Më bie apo shkon ndërmend rrëfimi i moçëm apo i dikurshëm, se si plaku apo babagjyshi i bërtiste fëmiut (cilit Fehmi mer, aman?

) apo nipit që ta mbyllte derën pasi bënte ftohtë. "mbylle derën, mer shejtan se ftohtë." Nipi hap derën edhe më shumë. "Ore, po e mbyll derën ti, apo si thua?". Nipi luante duke e luhatur derën sa para, sa mbrapa, por nuk e mbyllte. "Mbyll derën mer shejtan, se t'u qova e ti e di se çfarë të gjen pastaj." Nipi përsëri me lojën e tij me derën.
"Ore, mbylle derën, se do ta thej këgë gaxharremkë(shkop ndihmës apo mbajtës për të ecë plaku) për kryet e tond". Nipi s'qante kokën.
Dhe plaku i nervozuar e kërcënonte nipin vazhdimisht me fjalë. Të ngrihej apo qohej e ta sulmonte nipin, e ta thente vërtet gaxharrenlën për kokën e nipit, siç kishte thënë(dhë ë fjalë) as që bëhej fjalë. Çtë të bënte plaku i shketë? Të dorëzohej "e t'i hante" fjalët që kishte thënë e dhënë para nipit?....hmm edhe kjo punë, në këtë rast, në ato çaste, as që i mendonte plaku. Në atë ndjeshmëri momentale, nën ato emocione nervore, e pamundur. Por te shpirti e zemra e mirë, te mendja e logjika e shëndosh, te dashnia e ngrohtësia shpirtrore e njeriut, e pamundura mposhte me të mundurën pra. Dhe ly feno en tregon se se ska asgjë të pamundshme në këtë të jetë e në këyë tikë, po nuk e bëre vet. Ka të mundurqë ka kriju natyra. Dhe pukërishtë plaku duke e marr parasysh këgë dukuri fsktik, dhe duke menduar, e menduar ta gjente një zgjidheje se si të mbyllej dera, mendoj:" Të fitoj unë, duke e thyer gazharremkën për kokë të nipit?" as që bëhet fjalë...dhe vazhdonte të mendonte plaku "..dreq o punë, po ç'mu desh t'i hyj ksaj loje me të keq e më të fortë?...të kisha fillu në fillim me të butë e të mirë, më mirë do të ishte...", dhe vendosi;" mbylle derën biri im, të lutem, se po nerth babagjyshi. Të kam shpirt e xhan unë ty, ti e di sa të do babaxhyshi ty...mbylle derën edhe eja (për)qafe babagjyshin...", filloj ta lusta duke shpreh dashni e ngrohtësi shpirtërore ndaj nipit. Nipi duke ndje atë ngrohtësinë e dashnin në fjalët e sinqerta të babagjyshit, mbylli derën dhe vrapoj drejt babagjyshit dhe e përqafoj fortë duke i thënë; "edhe unë të kam shpirt e zhan babagjysh dhe të dua shumë."
Dhoma nuk u ngroh për një çast sepse u mbyll dera, por sepse nga zemra e shpirti doli dashnia e ngrohtësia shpirtërore në mes të babagjyshit e nipit.
Te amerika/izraeli e irani kemi pothuajse të njejtin rrëfim, por me pak ndyshime...
Aty, më së paku te njëra palë ska dashni e sinqeritet, njerzillëk e dinjitet. Aty ka vetëm interes e leverdi përsonale(kupto edhe shtetrore), urrejtje e inate përsonale, krenari e narcizëm grandioz (budallaki e iditizëm maksimsl...) përsonal, gjë që "ajo njëra palë" do të detyrohet o "ta thej gaxharremkën mbi një kokë fëmiu", o të zbythet e ti bie pishmon që edhe ka le(lind) e jo vetëm që ka fillu kërcënimin me të fortë e me të keq, për ato arsye negative të përmendura më lartë...