• Përshëndetje Vizitor!

    Nëse j’u shfaqet ky mesazh, do të thotë se ju nuk jeni regjistruar akoma. Edhe pse nuk jeni regjistruar, ju arrini të shihni pjesën më të madhe të seksioneve dhe diskutimeve të forumit, por akoma nuk gëzoni të drejten për të marrë pjesë në to dhe në avantazhet e të qënurit anëtar i këtij komuniteti. J’u lutem:REGJISTROHUNI që të dërgoni postime dhe mesazhe në Forum-Al.

    Regjistrohu !

Ditar...

Kam harruar kodin e ditarit, dhe e keqja eshte, se kodin e kam shkruajtur brenda ti.

Shendet do blejm ditar tjeter neser. Kesaj here do e bej me Fingerprint!
 
18 shtator akshom

Ajo eshte gjithpushtuese perfundimisht!
Nje predatore qe shperfill kujfijt e fortifikatat qe ti ngre me bindje graniti

Jo prezenca fizike por edhe nje njoftim I vetem ne telefon nga ajo, ben me nerva mesazhet dhe njoftimet e tjera qe jan te disiplinuara ne prititje
Aq sa me ngjan sikur ja degjoj ankesen

"Ja erdhi kjo, tashme do kalbemi ne pritje"
 
20 Shtator

Kur mendova se gjithcka kishte marre fund…

Ka pasur dite kur kam menduar se nuk kishte me shprese per asgje.
Momente kur cdo gje me dukej e humbur,kur zemra ime mbante vetem dhimbje dhe syte e mi nuk shihnin asnje drite ne horizont.
Kam besuar se asgje nuk do te rregullohej,se cdo plage do te mbetej e hapur pergjithmone,dhe se jeta ime pas largimit te dikujt nuk kishte me kuptim.
Kam jetuar me bindjen se shpresa ime ishte vetem nje person.
Cdo buzeqeshje,cdo arsye per te vazhduar,ishte e lidhur pas pranise se tij.
Kur ai u largua,gjithcka brenda meje u rrezua si nje keshtjelle rere nen dallge.
U ndjeva bosh.
U ndjeva e vetmuar.
Dhe ky boshllek nuk ishte thjesht nje ndjenje,ishte nje gjendje ku nuk shihja as rruge,as kuptim,as arsye per te ecur perpara.
Cdo mengjes ishte i rende,cdo nate e gjate.
Shpesh e pyesja veten:
A ka me jete pas kesaj?
A ka me drite pas kesaj erresire?
Dhe pergjigjja ime ishte gjithmone jo.
Ishte e frikshme te besoja se gjithcka kishte marre fund.

Por jeta,me gjithe ironine e saj,ka menyren e vet per te treguar se kurre nuk mbaron aty ku ne mendojme se ka mbaruar.
Pikerisht atehere,kur isha gati te dorezohesha,kur zemra ime nuk kishte me force,kur shpresa ime ishte shuar,ndodhi dicka qe nuk e prisja: u shfaq nje drite.
E vogel,e brishte,por e mjaftueshme per te me kujtuar se jeta ka gjithmone nje rruge tjeter.
Ajo drite nuk ishte nje person i ri.
Nuk ishte nje ngjarje e madhe.
Ishte thjesht nje ze i brendshem,nje fryme e thelle, nje moment qetesie ku kuptova se une ende isha ketu.
Ende merrja fryme.
Ende kisha mundesine te ringrihesha.
Atehere kuptova dicka qe nuk e kisha pare kurre me pare: Prita nuk vjen gjithmone nga jashte.
Ajo shpesh lind nga brenda nesh,nga forca qe kemi, nga deshira e fshehur per te jetuar,edhe kur mendojme se nuk ka me arsye.
Sot e di: Fundi nuk eshte asnjehere fund.
Eshte vetem nje kthese.
Nje thyerje qe hap rrugen per dicka te re.
Dhe boshlleku qe ndjeva nuk ishte boshllek i vertete,por hapesira ku duhej te lindte nje version i ri i vetes sime.

Po,une e kam ndjere erresiren.
E kam njohur vetmine,boshllekun dhe humbjen.
Por po ashtu kam pare edhe driten qe vjen pas tyre.
E kam pare qe Zoti te merr dicka qe nuk eshte e mire per ty,per te dhene dicka me te mire,ate qe meriton.
Dhe sot,me shume se kurre,e di se gjithcka mund te ndryshoje.🤍
 
NotHere said:
20 Shtator

Kur mendova se gjithcka kishte marre fund…

Ka pasur dite kur kam menduar se nuk kishte me shprese per asgje.
Momente kur cdo gje me dukej e humbur,kur zemra ime mbante vetem dhimbje dhe syte e mi nuk shihnin asnje drite ne horizont.
Kam besuar se asgje nuk do te rregullohej,se cdo plage do te mbetej e hapur pergjithmone,dhe se jeta ime pas largimit te dikujt nuk kishte me kuptim.
Kam jetuar me bindjen se shpresa ime ishte vetem nje person.
Cdo buzeqeshje,cdo arsye per te vazhduar,ishte e lidhur pas pranise se tij.
Kur ai u largua,gjithcka brenda meje u rrezua si nje keshtjelle rere nen dallge.
U ndjeva bosh.
U ndjeva e vetmuar.
Dhe ky boshllek nuk ishte thjesht nje ndjenje,ishte nje gjendje ku nuk shihja as rruge,as kuptim,as arsye per te ecur perpara.
Cdo mengjes ishte i rende,cdo nate e gjate.
Shpesh e pyesja veten:
A ka me jete pas kesaj?
A ka me drite pas kesaj erresire?
Dhe pergjigjja ime ishte gjithmone jo.
Ishte e frikshme te besoja se gjithcka kishte marre fund.

Por jeta,me gjithe ironine e saj,ka menyren e vet per te treguar se kurre nuk mbaron aty ku ne mendojme se ka mbaruar.
Pikerisht atehere,kur isha gati te dorezohesha,kur zemra ime nuk kishte me force,kur shpresa ime ishte shuar,ndodhi dicka qe nuk e prisja: u shfaq nje drite.
E vogel,e brishte,por e mjaftueshme per te me kujtuar se jeta ka gjithmone nje rruge tjeter.
Ajo drite nuk ishte nje person i ri.
Nuk ishte nje ngjarje e madhe.
Ishte thjesht nje ze i brendshem,nje fryme e thelle, nje moment qetesie ku kuptova se une ende isha ketu.
Ende merrja fryme.
Ende kisha mundesine te ringrihesha.
Atehere kuptova dicka qe nuk e kisha pare kurre me pare: Prita nuk vjen gjithmone nga jashte.
Ajo shpesh lind nga brenda nesh,nga forca qe kemi, nga deshira e fshehur per te jetuar,edhe kur mendojme se nuk ka me arsye.
Sot e di: Fundi nuk eshte asnjehere fund.
Eshte vetem nje kthese.
Nje thyerje qe hap rrugen per dicka te re.
Dhe boshlleku qe ndjeva nuk ishte boshllek i vertete,por hapesira ku duhej te lindte nje version i ri i vetes sime.

Po,une e kam ndjere erresiren.
E kam njohur vetmine,boshllekun dhe humbjen.
Por po ashtu kam pare edhe driten qe vjen pas tyre.
E kam pare qe Zoti te merr dicka qe nuk eshte e mire per ty,per te dhene dicka me te mire,ate qe meriton.
Dhe sot,me shume se kurre,e di se gjithcka mund te ndryshoje.🤍
Kliko për ta zgjeruar
Mirëseerdhe .. :)
 
Duhet të kyçeni ose të rregjistroheni për t'u përgjigjur.
Back
Top