Ndiqni videon më poshtë për të parë se si ta instaloni faqen tonë si një aplikacion ueb në ekranin tuaj bazë.
Note: This feature may not be available in some browsers.
Përshëndetje Vizitor!
Nëse j’u shfaqet ky mesazh, do të thotë se ju nuk jeni regjistruar akoma. Edhe pse nuk jeni regjistruar, ju arrini të shihni pjesën më të madhe të seksioneve dhe diskutimeve të forumit, por akoma nuk gëzoni të drejten për të marrë pjesë në to dhe në avantazhet e të qënurit anëtar i këtij komuniteti. J’u lutem:REGJISTROHUNI që të dërgoni postime dhe mesazhe në Forum-Al.
Regjistrohu !Dal momento che l'amore e la paura possono difficilmente coesistere, se dobbiamo scegliere fra uno dei due, è molto più sicuro essere temuti che amati.
....Por, pas ri-leximit, Novela e Shahut me dha nje tronditje te re. Duke e lexuar, me beri pershtypje dhe veçova:
"Nje dhome me vete ne hotel - kjo duket diçka fort e njerezishme, he si thoni? Por besomeni se nuk paten qellim te na krijonin kushte njerezore. Ne vend qe te na mbyllnin njezet veta ne nje barake te ftohte, na dhane ne hotel nga nje dhome te ngrohte e me vete. Ata nisen te perdornin metoda te sterholluara; qe te mund te merrnin prej nesh njoftimet e nevojshme; nuk donin te na vinin krusmen dhe te na shfarosnin, por te na veçonin krejtesisht. Nuk na bene asgje. Na shperngulen ne boten e hiçit, ne zbrazetire, se e dinin fort mire qe vetmia - me shume se çdo gje tjeter - e ndrydh shpirtin e njeriut. Duke na veçuar krejtesisht nga bota e jashtme, shpresonin se ndrydhja shpirterore do te na detyronte te flisnim me shpejt sesa do ta benin kete te ftohtet dhe torturat.
Ne veshtrimin e pare dhoma qe me caktuan m'u duk e kendshme: kish dere, krevat, kolltuk, lavaman dhe nje dritrare me grile hekuri. Mirepo dera ishte e mbyllur me çeles dite e nate, mbi tryeze nuk kishte as libra, as gazeta, as laps, as letra dhe nga dritarja dukej vetem nje mur qerpiçi. Trupi dhe shpirti im u krodhen ne zbrazetire. M'i moren te gjitha: sahatin, qe te mos e dija sa ishte ora; lapsin, qe te mos shkruaja dot asgje; thiken, qe te mos prisja damaret. Edhe cigaret me te cilat do ta kaloja kohen dhe do te ngushellohesha disi, edhe ato m'i ndaluan. I vetmi njeri qe mund te shihja, ishte kujdestari i burgut, mirepo atij i kishin dhene urdher te mos me fliste dhe te mos u pergjigjej pyetjeve te mia. Perveç tij, nuk pashe fytyre njeriu, nuk degjova ze njeriu. Qe ne mengjes e gjer ne mbremje s'kishin ku te me kullosnin syte, veshet dhe shqisat e tjera. Isha fill vetem dhe nuk kisha rreth vetes veçse kater ose pese sende pa shpirt: tryezen, krevatin, dritaren, lavamanin. Isha si nje polumbar ne mes te oqeanit te erret, qe e kupton se i eshte keputur litari i shpetimit dhe nuk do te dale kurre nga thellesite e ujerave te qeta."
Ne pamje te pare kjo duket thjesht nje pershkrim i torturave naziste dhe kaq. Por, mua me vjen ndermend tjeter gje ne kete pike. Me duket se nje "torture" e tille ndiqet edhe ne Reality Show-t e sotem te tipit Big Brother apo formate te ngjashme. Edhe aty ndiqet e pak a shume e njejta "proçedure"
Mbaj mend që, kur e përfundova së lexuari, ngela me librin në dorë si e shtangur... me atë ndjesinë e "goditjes" që të jep një vepër, ku je si pezull mes të kuptuarit të saj apo jo... diçka si: "a e lexova vërtetë...apo kam nevojë ta lexoj sërish?!"Po lexoj kryevepren e panjohur te Balzak.
....eshte shume i keq si liber nuk dua ta mbaroj.
...i uroj vetes lexim te mbare
.
Sa libra te bukur lexon ti tank.
Do te te keshilloj nje liber?
Meqe ra fjala per keshilla, e lexove ate librin e Dostojevskit qe te keshillova kohe me pare?