Themelimi i Izraelit ndodhi falë të krishterëve ungjillorë amerikanë e britanikë.
Të krishterët ungjillorë në Britani luajtën një rol themelor në krijimin e Izraelit, duke ndikuar ndjeshëm në Deklaratën e Balfourit të vitit 1917 dhe lëvizjen pasuese sioniste. Të nxitur nga një teologji "restauruese", shumë ungjillorë britanikë me ndikim besonin se mbështetja e kthimit të hebrenjve në Palestinë ishte një domosdoshmëri biblike për të përmbushur profecinë e fundit të kohërave.
Izraeli përpara themelimit (14 Maj 1948) njihej me emrin e vjetër Palestinë, emër i vënë nga romakët për të zhdukur identitetin e izraelitëve.
E drejta e popullit hebre për të qeverisur tokën e tyre stërgjyshore u dha nëpërmjet konsensusit legjitim ndërkombëtar prej kombeve të krishtera, jo nëpërmjet pushtimit apo konfiskimit me forcë nga ana e hebrenjve.
Kjo njohje erdhi nëpërmjet një sërë miratimesh formale dhe instrumentesh ligjore nga fuqitë e mëdha të krishtera dhe institucionet globale pas Luftës së Parë Botërore.
• Deklarata e Balfourit e 2 nëntorit 1917 shprehu mbështetjen britanike për "krijimin në Palestinë të një vatre kombëtare për popullin hebre". Ajo iu dorëzua dhe u miratua nga Presidenti i SHBA-së, Woodrow Wilson, para publikimit.
• Franca dhe Italia e miratuan publikisht Deklaratën në prill 1920.
• Në Konferencën e San Remos në vitin 1920, Fuqitë kryesore Aleate vendosën t'i besonin Britanisë Mandatin për Palestinën, duke e ngarkuar atë në mënyrë të qartë zbatimin e Deklaratës së Balfourit.
• Lidhja e Kombeve miratoi zyrtarisht Mandatin për Palestinën në vitin 1922, duke përfshirë Deklaratën e Balfourit në të drejtën ndërkombëtare dhe duke e bërë Britaninë përgjegjëse për krijimin e një vatre kombëtare hebraike, duke mbrojtur njëkohësisht të drejtat civile dhe fetare të komuniteteve ekzistuese jo-hebraike. Ky kuadër ndërkombëtar u përforcua më tej nga mbështetja e vazhdueshme e SHBA-së:
• Kongresi i SHBA-së miratoi një rezolutë të përbashkët më 30 qershor 1922, duke mbështetur themelimin e një shteti për popullin hebre në Palestinë.
• Politika u riafirmua në Konventën Amerikano-Britanike të Mandatit të Palestinës të vitit 1924.
• Presidentë të shumtë të SHBA-së - Harding, Coolidge, Hoover, Franklin D. Roosevelt dhe Truman - riafirmuan mbështetjen për përmbajtjen e Deklaratës së Balfour-it.
• Në vitin 1942, një deklaratë e nënshkruar nga 68 senatorë amerikanë dhe 193 anëtarë të Dhomës së Përfaqësuesve iu dorëzua Presidentit, duke riafirmuar politikën.
• Si Konventat Kombëtare Demokratike ashtu edhe Republikane në vitin 1944 miratuan rezoluta që favorizonin një "shtet hebre të lirë dhe demokratik" në Palestinë.
• Më 2 korrik 1945, shumica e të dy Dhomave të Kongresit i dërguan një letër Presidentit Truman duke kërkuar veprime të menjëhershme për të krijuar Palestinën si një shtet hebre të lirë dhe demokratik; Po atë ditë, guvernatorët e 40 nga 48 shtetet dërguan një letër të ngjashme.
• Kongresi miratoi një rezolutë të njëkohshme më 19 dhjetor 1945, duke u bërë thirrje Shteteve të Bashkuara të përdorin shërbimet diplomatike për të krijuar një bashkësi demokratike në Palestinë.
Nuk ishte një akt marrjeje e njëanshme, aftësia e popullit hebre për të qeverisur tokën e tyre - që kulmoi me themelimin e Izraelit - i cili iu dha nga bashkësia ndërkombëtare e krishterë ungjillore përmes miratimeve të përsëritura, dypartiake dhe shumëpalëshe në një periudhë prej dekadash. Kjo pasqyroi një njohje globale të lidhjeve historike hebraike dhe të drejtave të vetëvendosjes në atdheun e tyre.
