Momente me veten . Copeza shpirti .

[Xha Tani]

une jam shtata
ose shtate vete jane brenda meje me gjithe mua
duam te ndertojme piramida per kohet qe do vijne
dhe te bejme hesapet e Zotit dhe Botes

jemi Bote ne shtepine e Zotit
jemi Zot ne shtepite e Botes

une jam shtata

 

[Cerebral Cortex]

Dhurate per...

Dua te te dhuroj nje nate, jo nga ato çfaredo, plot yje e ngjyra vezulluese por te erret si nje pike asgjeje, nje nate nga ato qe nuk ekzistojne, qe do vije e do ike vetem nje here, nje nate vetem per ty.
Nje nate ku te zhytesh pa zhurme, ku mund te bertasesh, çirresh, ulerish sepse askush nuk te degjon...madje as ti veten tende!
Nje nate ku shpirti mund te endet i lire, te qeshe, te qaje, te perhumbet.
Nje nate te zbrazur nga gjithçka, ku mund te jemi teresisht te lire nga çdo gje qe na rrethon e te shohim njeri tjetrin mes erresires pafund.

Nje nate te mbushur me fantasmat tona...

Shikoji pak sa te çuditshme qe jane me lakuriqesine e tyre , pa jehonen e frikerave tona...
Nje nate te tille do te te dhuroja duke soditur kete qiell me yje por....ndoshta jo vetem per ty... ndoshta do ishte me shume nje dhurate per veten time!

 

[Ajër]

U gjenda sërish me shpirtin zhveshur para teje.
Pa filtra.
Teksa lexoja të tjerët mua fjalët më binin si thika
dhe për çudi nuk rrodhi asnjë pikë gjak.
Çdo fjalë e mprehtë ma bënte shpirtin edhe më akull.Ashtu, e zhveshur para teje dhe botës,nuk fola.
Heshta.
Heshta sepse prisja të më shihje e të më vishje me mantelin tënd.Të ndaloje fjalët e tyre që rrinin spektatorë teksa shpirti që ta dhashë
po shuhej ngadalë.

Forcë nuk kisha.
Veç dëshirë për pushim.
Për paqe.
Dhe ndërsa ti dëfreheshe,
unë po shuhesha.

Një zë buçiti: “qenka rëndë”.
Një tjetër: “qenka idiote”.
Një tjetër veç gumëzhinte.

Në orët e mëngjesit të asaj dite dhjetori unë isha aty.Me plagë të padukshme kudo.
Me sy të lodhur.
Me zemër të copëtuar.

Ti erdhe sërish tek unë si gjithmonë me pendesë
por unë ende qëndroj e zhveshur o shpirti im..
E zhveshur sepse ska më masë
që mund ta veshë këtë shpirt të akullt.

 

[Rrelse]

 

[Rrelse]

S’kam çfarë të them sot.
Vetëm po kaloj ditën.

 

[Regina]

.​

​

Koha s'ta kursen buzëqeshjen, as mes shumë dhimbjeve..!​

Buzëqeshja, të ndjek, t'a ngre shpirtin, sado të rrënuar..​

Ti luan me ndjenjat dhe fshihesh, si hajdut mes shtigjeve​

Buzëqeshi kësaj jete, zemrës, emrave të ikur, e të harruar...​

​

​

©"Regi"​

​

 

[Xha Tani]

e bardha e zemres , e bardha e shpirtit
te bardha syte tuaj ne bebza
shamia jote e bardhe
e bardha eshte zbardhur ne krahet tane

e bardhe si xhamia ne ramazan
te bardha puthjet qe beme
e bardhe e femijes kur lind nga dicka e bardhe
te bardha kujtimet kur kthehen ne mall

e bardhe eshte fara e dashurive qe kam



xha Tani

 

[Regina]

.

Jo s'të dua...​

​

Shumë herë grindemi në pafundësi, njësoj si ushtarë...​

Shumë herë nxitojmë, themi, ty jo s'të dua më...!​

Shumë herë ikim në krevat, sy ulur, e buzëzvarrë..​

Shumë herë bërtasim; - unë ty s'do të flas, s'të bëj më zë..​

​

Po s'dimë se çfarë ndodh, .. krejt papritur na afron..​

S'lihet shpirti krejt si i marre, s'hidhet as në humnerë..! ​

Ajo shkëndijë, që pasi shuhet, atë frymë t'a trazon..​

Burimi i vetëm, i kulluar, i një jete plot me vlerë...​

​

​

©"Regi"​

​

.​

​

 

[Cerebral Cortex]

.

Jo s'të dua...​

​

Shumë herë grindemi në pafundësi, njësoj si ushtarë...​

Shumë herë nxitojmë, themi, ty jo s'të dua më...!​

Shumë herë ikim në krevat, sy ulur, e buzëzvarrë..​

Shumë herë bërtasim; - unë ty s'do të flas, s'të bëj më zë..​

​

Po s'dimë se çfarë ndodh, .. krejt papritur na afron..​

S'lihet shpirti krejt si i marre, s'hidhet as në humnerë..! ​

Ajo shkëndijë, që pasi shuhet, atë frymë t'a trazon..​

Burimi i vetëm, i kulluar, i një jete plot me vlerë...​

​

​

©"Regi"​

​

.​

​

Kenaqesi me vete te lexoj liriken tende

 

[Regina]

Kenaqesi me vete te lexoj liriken tende

Flm, pres dhe unë të lexoj nje prej teje.
Sorry për titullin, nga nxitimi iku shkronja nga shinat. Titulli ishte "Jo s'të dua".

 

[Alizz]

U gjenda sërish me shpirtin zhveshur para teje.
Pa filtra.
Teksa lexoja të tjerët mua fjalët më binin si thika
dhe për çudi nuk rrodhi asnjë pikë gjak.
Çdo fjalë e mprehtë ma bënte shpirtin edhe më akull.Ashtu, e zhveshur para teje dhe botës,nuk fola.
Heshta.
Heshta sepse prisja të më shihje e të më vishje me mantelin tënd.Të ndaloje fjalët e tyre që rrinin spektatorë teksa shpirti që ta dhashë
po shuhej ngadalë.

Forcë nuk kisha.
Veç dëshirë për pushim.
Për paqe.
Dhe ndërsa ti dëfreheshe,
unë po shuhesha.

Një zë buçiti: “qenka rëndë”.
Një tjetër: “qenka idiote”.
Një tjetër veç gumëzhinte.

Në orët e mëngjesit të asaj dite dhjetori unë isha aty.Me plagë të padukshme kudo.
Me sy të lodhur.
Me zemër të copëtuar.

Ti erdhe sërish tek unë si gjithmonë me pendesë
por unë ende qëndroj e zhveshur o shpirti im..
E zhveshur sepse ska më masë
që mund ta veshë këtë shpirt të akullt.

Sa keqardhje ndjej kur lexoj sikur smë përket kjo kohë më ..
Për ty e vogla Ajër..

"

“Duhet të vdesësh disa herë para se të jetosh vërtet”, ​

thoshte Bukowski,
e ti i përjetove ato vdekje mes plagësh, ​

humbjesh e vetmisë.
Kërkoje copëza lumturie larg vetes, ​

pa e ditur se ishe e plotë,
derisa dhimbja të mësoi të shohësh ​

dritën që kishe pranë.​

​

Sot merr frymë, buzëqesh e ​

rilind më e fortë se dje,
sepse nuk u dorëzove ​

kur jeta të vuri në provë.
E ndërsa kërkoje atë që të mungonte, ​

kuptove më në fund:
lumturia ishte aty, te dashuria, ​

te vetja jote, te gjithçka që kishe.​

 

[Regina]

.

Ca copëza..​

Ca copëza shpirti, t'a zbukurojnë qafën, gjerdan floriri..​

Kujtim i freskët, stil i purpurt, i ardhur tërë flak'..​

Copëza, si pasqyre kohore, petale të këputura bojë hiri.!​

Vërshojnë te letra e bardhë ndjekur pas nga një varg...​

​

Në varg durimi fiton, ose dorëzohet nëpër beteja..​

Imagjinata, ia zë vendin jetës, ca copëza më pak..!​

S'lihen të qeshurat, as shirat, sjellë tutje nga reja..​

Në letrën e bardhë, ato vërshojnë, i vënë asaj kapak! ​

​

​

©︎"Regi"​

.​

 

[cool_shqype]

Me fshih ne diafragmen tende,
ti moment
plaçenta ime e gjithesis shpirterore,
perhera
mekoji me arsye krisjet ne zemren time, lene djerr
ne djepin e urtis lesho trokthi te lodrojne z’bashku,
qetesia, e ardhmja dhe hareja.