28 Shtator
Sot ishte dita ime.
Ndoshta ndoshta dita me e rendesishme e jetes deri tani.
Pas kaq shume vitesh,lodhjeje,sakrificash, emocioneve te forta,gezimeve dhe zhgenjimeve,arrita aty ku kisha enderruar,u diplomova.
Ishte nje rrugetim i gjate,me plot momente te bukura,por edhe dite te veshtira ku mendoja se nuk do mund ta arrija kete moment.
Por sot e kuptova qe cdo sakrifice kishte vlere.
Rreth meje ishin njerezit e mi,ata qe me duan me zemer dhe qe kane qene gjithmone prane meje.
U ndjeva e bekuar,sepse jo gjithkush ka fatin ti kete afer ata qe do ne nje dite kaq te rendesishme.
Ishte nje emocion i madh te shihja fytyrat e tyre,perqafimet e tyre,gezimin qe ndajme bashke.
Edhe mungesa e xhaxhit nuk u ndje,sepse ai gjeti menyren me te bukur per te qene prezent: nje leter dhe nje buqete me lule.
Ato me preken thelle,sepse me kujtuan qe dashuria nuk matet me pranine fizike,por me mendimet e sinqerta qe dikush ka per ty,edhe nga larg.
Megjithate,nuk mund ta mohoj qe per nje moment mendja me iku diku tjeter.
Mu kujtua dikush qe nuk ishte aty,dikush qe ndoshta nuk duhet ta mendoja me.
Dhe per nje cast ndjeva nje boshllek brenda vetes,sikur diçka mungonte.
Ishte nje mendim i shpejte,nje ndjesi e cuditshme qe me erdhi papritur.
Por pastaj mora fryme thelle,e mblodha veten dhe u ktheva tek realiteti.
Nuk mund ta lija nje mendim te me prishte ate dite qe e kisha pritur me vite.
Perqafova njerezit e mi,dhe me shume se gjithcka tjeter,perqafova ate qe ka qene prane meje per kaq kohe,qe me ka dhene mbeshtetje edhe kur une isha gati te dorezohesha.
Ka qene dhe eshte per mua ne cdo moment,pa kusht dhe me durim te madh,gje qe une mbase nuk do e beja per dike qe do gjendej ne te njejten situate si mua.
Dhe kjo per mua vlen me shume se cdo gje.
Brenda vetes i thashe “me fal”,dhe vazhdova te festoj,sepse kjo dite i perkiste lumturise dhe gezimit.
Sot jam krenare per veten.
Jam mirenjohese per familjen time,per shoqerine,per ata qe me duan pa kushte dhe per te gjithe ata qe kane qene pjese e imja gjate gjithe ketij rrugetimi.
Jam mirenjohese edhe per veten time,qe nuk u dorezova kur ishte me e lehte te hiqja dore,qe vazhdova te eci edhe kur lodhja dhe merzia me thonin te ndalohesha.
E di qe rruga nuk mbaron ketu.
Ky eshte thjesht nje kapitull i mbyllur dhe nje tjeter qe sapo hapet.
Para meje ka sfida te reja,dite te reja,pervoja te reja qe mezi pres ti perjetoj.
Por tani jam me e forte,me e pjekur dhe me e bindur per veten.
Zoti me ka dhene gjithcka qe kam nevoje: dashuri,force dhe nje rruge perpara.
Nuk mund te jem me e bekuar se kaq.
Sot e kuptova me shume se kurre qe lumturia nuk eshte tek perfeksioni,por tek momentet e vogla,tek njerezit e zemres dhe tek fuqia qe gjejme brenda vetes.
Dhe tani jam gati per gjithcka qe me pret.