein.
Auf einer Wolke oder so, aber ganz bestimmt dort oben irgendwo.


Man sieht nur mit dem Herzen gut.
Das Wesentliche ist für die Augen unsichtbar.


"Der kleine Prinz"
Antoine de Saint-Exupery
 
Përgjigje e: Poezi nga poetë & shkrimtarë të ndryshëm, të famshëm të Letërsisë Botëro

Goja është shprehëse e dashurisë suaj. Kërcëlloni
Dhëmbin e trembëdhjetë
Për të hapur gojën vesh më vesh së qeshuri. Kruajeni
Zgjeben dhe qelen tuaj, lakminë lakuriqe të mishit.
Fryma e dashurisë në ju është bajate, e thënë apo e kënduar,
E thartë si fryma e lopëve,
Ashpërsia e gjuhës së tyre.

Kjo gri që na kqyr nuk shtrihet
Dot, është asht e lëkurë e mpirë
Buzët e tyre të lyrëta formojnë puthjet e tyre. Askush
Nuk do t’ia donte ato gojë që kini mbi fytyrën tuaj.
Uria e tmerëshme pllakos orën e saj.
Nxirreni zemrën tuaj tej, gjakun e kripur të saj, frut i lotëve.
Merreni dhe kapërdijeni !


........... Joyce
 
Përgjigje e: Poezi nga poetë & shkrimtarë të ndryshëm, të famshëm të Letërsisë Botëro



What though the radiance
which was once so bright
Be now for ever taken from my sight,
Though nothing can bring back the hour
Of splendour in the grass,
of glory in the flower,
We will grieve not, rather find
Strength in what remains behind;
In the primal sympathy
Which having been must ever be;
In the soothing thoughts that spring
Out of human suffering;
In the faith that looks through death,
In years that bring the philosophic mind.


W.Wordsworth
 
Sally in our Alley

Henry Carey

Of all the Girls that are so smart
There’s none like pretty SALLY,
She is the Darling of my Heart,
And she lives in our Alley.
There is no Lady in the Land
Is half so sweet as SALLY,
She is the Darling of my Heart,
And she lives in our Alley.


Her Father he makes Cabbage-nets,
And through the Streets does cry ’em;
Her Mother she sells Laces long,
To such as please to buy ’em:
But sure such Folks could ne’er beget
So sweet a Girl as SALLY!
She is the Darling of my Heart,
And she lives in our Alley.


When she is by I leave my Work,
(I love her so sincerely)
My Master comes like any Turk,
And bangs me most severely;
But, let him bang his Belly full,
I’ll bear it all for SALLY;
She is the Darling of my Heart,
And she lives in our Alley.


Of all the Days that’s in the Week,
I dearly love but one Day,
And that’s the Day that comes betwixt
A Saturday and Monday;
For then I’m drest, all in my best,
To walk abroad with SALLY;
She is the Darling of my Heart,
And she lives in our Alley.


My Master carries me to Church,
And often am I blamed,
Because I leave him in the lurch,
As soon as Text is named:
I leave the Church in Sermon time,
And slink away to SALLY;
She is the Darling of my Heart,
And she lives in our Alley.


When Christmas comes about again,
O then I shall have Money;
I’ll hoard it up, and Box and all
I’ll give it to my Honey:
And, would it were ten thousand Pounds;
I’d give it all to SALLY;
She is the Darling of my Heart,
And she lives in our Alley.


My Master and the Neighbours all,
Make game of me and SALLY;
And (but for her) I’d better be
A Slave and row a Galley:
But when my seven long Years are out,
O then I’ll marry SALLY!
O then we’ll wed and then we’ll bed,
But not in our Alley
 
.

John William Waterhouse's The Lady of Shalott, 1888 (Tate Gallery, London)

JWW_TheLadyOfShallot_1888.jpg




The Lady of Shalott

by Alfred Lord Tennyson

Part I

On either side of the river lie
Long fields of barley and of rye,
That clothe the wold and meet the sky;
And through the field the road runs by
To many-towered Camelot;
And up and down the people go,
Gazing where the lilies blow
Round an island there below,
The island of Shalott.1

Willows whiten, aspens quiver,
Little breezes dusk and shiver
Through the wave that runs for ever
By the island in the river
Flowing down to Camelot.
Four gray walls, and four gray towers,
Overlook a space of flowers,
And the silent isle imbowers
The Lady of Shalott.

By the margin, willow veiled
Slide the heavy barges trailed
By slow horses; and unhailed
The shallop flitteth silken-sailed
Skimming down to Camelot:
But who hath seen her wave her hand?
Or at the casement seen her stand? 25
Or is she known in all the land,
The Lady of Shalott?

Only reapers, reaping early
In among the bearded barley,
Hear a song that echoes cheerly
From the river winding clearly,
Down to towered Camelot:
And by the moon the reaper weary,
Piling sheaves in uplands airy,
Listening, whispers "'Tis the fairy
Lady of Shalott."

Part II

There she weaves by night and day
A magic web with colours gay.
She has heard a whisper say,
A curse is on her if she stay
To look down to Camelot.
She knows not what the curse may be,
And so she weaveth steadily,
And little other care hath she,
The Lady of Shalott.

And moving through a mirror clear
That hangs before her all the year,
Shadows of the world appear.
There she sees the highway near
Winding down to Camelot: 50
There the river eddy whirls,
And there the curly village-churls,
And the red cloaks of market girls,
Pass onward from Shalott.

Sometimes a troop of damsels glad,
An abbot on an ambling pad,
Sometimes a curly shepherd-lad,
Or long-haired page in crimson clad,
Goes by to towered Camelot;
And sometimes through the mirror blue
The knights come riding two and two:
She hath no loyal knight and true,
The Lady of Shalott.

But in her web she still delights
To weave the mirror's magic sights,
For often through the silent nights
A funeral, with plumes and lights
And music, went to Camelot:
Or when the moon was overhead,
Came two young lovers lately wed;
"I am half sick of shadows," said
The Lady of Shalott.




Waterhouse's The Lady of Shalott Looking at Lancelot

The_Lady_of_Shallot_Looking_at_Lancelot.jpg
 
Përgjigje e: Poezi nga poetë & shkrimtarë të ndryshëm, të famshëm të Letërsisë Botëro

Gjatë, shumë gjatë, o dashuri, jam përgatitur
të të shpall yjësinë e fshehtë të dashurisë sime
padyshim thjesht një imazh të vetëm, madje thelb.
Si vetë jeta ti më mbush me ndjenjat e tua përmbytëse
dhe nganjëherë kjo është jashtë kohës, e sigurtë :
e përjetshme si guacka e fosilizuar në gur.

E mëndafshtë, si mace, nata hënëplotë mbi kokën time
fillon gjuetinë e vet pas ëndrrash të vogla zë mbytura që fluturojnë.
Dhe ende s’kam arritur të të përshkruaj
sa e rëndësishme është për mua ta ndjej vështrimin tënd mbrojtës,
që nguron mbi dorën time kur punoj.
Krahasimet s’vlejnë gjë. I flak kur mbërrijnë.
Nesër do t’ia filloj nga e para
sepse s’jam e s’vlej veçse nga fjalët e kësaj poeme
dhe orvatjet e mia më mbajnë në këmbë derisa të kthehem në një grumbull kockash dhe tufë qimesh.

Ti je e lodhur. Edhe për mua qe një ditë e gjatë.
E ç’mund të them më tepër ? Shiko, këto sende shkëmbejnë vështrime për të të thurur lavde ty, një copë sheqeri këndon mbi tavolinë, një pikë mjalti bie, dhe si një topth ari i fortë shkëlqen mbi mushama ;
dhe tani befas, një gotë bosh jehon :
është e lumtur që jeton me ty. Mbase do të kem kohë
të të them se ç’do të thotë ta presësh ardhjen tënde.
Të errëta zbresin ca tufa ëndrrash që të afrohen lehtësisht,
e që fluturojnë ende larg dhe të rikthehen mbi ballë.

sytë e tu ende të përgjumur më dërgojnë një lamtumirë të fundit
Ujëvara e flokëve të tu të zgjidhur lëshohet teposhtë. Ti fle.
Hija e qepallave tua të gjata drithërohet butësisht.
Dora jote, si rremb mështekne që prehet, bie mbi jastëkun tim.
Unë mund të fle në gjumin tënd : ti nuk je një botë ndryshe ;
e megjithatë i dëgjoj të gjitha ndryshimet e vizave
të mistershme, të holla dhe të urta
të pëllëmbës tënde të freskët.

26 maj 1943

Miklós Radnóti* (1909-1944)


..................................... :))
 
Përgjigje e: Poezi nga poetë & shkrimtarë të ndryshëm, të famshëm të Letërsisë Botëro

Invictus - William Ernest Henley

Dal profondo della notte che mi avvolge,
buia come il pozzo più profondo che va da un polo all’altro,
ringrazio gli dei qualunque essi siano
per l’indomabile anima mia.

Nella feroce morsa delle circostanze
non mi sono tirato indietro né ho gridato per l’angoscia.
Sotto i colpi d’ascia della sorte
il mio capo è sanguinante, ma indomito.

Oltre questo luogo di collera e lacrime
incombe solo l’Orrore delle ombre,
eppure la minaccia degli anni
mi trova, e mi troverà, senza paura.

Non importa quanto sia stretta la porta,
quanto piena di castighi la vita.
Io sono il padrone del mio destino:
io sono il capitano della mia anima.

http://www.youtube.com/watch?v=VG9VjiYHRnQ&feature=player_embedded
 
Përgjigje e: Poezi nga poetë & shkrimtarë të ndryshëm, të famshëm të Letërsisë Botëro

Eshte nje poezi e Getes qe na e ka lexuar Prof. i letersise ne klase, me duket ne vit te trete. Fliste per vuajtjen, humbjen...

Me ka ngelur ne mendje, por nuk e kam gjetur dot.
Me ndihmon kush?
 
Përgjigje e: Poezi nga poetë & shkrimtarë të ndryshëm, të famshëm të Letërsisë Botëro

O squillo acuto,o spirito possente,
che passi in alto e gridi,che ti segua!
ma questo e il Fine,e l'Oceano,il Niente...

Mistrece,Getes i kemi harru dhe emrin.
 
Përgjigje e: Poezi nga poetë & shkrimtarë të ndryshëm, të famshëm të Letërsisë Botëro

Sa here qe nuk kam rrugezgjidhje tjeter. :D

Atehere, te shoh neser nese rigjej nje liber qe kam sjelle dikur nga shqiperia me poezi te Getes.
 
Përgjigje e: Poezi nga poetë & shkrimtarë të ndryshëm, të famshëm të Letërsisë Botëro

Në varrimin e një gjethe të vdekur
Dy kërminj po shkojnë
Me guackë të zezë
E një shirit të zi majë brirëve
Shkojnë nëpër terr
Në një mbrëmje të bukur vjeshte
Por mjerisht kur mbërrijnë
Është pranverë tashmë
Gjethet që kishin vdekur
Janë ringjallur të gjitha
Dhe dy kërminjtë tanë
Të zhgënjyer janë shumë
Por ja dielli
Dielli që iu thotë
Merreni merreni mundimin
Mundimin të uleni pak
Pini një gotë birrë
Po të keni dëshirë
Merrni po t’ju pëlqejë
Autobusin për Paris
Do të niset sonte
E vende do të shihni plot
Por mos e merrni zinë
Jam unë që po jua them
Se ta nxin të bardhën e syrit
E fundja ju shëmton
Historitë e arkivoleve
Janë të trishta dhe jo të bukura
Merrni ngjyrat tuaja
Ngjyrat e jetës
Atëherë të gjitha kafshët
Pemët dhe bimët
Zënë të këndojnë
Të këndojnë me sa fuqi
Këngën vërtet të gjallë
Këngën e verës
Dhe të gjithë pijnë
Të gjithë cakrrojnë
Një mbrëmje shumë e bukur
Një mbrëmje vere kjo
Dhe dy kërminjtë
Kthehen në shtëpi
Ecin të mallëngjyer
E ecin të lumtur shumë
E ngaqë kanë pirë ca
S’e mbajnë veten mirë
Por atje lart në qiell
I ruan hëna e dlirë.

Jacques Prévert
 
Përgjigje e: Poezi nga poetë & shkrimtarë të ndryshëm, të famshëm të Letërsisë Botëro

Dhe dy kërminjtë
Kthehen në shtëpi
Ecin të mallëngjyer
E ecin të lumtur shumë
E ngaqë kanë pirë ca
S’e mbajnë veten mirë
Por atje lart në qiell
I ruan hëna e dlirë.

Kjo ishte shume prekese...
 
Përgjigje e: Poezi nga poetë dhe shkrimtarë të ndryshëm dhe me emër të madh në Letërs

Ç'bën aty, vogëlushe
me lulet që mblodhe në ara?
Po ti, vajzë e re, ç'bën aty
me lulet e tua të thara?
Ç'bën aty, o grua e bukur,
me lulet që vyshken dhe heshtin?
Po ti ç'bën aty, plakë e rrudhur
me lulet që presin të vdesin?

Pres fitimtarin.

J. PREVERT

............ -enderron-
 
Përgjigje e: Poezi nga poetë & shkrimtarë të ndryshëm, të famshëm të Letërsisë Botëro

ADRIEN

Adrien mos u bëj kokëfortë !
Kthehu !
Topin e borës
që ma ke hedhur
dimrin e kaluar
në Chamonix
e kam ruajtur
Eshtë aty mbi oxhak
pranë kurorës së martesës
së të ndjerës së gjorës nënës sime
që vdiq e vrarë
nga i ndjeri im atë
që vdiq në gijotinë
një mëngjes të trishtë dimri
apo pranvere…
Adrien mos u bëj kokëfortë !
Kthehu !
kam bërë gabime e pranoj
kam ndenjur me vite
pa u kthyer
në shtëpi
Por ta kam fshehur gjithmonë
isha në burg Adrien !
e pranoj kam bërë gabime
shpesh e rrihja qenin
por ty të doja shumë !...
Adrien mos u bëj kokëfortë !
Kthehu !
Edhe Fijen e Kashtës
qenushin tënd të vogël
që ka ngordhur
javën që shkoi
e kam ruajtur !
Eshtë aty në frigorifer
e kur nganjëherë e hap derën
për të marrë një birrë
e shoh kafshën e gjorë pa jetë
që shpirtin ma këput !
E pra unë e kam bërë
një mbrëmje kështu për të shtyrë kohën
duke të të pritur ty…
Adrien mos u bëj kokëfortë !
kthehu !
Nga kulla Shën-Zhak
jam hedhur
pardje
e kam vdekur
për ty
Dje më kanë varrosur
në një varrezë të bukur
dhe mendoja për ty
E sonte kam ardhur
në shtëpinë
ku ti shëtisje lakuriq
dhe po të pres…
Adrien mos u bëj kokëfortë !
Kthehu !
Kam bërë gabime e pranoj
kam ndenjur me vite
pa u kthyer në shtëpi
Por s’ta kam thënë asnjëherë
isha në burg Adrien !
E pranoj kam bërë gabime
shpesh e rrihja qenin
por ty të doja shumë !...
Adrien mos u bëj kokëfortë !
Kthehu !

Jacques Prévert
 
Përgjigje e: Poezi nga poetë & shkrimtarë të ndryshëm, të famshëm të Letërsisë Botëro

Mbrëmja puthte mistershëm

Landrën që çelej.

Ne luanim e ndërtonim tempujt Apollo

Dhe kalamendeshim të mallëngjyer

Mes njëri-tjetrit.

Dhe qielli i natës përhapte aromën e tij të zezë

Në valët e gufuara të ajrit të qullur.

Dhe shekujt gremiseshin

Dhe rrafshoheshin

Dhe rreshtoheshin serish madhërisht

Drejt intrigash vezulluese.

Ne luanim me fatin gazplotë,

Me frytet e parajsës së majit,

Dhe në arin e egërsuar të flokëve të tu të kërleshur

Këndova mallin tim të thellë

Britmë,

Ashtu si një zog i zi i pyjeve të errët.

Dhe qiej të rinj ranë përposh

Të papritura, aroma të ëmbla të egra;

Ne shqyem mbulojat

Dhe bërtitëm!

Të dalldisur nga mushti i erërave.

Unë lidhesha me jetën tënde,

Gjersa ajo zhbëhej e tëra,

Dhe pastaj sërish merrte trajtë

Dhe sërish zhbëhej pastaj.

Dhe dashuria shpërtheu në këngë,

Në dy simfoni të egra!

Else Lasker-Schüler
 
Përgjigje e: Poezi nga poetë & shkrimtarë të ndryshëm, të famshëm të Letërsisë Botëro

Kjo ishte në një lagje të qytetit dritë
Ku bën gjithnjë terr e ku ajër ska asnjëherë
E si në dimër e në verë aty bën saherë dimër
Ajo ishte në shkallë
Ai pranë saj ajo pranë tij
Ishte natë
Binte një erë squfuri
Se dikush kishte vrarë qimka gjithë pasditen
E ajo i thoshte
Këtu bën gjithmonë terr
Ska as ajër
Si në dimër e në verë dimri s’të hiqet asnjëherë
Dielli i zotit zemërmirë nuk shndrit nga krahu ynë
Është shumë i zënë me lagjet e pasura
Më shtrëngo pra në krahë
Më përqafo
Më përqafo gjatë
Më përqafo
Më vonë do të jetë shumë vonë
Jeta jonë është tani
Këtu ngordh për gjithçka
Për të nxehtë e për të ftohtë
Bëhesh akull e zihesh fryme
Ska as ajër
E po të pushoje së më përqafuari
Më duket se do të mbytesha e të vdisja
Je pesëmbëdhjetë vjeç e jam pesëmbëdhjetë
Bashkë i bëjmë tridhjetë
E tridhjetë nuk jemi më fëmijë
Jemi në moshë të punojmë
E në moshë të përqafojmë
Më vonë do të jetë shumë vonë
E jeta jonë është tani
Atëherë më përqafo !

Jacques Prévert
 
Përgjigje e: Poezi nga poetë & shkrimtarë të famshëm të Letërsisë Botërore

Çfarë dite jemi
Ne jemi gjithë ditët
mikja ime
Ne jemi gjithë jeta
dashuria ime
Ne duhemi dhe jetojmë
Ne jetojmë dhe duhemi
Dhe nuk e dimë që kjo është jeta
Dhe nuk e dimë që kjo është dita
Dhe nuk e dimë që kjo është dashuria.

J.Prévert
 
Përgjigje e: Poezi nga poetë & shkrimtarë të famshëm të Letërsisë Botërore

Epigram

Eja, tha Shpirti im,
Të tilla vargje për Trupin tim të shkruajmë, (se ne jemi një,)
Që kur mbas vdekjes të kthehem padukshëm,
A, larg, larg prej këndej, në sfera të tjera,
Atje me ndonjë grup shoqsh psalme të rinis,
(për dheun e Tokës së pluguar, pemët, erërat, dallgët e trazuara,)
Gjithmonë me një qeshje të gëzuar do qëndroj,
Gjithmonë dhe përgjithmonë vargjet të zotërojnë - porsi, më parë, unë këtu dhe tani,
Duke kënduar për Shpirtin dhe Trupin, ju jap atyre emrin tim

Walt Whitman
 
Përgjigje e: Poezi nga poetë & shkrimtarë të famshëm të Letërsisë Botërore

Thirteen Ways of Looking at a Blackbird



I
Among twenty snowy mountains,
The only moving thing
Was the eye of the blackbird.

II
I was of three minds,
Like a tree
In which there are three blackbirds.

III
The blackbird whirled in the autumn winds.
It was a small part of the pantomime.

IV
A man and a woman
Are one.
A man and a woman and a blackbird
Are one.

V
I do not know which to prefer,
The beauty of inflections
Or the beauty of innuendoes,
The blackbird whistling
Or just after.

VI
Icicles filled the long window
With barbaric glass.
The shadows of the blackbird
Crossed it, to and fro.
The mood
Traced in the shadow
An indecipherable cause.

VII
O thin men of Haddam,
Why do you imagine golden birds?
Do you not see how the blackbird
Walks around the feet
Of the women about you?

VIII
I know noble accents
And lucid, inescapable rhythms;
But I know, too,
That the blackbird is involved
In what I know.

IX
When the blackbird flew out of sight,
It marked the edge
Of one of many circles.

X
At the sight of blackbirds
Flying in a green light,
Even the bawds of euphony
Would cry out sharply.

XI
He rode over Connecticut
In a glass coach.
Once, a fear pierced him,
In that he mistook
The shadow of his equipage
For blackbirds.

XII
The river is moving.
The blackbird must be flying.

XIII
It was evening all afternoon.
It was snowing
And it was going to snow.
The blackbird sat
In the cedar-limbs.
 
Përgjigje e: Poezi nga poetë & shkrimtarë të famshëm të Letërsisë Botërore

TI MË SHOQËRON

Albert Ayguesparse
(1900 – 1996)

Ti më shoqëron kudo në këtë botë të ndërtuar keq
Pesha jote është më e lehtë se avujt e ditës së parë
Të frymëroj përmes tërë poreve të lëkurës sime të trishtë
Dhe gjaku yt e njeh pa vështirësi labirintin përvëlues
të venave të mia
Në këtë stinë hekuri nuk e ndiej më veten fillikat
Se ti më jep forcë të jem ai që jam
I përziej shpresën e brengën, gëzimin e vuajtjen
I pikturoj frikën dhe kurajën me të njëjtat ngjyra
U jap hithrës e grurit shiun e diellin
I vë kokrrën e kallirin në të njëjtën peshore
Pa zgjedhur midis tyre i pranoj lotët dhe dashurinë
Heq dorë nga qielli për këtë tokë të hidhur
Por i mbyll sytë për të mbajtur në ta hijen tënde
Që rri në këmbë pa lëvizur në gjakun tim të lëbyrur
Vetëm me ty flas për jetën, për vdekjen.
 
Back
Top